Αλέξανδρος Μυλωνάς: Η «σκληρή» αλήθεια για το Broadway και η απόρριψη των μοντέρνων σκηνοθετών

Ο καταξιωμένος ηθοποιός Αλέξανδρος Μυλωνάς ξετύλιξε το νήμα της πορείας του, αποκαλύπτοντας τις οικονομικές δυσκολίες στη Νέα Υόρκη κατά τη δεκαετία του ’80 και την κάθετη αντίθεσή του με τις «πειραγμένες» θεατρικές παραστάσεις. Μιλώντας στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά», ξεκαθάρισε πως η Επίδαυρος παραμένει ο απόλυτος στόχος, ενώ άσκησε δριμεία κριτική στην ακαταλαβίστικη πρωτοπορία που αλλοιώνει τα κλασικά έργα.

Η καλλιτεχνική διαδρομή του Αλέξανδρου Μυλωνά αποτελεί μια μελέτη περίπτωσης για την εξέλιξη του ελληνικού θεάτρου τις τελευταίες δεκαετίες. Η επιστροφή του από τις ΗΠΑ το 1988 σηματοδότησε μια στροφή προς την κλασική παιδεία, σε μια εποχή που οι πειραματισμοί άρχισαν να κερδίζουν έδαφος στην εγχώρια σκηνή.

Η σκληρή πραγματικότητα του Off-Broadway στη Νέα Υόρκη

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε εκτενώς στη δεκαετία του ’80, την οποία πέρασε στην καρδιά της παγκόσμιας θεατρικής σκηνής. Παρά τη λάμψη που συνοδεύει το όνομα της Νέας Υόρκης, η εμπειρία του στο Off-Broadway ήταν γεμάτη προκλήσεις και συμβολικές αμοιβές.

Όπως εξήγησε, οι παραστάσεις αυτές συχνά δεν προσφέρουν μισθό, αλλά ένα ποσό της τάξης των 100 δολαρίων για ολόκληρη τη δουλειά. Πρόκειται για προσωρινές ομάδες ηθοποιών που συγκροτούνται για ένα συγκεκριμένο έργο, μακριά από τη σταθερή δομή των μόνιμων θιάσων.

Η κριτική στις «πειραγμένες» παραστάσεις και τους μοντέρνους σκηνοθέτες

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η τοποθέτησή του για τους νεότερους σκηνοθέτες που επιλέγουν να αλλοιώσουν τα κλασικά κείμενα. Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς δήλωσε με ειλικρίνεια πως συχνά δεν καταλαβαίνει το αποτέλεσμα αυτών των πειραματισμών, θεωρώντας τους εκτός του προσωπικού του γούστου.

Αυτή η τάση για αγνώριστες παραστάσεις φαίνεται να δημιουργεί ένα χάσμα μεταξύ δημιουργού και κοινού. Παρόμοια κριτική για τη «μπουρδολογία» στο θέατρο έχει ασκήσει στο παρελθόν και η Μαρία Κορινθίου, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για καλλιτεχνική ακεραιότητα και ποιότητα.

Η Επίδαυρος ως το απόλυτο καλλιτεχνικό καταφύγιο

Για τον σπουδαίο ηθοποιό, το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αποτελεί το σημείο αναφοράς και την κορυφαία επιδίωξη της καριέρας του. Παρά το γεγονός ότι δεν θα απέρριπτε το Broadway, η σύνδεση με το ιερό μάρμαρο παραμένει η απόλυτη προτεραιότητά του.

Η εμπειρία της σκηνής στην Επίδαυρο είναι μοναδική, όπως έχει περιγράψει και η Μαρία Διακοπαναγιώτου αναφερόμενη στις δικές της «μαγικές» στιγμές εκεί. Για τον Μυλωνά, η καθαρότητα του κλασικού υπερτερεί κάθε «μοντέρνας» οπτικής που στερείται νοήματος.

Σύμφωνα με παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων και θεωρητικούς του θεάτρου, η σύγκρουση μεταξύ παραδοσιακής ερμηνείας και μεταμοντέρνας σκηνοθεσίας είναι σήμερα εντονότερη από ποτέ. Η ανάγκη για νοηματική συνοχή φαίνεται να είναι το κύριο αίτημα των έμπειρων καλλιτεχνών.

Η επόμενη μέρα για την ελληνική σκηνή

Παρά τις διαφωνίες του με τους σκηνοθέτες που έχουν αποκλειστικά δική τους άποψη, ο Μυλωνάς αναγνωρίζει την ανάγκη για πρωτοπορία. Ωστόσο, τονίζει πως μόνο μία στις τόσες προσπάθειες καταφέρνει να είναι πραγματικά αξιόλογη και να προσφέρει κάτι νέο.

Η συζήτηση για τις αμοιβές και τη νέα πραγματικότητα στο χώρο συνεχίζεται, με ανθρώπους όπως ο Χρήστος Τριπόδης να αναλύουν το οικονομικό υπόβαθρο των παραγωγών. Η ισορροπία μεταξύ τέχνης και βιωσιμότητας παραμένει το μεγάλο στοίχημα για τους ανθρώπους του πολιτισμού.