Γιάννος Περλέγκας: Η πρόωρη απώλεια του πατέρα του – Γιατί υπήρξε «κακός μαθητής»

Ο Γιάννος Περλέγκας, ένας από τους πλέον καταξιωμένους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, προχώρησε σε μια σπάνια προσωπική κατάθεση ψυχής για τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας. Καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον», αποκάλυψε πώς η πρόωρη απώλεια του πατέρα του και οι οικογενειακές δυσκολίες καθόρισαν την επαναστατική του στάση απέναντι στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Η σύνδεση της καλλιτεχνικής φύσης με τα βιώματα της παιδικής ηλικίας αποτελεί συχνά το θεμέλιο της δημιουργικής έκφρασης, με τον Γιάννο Περλέγκα να περιγράφει μια περίοδο έντονης εσωτερικής αναταραχής. Η απώλεια του πατέρα του σε πολύ νεαρή ηλικία δημιούργησε ένα κενό ασφαλείας, το οποίο σε συνδυασμό με την έλλειψη αδελφών, τον έφερε αντιμέτωπο με σύνθετες προκλήσεις στο οικογενειακό περιβάλλον.

Η πρόωρη απώλεια και το οικογενειακό βάρος

Μιλώντας στον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά, ο καλλιτέχνης αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στις δυσκολίες με τη μητέρα του, οι οποίες χαρακτήρισαν τα χρόνια της διαμόρφωσής του. Όπως εξήγησε, το περιβάλλον αυτό τον οδήγησε σε μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση, όπου η ανάγκη για επικοινωνία και κατανόηση δεν έβρισκε πάντα διέξοδο μέσα στις παραδοσιακές δομές.

Αυτή η συνθήκη θυμίζει την περίπτωση του Μάριο Μπανούσι, ο οποίος επίσης έχει αναφερθεί στο πώς οι οδυνηρές απώλειες των γονιών του λειτούργησαν ως καταλύτης για την τέχνη του. Για τον Περλέγκα, η δυσκολία αυτή μεταφέρθηκε αυτούσια και στον χώρο του σχολείου, δημιουργώντας μια απόσταση από την τυπική μάθηση.

Η σύγκρουση με το εκπαιδευτικό σύστημα

Ο γνωστός ηθοποιός δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον εαυτό του ως έναν «πάρα πολύ κακό μαθητή», διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το πρόβλημα δεν εντοπιζόταν στους καθηγητές ή στο ίδιο το σχολείο. Η άρνησή του για τη μέση εκπαίδευση πήγαζε από μια βαθύτερη αίσθηση ότι κάτι «σκοτώνεται» στη σχέση του παιδιού με τη γνώση μέσα από το αυστηρό πλαίσιο.

Σύμφωνα με αναλύσεις που αφορούν το ψυχοσυναισθηματικό υπόστρωμα των παιδιών που βιώνουν πένθος, παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων επισημαίνουν ότι η ακαδημαϊκή υποεπίδοση συχνά αποτελεί έναν ασυνείδητο μηχανισμό άμυνας. Παρόμοια συναισθηματικά «κλειδώματα» για λόγους επιβίωσης έχει περιγράψει στο παρελθόν και ο Θανάσης Βισκαδουράκης, αναλύοντας τη σκληρότητα των παιδικών του χρόνων.

Η «παράλληλη» μόρφωση και η αυτογνωσία

Παρά τη δυσκολία του με τα σχολικά μαθήματα, ο Γιάννος Περλέγκας αποκάλυψε ότι υπήρξε μανιώδης αναγνώστης εκτός του επίσημου προγράμματος. «Διάβαζα σαν παλαβός αλλά με το σχολείο είχα δυσκολία», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας το χάσμα μεταξύ της προσωπικής αναζήτησης και της επιβεβλημένης εκπαίδευσης.

Εκ των υστέρων, ο ίδιος αναγνωρίζει ότι η δική του εσωτερική κατάσταση ήταν ο καθοριστικός παράγων της τότε συμπεριφοράς του. Η ωριμότητα με την οποία προσεγγίζει πλέον το παρελθόν του δείχνει μια πορεία καλλιτεχνικής και προσωπικής ωρίμανσης, αντίστοιχη με εκείνη που περιέγραψε πρόσφατα ο Γιώργος Νανούρης μιλώντας για τα δικά του ξεκινήματα.

Η επόμενη μέρα της δημιουργίας

Σήμερα, ο Γιάννος Περλέγκας χρησιμοποιεί αυτά τα βιώματα ως εργαλεία στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία, μετατρέποντας το παλιό τραύμα σε καλλιτεχνικό κεφάλαιο. Η παραδοχή των λαθών και των δυσκολιών του παρελθόντος αποτελεί για τον ίδιο μια μορφή απελευθέρωσης, επιτρέποντάς του να συνεχίσει την πορεία του με αυθεντικότητα.

Η περίπτωση του υπενθυμίζει ότι η επιτυχία δεν ακολουθεί πάντα μια γραμμική πορεία και ότι οι «κακοί μαθητές» του χθες μπορούν να γίνουν οι πνευματικοί οδηγοί του αύριο, αρκεί να βρουν τον δικό τους τρόπο να επικοινωνήσουν με τον κόσμο.