Ιεροκλής Μιχαηλίδης: Η κολακεία είναι πιο επικίνδυνη από την αποτυχία στην Τέχνη

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, σε μια βαθιά αναλυτική εξομολόγηση, τοποθετείται για την ψυχολογική διαχείριση της επιτυχίας και τους κινδύνους που ελλοχεύουν πίσω από την αποδοχή του κοινού. Με αφορμή τη φετινή του σύμπραξη με τη Ρένια Λουιζίδου και τον Κρατερό Κατσούλη, ο έμπειρος πρωταγωνιστής εξηγεί γιατί η κολακεία των συναδέλφων μπορεί να αποβεί πιο επιζήμια από μια επαγγελματική απόρριψη, αναδεικνύοντας την υποκειμενικότητα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η καλλιτεχνική πορεία ενός ηθοποιού του βεληνεκούς του Ιεροκλή Μιχαηλίδη δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την εξωτερική επιτυχία, αλλά και από μια συνεχή εσωτερική διαπραγμάτευση με την έκθεση. Η παραδοχή του ότι συχνά νιώθει πως «τους κορόιδεψε όλους» παραπέμπει στο φαινόμενο του απατεώνα (Imposter Syndrome) — μια ψυχολογική κατάσταση όπου το άτομο αμφιβάλλει για τα επιτεύγματά του παρά τις αποδείξεις ικανότητας — το οποίο φαίνεται να αποτελεί κινητήριο δύναμη για τη διαρκή εξέλιξή του.

Η ψυχολογία της επιτυχίας και ο κίνδυνος της στασιμότητας

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Απογευματινής και του δημοσιογράφου Γιώργου Βαϊλάκη, ο δημοφιλής ηθοποιός υπογραμμίζει ότι η διαχείριση της επιτυχίας απαιτεί μεγαλύτερη εγρήγορση από εκείνη της αποτυχίας. Ενώ ο καλλιτέχνης είναι εκπαιδευμένος να επιβιώνει από την απόρριψη συνεργατών ή του κοινού, η κολακεία λειτουργεί ως ένας ύπουλος παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει σε δημιουργικό εφησυχασμό.

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης περιγράφει μια διαρκή εναλλαγή συναισθημάτων ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση και την αυτοαμφισβήτηση. Αυτή η δυναμική είναι που τον κρατά σε εγρήγορση, καθώς η αίσθηση της ολοκλήρωσης παραμένει μια μεταβλητή έννοια, στενά συνδεδεμένη με τα χρόνια αποδοχής από το ευρύ κοινό.

Η υποκειμενικότητα της Τέχνης και η «παγίδα» της αποδοχής

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάλυσή του για τη σχέση με τους θεατές. Ο γνωστός πρωταγωνιστής σημειώνει ότι το θέατρο είναι βαθιά υποκειμενικό, γεγονός που καθιστά την αυθόρμητη έκφραση του κοινού μια προσωπική εμπειρία που δεν μπορεί να αποτελεί απόλυτο κριτήριο ποιότητας. Αυτό που συγκινεί έναν θεατή, μπορεί να αφήσει παγερά αδιάφορο κάποιον άλλον.

Κοινωνικοί ερευνητές και μελετητές της συμπεριφορικής ψυχολογίας επισημαίνουν πως η εξάρτηση από την εξωτερική επιβεβαίωση μπορεί να δημιουργήσει ένα ψυχολογικό κενό. Αυτή η παρατήρηση συνάδει με την εμπειρία πολλών καλλιτεχνών που βιώνουν ένα έντονο «άδειασμα» μετά την αποθέωση στη σκηνή, αναζητώντας την ισορροπία στην εσωτερική τους αλήθεια.

Η επόμενη μέρα και η ανάγκη για εσωτερική ισορροπία

Η στρατηγική επιβίωσης που προτείνει ο ηθοποιός συνοψίζεται στη διατήρηση των αποστάσεων τόσο από τον θρίαμβο όσο και από την καταστροφή. Η συναισθηματική αποστασιοποίηση από τα άκρα επιτρέπει στον δημιουργό να συνεχίζει τη διαδρομή του χωρίς να φθείρεται από τις προσδοκίες των άλλων.

Στους διαδρόμους των αρμόδιων καλλιτεχνικών κύκλων, επισημαίνεται συχνά ότι η μακροζωία στο θέατρο εξαρτάται από την ικανότητα του ηθοποιού να παραμένει μαθητής. Ο Μιχαηλίδης, μέσα από τη φετινή του συνεργασία με καταξιωμένους συναδέλφους, αποδεικνύει ότι η συλλογική δημιουργία είναι το καλύτερο αντίδοτο στην επικίνδυνη απομόνωση που επιφέρει η προσωπική κολακεία.