Αναστάσης Ροϊλός: Η εξομολόγηση για την τοξικότητα στο θέατρο και το μεγάλο spoiler για το «Μπαμπά σ’ αγαπώ»

Ο Αναστάσης Ροϊλός σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στο zappit, αναλύει τον ψυχολογικό μηχανισμό της παιδικότητας ως μέσο επιβίωσης στην τέχνη και την ανάγκη προστασίας της ιδιωτικής του ζωής. Ο πρωταγωνιστής της σειράς «Μπαμπά σ’ αγαπώ» αποκαλύπτει το παρασκήνιο πίσω από το επεισόδιο 60, ενώ ανακαλεί τραυματικές εμπειρίες τοξικότητας που καθόρισαν τον αξιακό του κώδικα.

Η εξέλιξη της ελληνικής μυθοπλασίας τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο για τους ηθοποιούς, όπου η μετάβαση από το δράμα στην κωμωδία απαιτεί μια βαθύτερη εσωτερική αναζήτηση. Ο Αναστάσης Ροϊλός, έχοντας διαγράψει μια πορεία από τις «Άγριες Μέλισσες» μέχρι σήμερα, φαίνεται να αντιλαμβάνεται την υποκριτική όχι ως μια απλή αναπαράσταση, αλλά ως μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της ανθρωπιάς.

Η ψυχολογία της παιδικότητας και η «επιστροφή» στην ουσία

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο ηθοποιός ανέλυσε την έννοια της παιδικότητας — *μια κατάσταση πνευματικής ανοιχτότητας και απουσίας προκαταλήψεων* — η οποία αποτελεί το κλειδί για την προσέγγιση των ρόλων του. Αυτό το ψυχολογικό reset του επιτρέπει να παραμένει δεκτικός στα ερεθίσματα, αποφεύγοντας την παγίδα της επαγγελματικής ακαμψίας που συχνά φέρνει η εμπειρία.

Η επιστροφή στα πράγματα που έχουν σημασία λειτουργεί ως αντίδοτο στον κυνισμό της καθημερινότητας. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, το να ακούς πραγματικά τον άλλον είναι μια δεξιότητα που φθίνει όσο μεγαλώνουμε, καθώς η ψευδαίσθηση της γνώσης μάς απομακρύνει από την ουσιαστική επικοινωνία.

Το κρίσιμο επεισόδιο 60 και η χημεία στο «Μπαμπά σ’ αγαπώ»

Αναφορικά με τις εξελίξεις στη δημοφιλή σειρά, ο Ροϊλός έδωσε ένα ηχηρό spoiler για το επεισόδιο 60, τονίζοντας ότι οι αποκαλύψεις για τη βιολογική σχέση του Βίκτωρα ήταν προαποφασισμένες. Η σταδιακή ανθρωποποίηση του χαρακτήρα του μέσα από τη σχέση του με το παιδί αποτελεί τον κεντρικό άξονα της φετινής του ερμηνείας.

Η συνεργασία του με τον μικρό Ιάσονα βασίζεται σε μια δυναμική χημεία, την οποία ο ηθοποιός ορίζει ως κάτι που «φτιάχνεται και εξελίσσεται». Σύμφωνα με αναλυτές του καλλιτεχνικού χώρου, η επιτυχία της κωμωδίας έγκειται στην ικανότητα των πρωταγωνιστών να διαχειρίζονται υπαρξιακά ζητήματα με μια απαραίτητη δόση απόστασης.

Το «τείχος» της ιδιωτικότητας και η διαχείριση της δημοσιότητας

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της εξομολόγησής του αφορά τον διαχωρισμό δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Ο Ροϊλός παραδέχεται ότι η χρήση της μοτοσυκλέτας και το κράνος λειτούργησαν ως φυσικό καταφύγιο κατά την περίοδο της μεγάλης δημοσιότητας, επιτρέποντάς του να παραμείνει απαρατήρητος.

Η ανάγκη του να προστατεύει τον στενό του πυρήνα πηγάζει από την πεποίθηση ότι η υπερέκθεση μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια του εαυτού. Παρόμοια στάση για τα αυστηρά όρια στην προσωπική ζωή έχει τηρήσει και η Κατερίνα Παναγοπούλου, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διατήρησης των πατημάτων στην πραγματικότητα.

Τοξικές συμπεριφορές και η υπόσχεση στο θέατρο Πορεία

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στις τοξικές συμπεριφορές που έχει συναντήσει, ανακαλώντας μια δυσάρεστη εμπειρία από τα πρώτα του βήματα. Η απόμακρη συμπεριφορά γνωστών συναδέλφων του τον οδήγησε σε μια προσωπική δέσμευση: να μην κάνει ποτέ κανέναν άνθρωπο να νιώσει μειονεκτικά.

Η συζήτηση για το #metoo και τα ταμπού στην τέχνη παραμένει επίκαιρη. Ο Ροϊλός υποστηρίζει ότι το γυμνό στην τέχνη πρέπει να έχει λόγο ύπαρξης, μια άποψη που έχει εκφράσει και ο Νίκος Κοσώνας σε σχέση με τις προκλήσεις των απαιτητικών ρόλων.

Το όνειρο της Επιδαύρου και η επόμενη μέρα

Παρά την προσγειωμένη του στάση, ο Αναστάσης Ροϊλός δεν κρύβει τη φιλοδοξία του για το αρχαίο δράμα. Η Επίδαυρος παραμένει για εκείνον το σημαντικότερο θέατρο στον κόσμο, ένας χώρος που μετακινεί εσωτερικά τον ηθοποιό και προσφέρει μια μοναδική αίσθηση καταξίωσης.

Στο κλείσιμο της συνέντευξης, ο ηθοποιός παραδέχεται ότι πλέον επιτρέπει στον εαυτό του να μοιράζεται τις δυσκολίες με δικούς του ανθρώπους. Η εσωτερική ωρίμανση τον οδήγησε από την ανάγκη να τα καταφέρνει όλα μόνος του, στην αποδοχή της ανθρώπινης ευαλωτότητας ως πηγή δύναμης.