Πακιστάν: Εκτόξευση των αμυντικών εξαγωγών μετά το «βάπτισμα του πυρός» των JF-17

Η αμυντική βιομηχανία του Πακιστάν γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση, καθώς τα μαχητικά αεροσκάφη, τα drones και οι πύραυλοί του απέκτησαν το περιζήτητο καθεστώς «combat tested» μετά τις πρόσφατες αερομαχίες με την Ινδία. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Reuters, το Ισλαμαμπάντ βρίσκεται ήδη σε διαπραγματεύσεις με 13 χώρες, στοχεύοντας να καταστεί ένας ευέλικτος, μεσαίου επιπέδου πάροχος αμυντικής ισχύος παγκοσμίως.

Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια της αναδιάταξης των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, οι οποίες επλήγησαν από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Το Πακιστάν αναδεικνύεται πλέον σε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση για κράτη που αναζητούν αξιόπιστο εξοπλισμό χωρίς τις πολιτικές δεσμεύσεις ή το υψηλό κόστος των δυτικών συστημάτων.

Το πλεονέκτημα του «Combat Tested» και η αερομαχία με την Ινδία

Η σφραγίδα της επιχειρησιακής δοκιμής σε πραγματικές συνθήκες μάχης αποτελεί τον σημαντικότερο καταλύτη για την αύξηση του ενδιαφέροντος. Τα πακιστανικά συστήματα δοκιμάστηκαν σε μια μαζική αερομαχία με την Ινδία τον περασμένο Μάιο, όπου τα σμήνη της πακιστανικής αεροπορίας χρησιμοποίησαν τα JF-17 Thunder μαζί με τα προηγμένα κινεζικά J-10.

Αυτή η επιτυχία στο πεδίο έχει προσελκύσει αγοραστές από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, με 6 έως 8 χώρες να βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο συνομιλιών. Μεταξύ των ενδιαφερομένων περιλαμβάνονται η Σαουδική Αραβία, η Αιθιοπία, το Μαρόκο και η Νιγηρία, καθώς και η κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης υπό τον Χαλίφα Χαφτάρ.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στις συνομιλίες με το Μπανγκλαντές, οι οποίες αφορούν ένα ευρύ φάσμα αμυντικής συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Το πακέτο περιλαμβάνει τα μαχητικά JF-17 Block III, εκπαιδευτικά αεροσκάφη MFI-17 Mushshak και τα πακιστανικής κατασκευής drones Shahpar, ενισχύοντας τη στρατηγική παρουσία του Ισλαμαμπάντ στη Νότια Ασία.

Η οικονομική υπεροχή έναντι των δυτικών εναλλακτικών

Ο Υπουργός Αμυντικής Παραγωγής, Raza Hayat Harraj, υπογράμμισε τη χαοτική διαφορά τιμής ανάμεσα στα πακιστανικά όπλα και τα αντίστοιχα των ΗΠΑ ή της Ευρώπης. Ενώ οι δυτικές επιλογές μπορεί να είναι τεχνολογικά πιο προηγμένες, κοστίζουν περισσότερο από τρεις φορές από ένα JF-17, η τιμή του οποίου κυμαίνεται μεταξύ 30 και 40 εκατομμυρίων δολαρίων.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων αναλυτών στρατηγικής, το Πακιστάν προσφέρει ένα ελκυστικό μενού υπηρεσιών που περιλαμβάνει εκπαίδευση δυνάμεων, παροχή συμβούλων και κοινές ασκήσεις. Αυτός ο συνδυασμός είναι ιδιαίτερα δελεαστικός για «εύθραυστους» εταίρους στην Αφρική, καθώς είναι ταχύτερος και λιγότερο πολιτικά επιβαρυμένος από τη δυτική βοήθεια.

Παράλληλα, η άνοδος του ιδιωτικού τομέα στο Πακιστάν, ειδικά στον τομέα των drones, επιταχύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης. Εταιρείες όπως η Sysverve Aerospace κατασκευάζουν πλέον εκατοντάδες drones καμικάζι και αναγνώρισης ετησίως, καλύπτοντας τις ανάγκες τόσο του εγχώριου στρατού όσο και των δυνητικών εξαγωγών.

Γεωπολιτικά εμπόδια και η ισορροπία με την Κίνα

Παρά την αισιοδοξία, οι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι διαπραγματεύσεις μπορεί να προσκρούσουν σε διεθνείς πιέσεις και εμπάργκο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Λιβύης και του Σουδάν, περιοχές που τελούν υπό εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ, γεγονός που καθιστά τις πιθανές πωλήσεις εξαιρετικά προβληματικές.

Επιπλέον, το Ισλαμαμπάντ καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις εντάσεις στη Μέση Ανατολή, διατηρώντας δεσμούς τόσο με τη Σαουδική Αραβία όσο και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ήδη συζητείται μια τριμερής αμυντική συμφωνία που περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, η οποία θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες ισχύος στην περιοχή.

Στους διαδρόμους των αρμόδιων υπηρεσιών, η κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι η Κίνα θα παραμείνει ο βασικός πυλώνας υποστήριξης. Με τη βοήθεια του Πεκίνου, το Πακιστάν σχεδιάζει να διπλασιάσει την παραγωγή μαχητικών έως το τέλος του 2027, φτάνοντας τα 40 αεροσκάφη ετησίως για να καλύψει την αυξανόμενη ζήτηση.

Η επόμενη μέρα για την πακιστανική αμυντική βιομηχανία

Η μετατροπή του Πακιστάν σε έναν υπολογίσιμο εξαγωγέα όπλων δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, αλλά και εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Η ικανότητα παροχής οικονομικά αποδοτικών πλατφορμών επιτρέπει στο Ισλαμαμπάντ να χτίζει νέες συμμαχίες σε περιοχές όπου η δυτική επιρροή υποχωρεί.

Ωστόσο, η κλιμάκωση της παραγωγής παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση για το εργοστάσιο της Kamra. Η επιτυχία των μελλοντικών συμφωνιών θα εξαρτηθεί από το αν το Πακιστάν μπορεί να διατηρήσει την ποιότητα των «δοκιμασμένων στη μάχη» συστημάτων του, ενώ ταυτόχρονα πλοηγείται στον λαβύρινθο των διεθνών κυρώσεων και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών.