ΑΑΔΕ: Μπλόκο σε ενδοομιλικές δαπάνες πολυεθνικής με πρόστιμα 316.000 ευρώ

Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της ΑΑΔΕ απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή πολυεθνικού ομίλου, επικυρώνοντας πρόσθετους φόρους και πρόστιμα ύψους 316.000 ευρώ. Η υπόθεση αφορά ενδοομιλικές χρεώσεις άνω του 1 εκατ. ευρώ για τις χρήσεις 2019 και 2020, οι οποίες κρίθηκαν ως μη εκπιπτόμενες δαπάνες λόγω έλλειψης επαρκούς τεκμηρίωσης του πραγματικού επιχειρηματικού οφέλους.

Η αυστηροποίηση των ελέγχων στις ενδοομιλικές συναλλαγές (transfer pricing) αποτελεί κεντρικό πυλώνα της στρατηγικής της ΑΑΔΕ για την αντιμετώπιση της διάβρωσης της φορολογικής βάσης. Στο μικροσκόπιο των αρχών μπαίνουν πλέον συστηματικά οι υπηρεσίες διαμεσολάβησης και οι διοικητικές χρεώσεις μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών, καθώς συχνά χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά κερδών σε χώρες με χαμηλότερη φορολογία.

Το χρονικό της απόρριψης και το «μπλόκο» της ΔΕΔ

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Dnews, η υπόθεση αφορά μεγάλη εταιρεία που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και κατέβαλε δαπάνες σε αλλοδαπή συνδεδεμένη εταιρεία για υπηρεσίες διαμεσολάβησης στην προμήθεια πρώτων υλών. Η χρέωση ανερχόταν σε 3% επί του κόστους των αγορών, με το συνολικό ποσό να φτάνει τα 399.137 ευρώ για το 2019 και τα 655.243 ευρώ για το 2020.

Το Κέντρο Ελέγχου Μεγάλων Επιχειρήσεων (ΚΕΜΕΦ) έκρινε ότι η επιχείρηση δεν απέδειξε πως οι συγκεκριμένες υπηρεσίες πραγματοποιήθηκαν προς το πραγματικό συμφέρον της. Ως εκ τούτου, οι δαπάνες προστέθηκαν στα φορολογητέα κέρδη, οδηγώντας στον καταλογισμό σημαντικών φόρων και προσαυξήσεων.

Η αποτυχία του «benefit test» και το άρθρο 22

Καθοριστικό ρόλο στην απόφαση έπαιξε το λεγόμενο «benefit test», μια θεμελιώδης αρχή του ΟΟΣΑ. Η αρχή αυτή ορίζει ότι για να αναγνωριστεί μια ενδοομιλική υπηρεσία, πρέπει να αποδεικνύεται ότι προσφέρει πραγματική προστιθέμενη αξία στον λήπτη. Στην προκειμένη περίπτωση, η ΔΕΔ έκρινε ότι τα στοιχεία που προσκομίστηκαν ήταν ανεπαρκή και αόριστα.

Η εταιρεία επικαλέστηκε οικονομίες κλίμακας και βελτίωση της ποιότητας, όμως δεν παρουσίασε αναλυτικά δεδομένα που να συνδέουν τις υπηρεσίες με συγκεκριμένες αγορές. Επιπλέον, στα τιμολόγια δεν υπήρχε περιγραφή των υπηρεσιών, καθιστώντας αδύνατη τη φορολογική τους αναγνώριση βάσει των οδηγιών για την Κατάσταση Φορολογικής Αναμόρφωσης.

Φοροτεχνικοί κύκλοι που παρακολουθούν την υπόθεση επισημαίνουν ότι η απόφαση αυτή δημιουργεί ένα ισχυρό προηγούμενο. Η απλή επίκληση κεντρικοποιημένων προμηθειών δεν θεωρείται πλέον επαρκής, εάν δεν συνοδεύεται από ποσοτικά δεδομένα που να τεκμηριώνουν τον τρόπο υπολογισμού της αμοιβής και το τελικό όφελος για την ελληνική οντότητα.

Οι συνέπειες και η δικαστική συνέχεια

Μετά την απόρριψη της προσφυγής, η εταιρεία καλείται να πληρώσει φόρο εισοδήματος 253.051 ευρώ και πρόστιμα 63.262 ευρώ για τη διετία. Είναι αξιοσημείωτο ότι παρόμοιες χρεώσεις είχαν απορριφθεί και για τα έτη 2016-2018, δείχνοντας μια συστηματική πρακτική της επιχείρησης που δεν έγινε δεκτή από τις αρχές.

Η υπόθεση έχει ήδη οδηγηθεί στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, καθώς η εταιρεία αναζητά δικαστική δικαίωση. Ωστόσο, η αυστηρή στάση της ΔΕΔ υπογραμμίζει την ανάγκη για τις επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν εργαλεία όπως το tax ruling, ώστε να διασφαλίζουν τη φορολογική τους συμμόρφωση πριν από τη διενέργεια μεγάλων συναλλαγών.