Δάφνη Μπόκοτα: Η αποκάλυψη για τον Μιχάλη Ρακιντζή – «Πάνω του χτίστηκαν καριέρες»

Η Δάφνη Μπόκοτα, η επί σειρά ετών «φωνή» της Ελλάδας στον διαγωνισμό, πήρε θέση για τη συμμετοχή του Μιχάλη Ρακιντζή στη Eurovision 2002, χαρακτηρίζοντάς την ως μία από τις πιο άδικες στιγμές της ελληνικής εκπροσώπησης. Μιλώντας στην εκπομπή Super Κατερίνα, αποκάλυψε το παρασκήνιο μιας εποχής όπου τηλεοπτικά πρόσωπα και εκπομπές αναδείχθηκαν μέσα από τη σκληρή κριτική προς το πρόσωπο του καλλιτέχνη.

Η Δάφνη Μπόκοτα, η γυναίκα που ταυτίστηκε όσο καμία άλλη με τον θεσμό της Eurovision στην Ελλάδα, επανέφερε στο προσκήνιο την πολυσυζητημένη συμμετοχή του 2002. Η τοποθέτησή της έρχεται να ρίξει φως σε μια περίοδο έντονης τοξικότητας, όπου η καλλιτεχνική πρόταση του Μιχάλη Ρακιντζή βρέθηκε στο στόχαστρο μιας πρωτοφανούς επικοινωνιακής καταιγίδας.

Η αδικία της Eurovision 2002 και η στάση του Ρακιντζή

Σύμφωνα με όσα ανέφερε η Δάφνη Μπόκοτα, ο Μιχάλης Ρακιντζής αποτελεί μία από τις πλέον αδικημένες περιπτώσεις στην ιστορία της ελληνικής παρουσίας στον διαγωνισμό. Η ίδια τόνισε πως πίστεψε εξαρχής στο τραγούδι «S.A.G.A.P.O.», υπογραμμίζοντας τον επαγγελματισμό και την αξιοπρέπεια που επέδειξε ο καλλιτέχνης παρά τις αντιξοότητες.

Η δημοσιογράφος επισήμανε ότι ο Ρακιντζής παρέμεινε σοβαρός και αφοσιωμένος στο έργο του, ακόμη και όταν το κλίμα στην Ελλάδα ήταν εξαιρετικά εχθρικό. Η στάση του αυτή, σύμφωνα με την ίδια, αποτελεί παράδειγμα καλλιτεχνικού ήθους σε μια περίοδο που η κριτική ξεπερνούσε τα όρια της μουσικής ανάλυσης.

Το τηλεοπτικό «πάρτι» και οι καριέρες που χτίστηκαν

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά της Μπόκοτα στο γεγονός ότι πάνω στην αρνητική δημοσιότητα του Ρακιντζή χτίστηκαν ολόκληρες καριέρες. Όπως εξήγησε, άνθρωποι που μέχρι τότε ήταν άγνωστοι στο ευρύ κοινό, κατάφεραν να γίνουν ονόματα μέσα από την ανελέητη κριτική που άσκησαν στον τραγουδιστή.

Σε αυτό το πλαίσιο, η θεωρία της θεματοποίησης (Agenda Setting) — η οποία περιγράφει πώς τα ΜΜΕ επιλέγουν ποια θέματα θα προβληθούν και πώς θα διαμορφώσουν την κοινή γνώμη — εξηγεί πώς η συμμετοχή του 2002 μετατράπηκε σε τηλεοπτικό προϊόν υψηλής κατανάλωσης. Η Μπόκοτα υποστήριξε ότι ο κανιβαλισμός εκείνης της περιόδου εξυπηρέτησε συγκεκριμένα τηλεοπτικά συμφέροντα.

Αυτή η τάση για αυστηρή κριτική φαίνεται να ακολουθεί τη δημοσιογράφο μέχρι σήμερα, καθώς πρόσφατα ο Ετεοκλής Παύλου σχολίασε τις δικές της απόψεις για τη σύγχρονη τηλεόραση. Η Μπόκοτα, ωστόσο, παραμένει σταθερή στις θέσεις της, υπερασπιζόμενη την ιστορική αλήθεια των γεγονότων που έζησε από κοντά.

Το παρασκήνιο με το φόρεμα και η ψυχολογική πίεση

Η Δάφνη Μπόκοτα αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένα περιστατικά που δυσκόλεψαν το έργο του καλλιτέχνη, όπως η εμμονή των εκπομπών με το χρώμα του φορέματος των συνοδών του. «Δείχναν το φόρεμα και λέγαν είναι το ίδιο χρώμα με αυτό που βγήκε χθες», σχολίασε χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό της εποχής.

Όπως μεταδίδει η εκπομπή Super Κατερίνα, η πίεση που ασκήθηκε στον Μιχάλη Ρακιντζή ήταν τέτοια που θα μπορούσε να λυγίσει οποιονδήποτε καλλιτέχνη. Η Μπόκοτα κατέληξε πως το να βγεις στη σκηνή και να τραγουδήσεις υπό τέτοιες συνθήκες δεν είναι καθόλου εύκολο, απαιτώντας τεράστια ψυχικά αποθέματα.

Η επόμενη μέρα και η δικαίωση

Παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων επισημαίνουν ότι η νοσταλγία για τη δεκαετία του 2000 φέρνει συχνά μια αναθεώρηση των γεγονότων. Σήμερα, το τραγούδι του Μιχάλη Ρακιντζή αντιμετωπίζεται από πολλούς ως μια cult και πρωτοποριακή στιγμή, μακριά από τα στερεότυπα που κυριαρχούσαν τότε.

Η τοποθέτηση της Δάφνης Μπόκοτα λειτουργεί ως μια ηθική δικαίωση για έναν καλλιτέχνη που επέλεξε τη σιωπή και την εργασία έναντι της τηλεοπτικής αντιπαράθεσης. Η ιστορία της Eurovision συνεχίζει να γράφεται, αλλά οι μνήμες της «φωνής» της παραμένουν η πιο έγκυρη πηγή για το τι πραγματικά συνέβη στα παρασκήνια.