Γιωργής Τσουρής: Οι «απατεωνιές» στα 20 και το ρίσκο με τους ταξιτζήδες στην Αθήνα

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης Γιωργής Τσουρής προχώρησε σε μια αφοπλιστική αναδρομή στα πρώτα του χρόνια στην Αθήνα, αποκαλύπτοντας μια άγνωστη και «καταχρηστική» πλευρά του παρελθόντος του. Καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» το πρωί της Τετάρτης, ο ηθοποιός περιέγραψε πώς η ανάγκη για αδρεναλίνη και καλλιτεχνική έκφραση τον οδήγησε σε ακραίες συμπεριφορές, πριν ακόμα εδραιωθεί στον χώρο του θεάτρου.

Η διαδικασία της καλλιτεχνικής ωρίμανσης συχνά περνά μέσα από περιόδους έντονης αμφισβήτησης και πειραματισμού, όπου το άτομο αναζητά τα όρια της ταυτότητάς του. Για πολλούς δημιουργούς, η μετάβαση στην πρωτεύουσα αποτελεί το έναυσμα για μια εσωτερική αναζήτηση που συχνά εκδηλώνεται με αντισυμβατικές συμπεριφορές, καθώς η ανάγκη για επιβεβαίωση συγκρούεται με την ανασφάλεια του ξεκινήματος.

Η «σκοτεινή» αδρεναλίνη των 20 ετών

Μιλώντας στον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά, ο Γιωργής Τσουρής αναφέρθηκε στην εποχή που ήταν 20 ετών και μόλις είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα. Όπως προκύπτει από την εμφάνισή του στην ΕΡΤ, ο ηθοποιός παραδέχθηκε ότι εκείνη την περίοδο έκανε «απατεωνιές», υιοθετώντας μια συμπεριφορά που ο ίδιος χαρακτήρισε σήμερα ως «καταχρηστική».

Συγκεκριμένα, περιέγραψε ένα ιδιότυπο παιχνίδι ρόλων που έστηνε μέσα σε ταξί, προσποιούμενος ότι δεν είχε χρήματα για να πληρώσει την κούρσα. Παρά το γεγονός ότι διέθετε το αντίτιμο, επέλεγε να βιώνει την αδρεναλίνη της στιγμής, προκαλώντας άγχος στους οδηγούς, μια πράξη για την οποία σήμερα αυτοσαρκάζεται με ειλικρίνεια.

Αυτή η τάση για ρίσκο θυμίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πολλοί καλλιτέχνες στα πρώτα τους βήματα, όταν η αβεβαιότητα τους ωθεί σε ακραίες μορφές έκφρασης. Ο Τσουρής παραδέχθηκε πως ένιωθε σαν «κάθαρμα» εκείνη τη στιγμή, όμως ήταν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι.

Η δημιουργία προσωπείων ως μέσο επιβίωσης

Ο καλλιτέχνης εξήγησε ότι η δημιουργία διαφορετικών «περσόνων» ήταν ένας τρόπος να επικοινωνήσει κομμάτια του εαυτού του που δεν μπορούσε να εκφράσει αφιλτράριστα. Αυτή η ανάγκη για απενοχοποιημένη έκφραση αποτέλεσε τελικά τον λόγο που οδηγήθηκε στη συγγραφή και το θέατρο.

Σύμφωνα με την Persona Theory — η οποία περιγράφει το κοινωνικό προσωπείο που υιοθετεί το άτομο για να προστατεύσει τον εσωτερικό του εαυτό — ο Τσουρής χρησιμοποίησε αυτούς τους ρόλους ως ασπίδα προστασίας. Στις ηλικίες των 20, όπου όλα είναι υπό διαμόρφωση, η υποκριτική λειτουργεί συχνά ως εργαστήριο ταυτότητας.

Η αμφισβήτηση για το αν μπορεί να σταθεί ως επαγγελματίας ηθοποιός ήταν έντονη, παρόμοια με την απάντηση στην αμφισβήτηση που καλούνται να δώσουν πολλοί νέοι καλλιτέχνες σήμερα. Για τον Τσουρή, οι «ανόητοι» και απενοχοποιημένοι χαρακτήρες που υποδυόταν ήταν η διέξοδος από την εσωτερική του πίεση.

Εν αναμονή των νέων του θεατρικών σχεδίων, αναλυτές της καλλιτεχνικής πορείας επισημαίνουν ότι τέτοιες εξομολογήσεις απομυθοποιούν την εικόνα του «τέλειου» καλλιτέχνη. Η παραδοχή των λαθών του παρελθόντος ενισχύει την εμπιστοσύνη του κοινού και αναδεικνύει την ανθρώπινη πλευρά της δημιουργίας.

Η αναζήτηση ταυτότητας και η επόμενη μέρα

Ο Γιωργής Τσουρής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εκείνη η περίοδος ήταν απαραίτητη για να αποκρυσταλλώσει τον χαρακτήρα του. Η χρήση του χιούμορ και της αυτοκριτικής λειτουργεί ως ένας μηχανισμός επιβίωσης, παρόμοιος με αυτόν που συναντάμε στον μηχανισμό της παιδικότητας στην τέχνη.

Σήμερα, ο ίδιος στέκεται με ωριμότητα απέναντι σε εκείνες τις «απατεωνιές», αναγνωρίζοντας πως ήταν το τίμημα της νεανικής αναζήτησης. Η πορεία του από τους δρόμους της Αθήνας μέχρι τις μεγάλες θεατρικές σκηνές αποδεικνύει ότι η ταυτότητα δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται μέσα από την εμπειρία.

Η συνέντευξη στην ΕΡΤ έκλεισε με μια αίσθηση καλλιτεχνικής πληρότητας, καθώς ο Τσουρής φαίνεται να έχει βρει πλέον την ισορροπία που αναζητούσε. Το κοινό αναμένει τις επόμενες κινήσεις του, οι οποίες αναμφίβολα θα φέρουν τη σφραγίδα της ειλικρίνειας και του ταλέντου του.