Μαίρη Βιδάλη: Η αντίδραση στην ερώτηση για την απώλεια του γιου της και η «ευλογία» της υποκριτικής

Η Μαίρη Βιδάλη βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» το απόγευμα της Τετάρτης 18 Φεβρουαρίου, όπου έθεσε σαφή όρια σχετικά με την προσωπική της τραγωδία. Η έμπειρη πρωταγωνίστρια αρνήθηκε ευγενικά να αναφερθεί στην απώλεια του παιδιού της, υπογραμμίζοντας πως το θέατρο λειτουργεί για εκείνη ως μια μορφή λυτρωτικής ψυχοθεραπείας που της επιτρέπει να «ξεφεύγει» από την πραγματικότητα.

Η στάση της ηθοποιού έρχεται σε μια περίοδο που η δημόσια διαχείριση του πένθους από αναγνωρίσιμα πρόσωπα απασχολεί έντονα τον κοινωνικό διάλογο. Η Μαίρη Βιδάλη, έχοντας διαγράψει μια μακρά πορεία στις τέχνες και την τοπική αυτοδιοίκηση, επιλέγει συνειδητά να προστατεύσει τον πυρήνα του τραύματός της, διαχωρίζοντας την επαγγελματική της ιδιότητα από την ιδιωτική οδύνη.

Η άρνηση της Μαίρης Βιδάλη και τα όρια στη συνέντευξη

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, η ηθοποιός διέκοψε άμεσα την προσπάθεια προσέγγισης του θέματος της απώλειας. «Θέλετε να μιλήσουμε για την απώλεια του παιδιού μου; Ας μη μιλήσουμε γι’ αυτό, σας παρακαλώ», δήλωσε χαρακτηριστικά, θέτοντας ένα αδιαπραγμάτευτο όριο στη ροή της συνέντευξης.

Η αντίδραση αυτή έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων τοποθετήσεών της, όπως η συγκλονιστική εξομολόγηση για τον θάνατο του γιου της, όπου είχε περιγράψει το δυσαναπλήρωτο κενό. Ωστόσο, στην τρέχουσα εμφάνισή της στην ΕΡΤ, η πρωταγωνίστρια προτίμησε να εστιάσει στη λειτουργική πλευρά της τέχνης της παρά στο ίδιο το γεγονός.

Η σύγκριση με το επάγγελμα του γιατρού και του δικαστή

Η Μαίρη Βιδάλη προχώρησε σε μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική ανάλυση, συγκρίνοντας την υποχρέωση του ηθοποιού να ανεβεί στη σκηνή με εκείνη ενός χειρουργού ή ενός δικαστή. Σημείωσε πως, παρά το ψυχολογικό βάρος, η δική της εργασία δεν εγκυμονεί κινδύνους για τη ζωή τρίτων, σε αντίθεση με έναν γιατρό που πρέπει να χειρουργήσει υπό συνθήκες πίεσης.

«Στη σκηνή ανέβηκα όπως θα πήγαινε ένας γιατρός να χειρουργήσει», ανέφερε, συμπληρώνοντας πως το μόνο «κόστος» για εκείνη είναι η θλίψη στα μάτια που μπορεί να αντιληφθεί το κοινό. Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει τον επαγγελματισμό που απαιτείται από έναν καλλιτέχνη, ακόμη και όταν βιώνει το προσωπικό του δράμα.

Η υποκριτική ως καταφύγιο και «ψυχοθεραπεία»

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη θεραπευτική διάσταση της υποκριτικής, την οποία η καλεσμένη χαρακτήρισε ως «ευλογία». Εξήγησε ότι η στιγμή που πατάει στη σκηνή της προσφέρει τη δυνατότητα να γίνει ένας άλλος άνθρωπος, επιτυγχάνοντας μια προσωρινή αλλά αναγκαία αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών ψυχικής υγείας που παρατηρούν τέτοια φαινόμενα, η ενασχόληση με την τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός άμυνας (defense mechanism) — *μια ασυνείδητη ψυχολογική στρατηγική που επιστρατεύεται για την αντιμετώπιση του άγχους και του πόνου* — επιτρέποντας στο άτομο να διατηρήσει τη λειτουργικότητά του.

Η Μαίρη Βιδάλη, η οποία στο παρελθόν έχει μιλήσει και για το τίμημα των ορίων στον χώρο του θεάματος, απέδειξε για άλλη μια φορά πως η αξιοπρέπεια και η επαγγελματική συνέπεια αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της μακρόχρονης πορείας της. Η εμφάνισή της στο «Στούντιο 4» έκλεισε με μια αίσθηση σεβασμού προς την επιθυμία της για ιδιωτικότητα στο πένθος.