- Ο Αλέξης Γεωργούλης αποκλείει την επιστροφή του στην κομματική πολιτική.
- Δεν έχει σκεφτεί το ενδεχόμενο ένταξης στο νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.
- Χαρακτήρισε την κίνηση της Καρυστιανού ως αναγκαία για την κοινωνική δικαίωση.
- Τόνισε την ανάγκη για πολιτική που εκπροσωπεί το σύνολο της κοινωνίας.
Ο Αλέξης Γεωργούλης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται» την Κυριακή 24 Μαΐου 2026, ξεκαθαρίζοντας τη θέση του για το πολιτικό του μέλλον. Ο ηθοποιός και πρώην ευρωβουλευτής τόνισε ότι το κεφάλαιο της κομματικής πολιτικής έχει κλείσει οριστικά για εκείνον, ενώ αναφέρθηκε με ιδιαίτερο τρόπο στη Μαρία Καρυστιανού και την κίνηση για ίδρυση νέου πολιτικού φορέα.
| Θέμα Συζήτησης | Θέση Αλέξη Γεωργούλη |
|---|---|
| Κομματική Πολιτική | Κεφάλαιο που έχει κλείσει οριστικά |
| Κόμμα Μαρίας Καρυστιανού | Δεν έχει σκεφτεί την ένταξη, αλλά τη θεωρεί ιδιαίτερη περίπτωση |
| Κομματικές Γραμμές | Ποτέ δεν ένιωσε δεσμευμένος από αυτές |
| Σκοπός Πολιτικής | Λήψη αποφάσεων για το σύνολο της κοινωνίας |
| Δικαίωση Τεμπών | Απαραίτητη η αλλαγή στο πεδίο της εξουσίας |
Η δημόσια παρουσία του Αλέξη Γεωργούλη το τελευταίο διάστημα χαρακτηρίζεται από μια προσεκτική επιλογή παρεμβάσεων, ειδικά μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στην Ευρωβουλή. Η συζήτηση για την πολιτική του ταυτότητα παραμένει επίκαιρη, καθώς το όνομά του συνδέεται συχνά με κοινωνικά κινήματα και νέες πρωτοβουλίες.
Πιστεύω ότι η κομματική πολιτική δεν άνοιξε ποτέ για μένα - Δεν έχω σκεφτεί να μπω στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.
Αλέξης Γεωργούλης, Ηθοποιός και πρώην Ευρωβουλευτής
Το τέλος της κομματικής πειθαρχίας για τον Αλέξη Γεωργούλη
Ο γνωστός ηθοποιός εξήγησε στη Ναταλία Γερμανού ότι, αν και η πολιτική ιδιότητα του πολίτη δεν σταματά ποτέ, η εμπλοκή με τα κόμματα είναι κάτι που πλέον δεν τον αφορά. Υποστήριξε μάλιστα ότι η κομματική πολιτική στην Ελλάδα λειτουργεί με έναν τρόπο που δεν άνοιξε ποτέ πραγματικά για τον ίδιο.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Αλέξης Γεωργούλης ανέφερε πως ποτέ δεν ένιωσε δεσμευμένος από κομματικές γραμμές. Πιστεύει ότι η πολιτική πρέπει να έχει ένα ευρύ οπτικό πεδίο και να λαμβάνει αποφάσεις για το σύνολο της κοινωνίας, ανεξάρτητα από το ποσοστό των ψηφοφόρων.
Αυτή η στάση έρχεται σε μια στιγμή που και άλλοι καλλιτέχνες, όπως ο Νίκος Ζιάγκος, τοποθετούνται δημόσια για την ανάγκη στήριξης νέων πολιτικών προσπαθειών. Η αποστασιοποίηση από τους παραδοσιακούς μηχανισμούς φαίνεται να αποτελεί κοινό τόπο για πολλούς εκπροσώπους του καλλιτεχνικού χώρου.
Η στάση του απέναντι στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού
Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο να ενταχθεί στο νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ο Αλέξης Γεωργούλης ήταν σαφής. Δήλωσε ότι δεν το έχει σκεφτεί και δεν έχει μπει στη διαδικασία να οραματιστεί μια τέτοια συνεργασία, παρά τον σεβασμό του προς το πρόσωπό της.
Χαρακτήρισε την περίπτωση της κ. Καρυστιανού ως «πάρα πολύ ιδιαίτερη», τονίζοντας ότι η κίνησή της πηγάζει από μια βαθιά κοινωνική ανάγκη. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσπάθεια αυτή δεν αφορά μόνο έναν προσωπικό πόνο, αλλά την αναζήτηση δικαίωσης μέσα από το πεδίο της εξουσίας.
Αναλυτές στρατηγικής επισημαίνουν ότι η πολιτικοποίηση του πόνου και των συλλογικών τραυμάτων δημιουργεί ένα νέο τοπίο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Επισημαίνεται από παράγοντες της αγοράς ότι η είσοδος εξωπολιτικών προσώπων σε ηγετικούς ρόλους αποτελεί πλέον μια σταθερή τάση που αναδιαμορφώνει τις ισορροπίες.
Ωστόσο, η κίνηση αυτή δεν στερείται κριτικής, καθώς πρόσωπα όπως η Ελεονώρα Μελέτη έχουν εκφράσει την αμηχανία τους για τη μετατροπή της τραγωδίας των Τεμπών σε πολιτικό όχημα. Η ισορροπία μεταξύ ακτιβισμού και πολιτικής παραμένει ένα λεπτό ζήτημα.
Η ανάγκη για δικαίωση και η αλλαγή στο πεδίο της εξουσίας
Ο Αλέξης Γεωργούλης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι χρειάζεται μια δομική αλλαγή στον τρόπο που ασκείται η εξουσία στην Ελλάδα. Η δικαίωση για μεγάλα κοινωνικά ζητήματα απαιτεί, κατά την άποψή του, μια διαφορετική προσέγγιση που να ξεπερνά τα στενά όρια των παραδοσιακών κομμάτων.
Η συζήτηση για την ενσυναίσθηση και την πολιτική αδιαφορία παραμένει στο επίκεντρο, με την Χρύσα Ρώπα να έχει αναδείξει πρόσφατα τη σημασία της συλλογικής μνήμης. Η κοινωνία φαίνεται να αναζητά νέα πρότυπα εκπροσώπησης που να συνδέονται άμεσα με το κοινό αίσθημα δικαίου.