- Τα σύγχρονα τραγούδια έχουν διάρκεια ζωής μόλις ενός έτους.
- Η έλλειψη συνεργασίας στο στούντιο υποβαθμίζει το τελικό αποτέλεσμα.
- Η 15ετία της ψηφιακής εποχής έχει καταστήσει τη μουσική αναλώσιμη.
- Η νέα γενιά οφείλει να διδάσκεται από την εμπειρία των παλαιότερων.
Ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος προχώρησε σε μια αφοπλιστική ανάλυση για την κρίση διάρκειας που μαστίζει τη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Μιλώντας στην εκπομπή «Νωρίς νωρίς» της ΕΡΤ, υπογράμμισε πως η απώλεια της συλλογικής δημιουργίας έχει μετατρέψει το τραγούδι σε ένα αναλώσιμο προϊόν με ημερομηνία λήξης.
| Περίοδος | Χαρακτηριστικό Δημιουργίας | Διάρκεια Έργου |
|---|---|---|
Περίοδος Παλαιότερη Εποχή | Χαρακτηριστικό Δημιουργίας Συλλογική εργασία συντελεστών | Διάρκεια Έργου Διαχρονικότητα (Δεκαετίες) |
Περίοδος Τελευταία 15 έτη | Χαρακτηριστικό Δημιουργίας Ατομική/Ψηφιακή παραγωγή | Διάρκεια Έργου Περιορισμένη (Περίπου 1 έτος) |
Περίοδος Σύγχρονη Τάση | Χαρακτηριστικό Δημιουργίας Έλλειψη mentoring νέων | Διάρκεια Έργου Αναλώσιμο περιεχόμενο |
Η ελληνική δισκογραφία βιώνει μια δομική μετάλλαξη τις τελευταίες δεκαετίες, μεταβαίνοντας από το μοντέλο της βιωματικής σύνθεσης στην ψηφιακή ταχύτητα. Αυτή η αλλαγή δεν αφορά μόνο τον ήχο, αλλά το ίδιο το πολιτισμικό αποτύπωμα των τραγουδιών που παράγονται σήμερα, τα οποία στερούνται του βάθους που χαρακτήριζε τις περασμένες δεκαετίες.
Τα τελευταία 15 χρόνια, ας πούμε, ό,τι γράφεται, σε έναν χρόνο ξεχνιέται δυστυχώς.
Χρήστος Νικολόπουλος, Μουσικοσυνθέτης
Η κρίση της μουσικής διάρκειας και το «αναλώσιμο» τραγούδι
Σύμφωνα με τον Χρήστο Νικολόπουλο, η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή αναλώσιμη φύση των καλλιτεχνικών δημιουργιών. Ο ίδιος επεσήμανε χαρακτηριστικά πως «ό,τι γράφεται, σε έναν χρόνο ξεχνιέται», αναφερόμενος στην τάση που επικρατεί τα τελευταία 15 χρόνια στη βιομηχανία.
Προτεινόμενο Ανδρέας Μικρούτσικος: Ο τελευταίος τσακωμός με τον Θάνο για τον Πασχάλη Τερζή
Αυτή η διαπίστωση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις χρυσές εποχές του λαϊκού τραγουδιού, όπου τα έργα παρέμεναν ζωντανά για δεκαετίες στις καρδιές του κόσμου. Η ταχύτητα της ψηφιακής κατανάλωσης φαίνεται πως έχει θυσιάσει το βάθος της δημιουργίας στον βωμό των εφήμερων επιτυχιών.
Η απώλεια της συλλογικής δημιουργικότητας στο στούντιο
Ένας από τους βασικούς λόγους αυτής της καλλιτεχνικής «κόπωσης», κατά τον συνθέτη, είναι η σταδιακή απομόνωση των συντελεστών. Στο παρελθόν, υπήρχε μια στενή επαφή ανάμεσα στον τραγουδιστή, τον στιχουργό και τον μουσικό, η οποία γεννούσε αυθεντικά συναισθήματα.
Αυτή η κοινή δημιουργικότητα επέτρεπε στα τραγούδια να «δουλεύονται» εξαντλητικά πριν φτάσουν στον τελικό αποδέκτη. Όπως έχει δείξει και η ιστορική συνεργασία του με τη Μαρινέλλα, η πειθαρχία και η συλλογική ζύμωση αποτελούσαν τα θεμέλια για έργα που άντεξαν στον χρόνο.
Η γέφυρα με τη νέα γενιά και η ελπίδα της συνέχειας
Παρά την κριτική του ματιά για την ταχύτητα της εποχής, ο Νικολόπουλος παραμένει ένας ανοιχτός μέντορας για τους νέους καλλιτέχνες. Θεωρεί κρίσιμο τα νέα παιδιά να μαθαίνουν από τους παλαιότερους, διατηρώντας τη συνέχεια του λαϊκού είδους μέσα από τη γνώση.
Παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων επισημαίνουν συχνά πως η έλλειψη καθοδήγησης είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την καλλιτεχνική ωρίμανση. Ο ίδιος ο συνθέτης έχει λειτουργήσει ως καθοριστικός μέντορας για τον Δημήτρη Μπάση, αποδεικνύοντας έμπρακτα τη σημασία της μετάδοσης της μουσικής κληρονομιάς.
Η επιβίωση του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού εξαρτάται από την αγάπη των νέων για το είδος. Αν οι νέοι μουσικοί καταφέρουν να συνδυάσουν τα σύγχρονα μέσα με την παραδοσιακή δημιουργική διαδικασία, τότε η μουσική θα αποκτήσει ξανά τη χαμένη της διάρκεια.
