Κρατερός Κατσούλης: Η εξομολόγηση για τα δέκα χρόνια ως «ανερχόμενος» ηθοποιός

Ο Κρατερός Κατσούλης προχώρησε σε μια ειλικρινή αποκάλυψη για τις προκλήσεις της καλλιτεχνικής αναγνώρισης στην Ελλάδα, περιγράφοντας πώς για μια ολόκληρη δεκαετία τον προσφωνούσαν ως «ανερχόμενο», παρά την πολυετή του πορεία. Στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς», ο γνωστός ηθοποιός εξήγησε το παράδοξο του να θεωρείσαι νέο ταλέντο ενώ έχεις ήδη διαγράψει δεκαετή επαγγελματική διαδρομή στον χώρο του θεάματος.

Η συζήτηση για την ταμπέλα του «ανερχόμενου» δεν είναι καινούργια στον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς συχνά αντανακλά τη δυσκολία της αγοράς να αποδεχθεί τη μετάβαση ενός δημιουργού από την πρώτη εμφάνιση στην καθιέρωση. Αυτό το φαινόμενο — γνωστό και ως «επαγγελματική στασιμότητα στην αντίληψη» — περιγράφει την τάση του κοινού και των μέσων να διατηρούν μια παγιωμένη εικόνα για έναν καλλιτέχνη, αγνοώντας την πραγματική του εξέλιξη.

Η αφορμή για αυτή την τοποθέτηση δόθηκε το πρωί της Πέμπτης στην εκπομπή Νωρίς Νωρίς, με αφετηρία την υποψηφιότητα της Sabrina Carpenter στα φετινά βραβεία Grammy. Η συζήτηση στράφηκε στο πώς βιώνουν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τους χαρακτηρισμούς που τους αποδίδονται κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

Το παράδοξο της επαγγελματικής ταυτότητας

Ο Κρατερός Κατσούλης μοιράστηκε μια προσωπική εμπειρία που αναδεικνύει τις στρεβλώσεις του συστήματος προβολής. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, ενώ ήταν ήδη δέκα χρόνια ηθοποιός, το πιο συχνό ήταν να τον προσφωνούν ως «ανερχόμενο», γεγονός που του προκαλούσε μια ιδιαίτερη αίσθηση.

«Πρωτοεμφανιζόμενος ήμουν για δυο-τρία χρόνια. Και μετά ήμουν ανερχόμενος», εξήγησε ο ηθοποιός, υπογραμμίζοντας ότι η ταμπέλα αυτή παρέμενε κολλημένη πάνω του για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από το αναμενόμενο. Αυτή η σύγχυση στην επαγγελματική εικόνα είναι κάτι που συχνά βλάπτει την καριέρα ενός καλλιτέχνη, καθώς δημιουργεί ασάφεια για το στάδιο ωριμότητάς του.

Η Μαρία Ηλιάκη παρενέβη στη συζήτηση, χαρακτηρίζοντας τον όρο «ανερχόμενος» ως ιδιαίτερα εκνευριστικό. Η τοποθέτησή της αντικατοπτρίζει την άποψη πολλών ανθρώπων του χώρου που θεωρούν ότι τέτοιοι προσδιορισμοί υποβαθμίζουν την εμπειρία και τον κόπο ετών.

Η αίσθηση της «μη προόδου» και η ψυχολογική πίεση

Για τον Κρατερό Κατσούλη, το ζήτημα δεν ήταν ο εκνευρισμός, αλλά η υπαρξιακή απορία που γεννούσε ο χαρακτηρισμός. Όπως εξήγησε, ένιωθε ότι κάτι δεν προχωρούσε, σαν να του έλεγαν συνεχώς «άντε, προχώρα», ενώ ο ίδιος είχε ήδη διανύσει σημαντική απόσταση.

Σύμφωνα με αναλυτές των media και συμβούλους σταδιοδρομίας, η επιμονή σε τέτοιους χαρακτηρισμούς μπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά για την ψυχολογία του επαγγελματία. Επισημαίνεται από παράγοντες του θεατρικού χώρου ότι η προσκόλληση σε όρους όπως «πρωτοεμφανιζόμενος» συχνά εξυπηρετεί επικοινωνιακές ανάγκες, αλλά στερείται ουσίας όταν ο καλλιτέχνης έχει ήδη συμπληρώσει δεκαετή ενεργή παρουσία.

Αυτή η αίσθηση του «ανερχόμενου» δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ο καλλιτέχνης βρίσκεται πάντα σε ένα μεταίχμιο, χωρίς ποτέ να φτάνει στον προορισμό της πλήρους αναγνώρισης. Είναι μια κατάσταση που απαιτεί ψυχική ανθεκτικότητα και καθαρή στόχευση, ώστε η εξωτερική ταμπέλα να μην επηρεάσει την εσωτερική αυτοπεποίθηση του δημιουργού.

Οι αντιδράσεις και η επόμενη μέρα

Η εξομολόγηση του ηθοποιού φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη για έναν πιο ακριβή λόγο από τα μέσα ενημέρωσης και τους κριτικούς. Η αναγνώριση της επαγγελματικής ωριμότητας είναι κρίσιμη για την εξέλιξη κάθε καλλιτέχνη, καθώς του επιτρέπει να διεκδικεί ρόλους και θέσεις που αντιστοιχούν στην πραγματική του αξία.

Εν κατακλείδι, η περίπτωση του Κρατερού Κατσούλη υπενθυμίζει ότι η επιτυχία και η καθιέρωση δεν έρχονται πάντα με την ταχύτητα που επιβάλλουν οι τίτλοι των ειδήσεων. Η επιμονή στο έργο και η πίστη στην προσωπική διαδρομή παραμένουν τα μόνα ασφαλή εργαλεία απέναντι σε κάθε εφήμερο χαρακτηρισμό.