Σμήναρχος: Η διπλή ζωή του αξιωματικού που κατηγορείται για κατασκοπεία υπέρ της Κίνας

Ο 54χρονος Σμήναρχος, διοικητής της 128 Σμηναρχίας Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών – Ηλεκτρονικών στο Καβούρι, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς υπόθεσης κατασκοπείας. Ο αξιωματικός, με πρόσβαση στην «καρδιά» των απόρρητων δικτύων του ΝΑΤΟ, φέρεται να διοχέτευε ευαίσθητα δεδομένα στην Κίνα, την ίδια στιγμή που δημόσια προειδοποιούσε για την απειλή των «κακόβουλων εσωτερικών παραγόντων».

Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει μια από τις πιο σύνθετες προκλήσεις της σύγχρονης αντικατασκοπείας, όπου το ψηφιακό προφίλ ενός στελέχους μπορεί να λειτουργήσει ως το τέλειο προπέτασμα καπνού. Στην περίπτωση του 54χρονου, η υψηλή τεχνική κατάρτιση σε συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και κρυπτογραφίας τού παρείχε όχι μόνο την πρόσβαση, αλλά και τη γνώση να καλύπτει τα ίχνη του.

Το προφίλ ενός «ιδανικού» αξιωματικού και η πρόσβαση στο ΝΑΤΟ

Ο συλληφθείς θεωρείται από τις αρμόδιες στρατιωτικές πηγές ως ένα από τα ελάχιστα στελέχη με τόσο υψηλό βαθμό εξειδίκευσης στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ως μηχανικός επικοινωνιών, είχε υπό την εποπτεία του την ανάπτυξη λογισμικού για τα ιπτάμενα ραντάρ (AWACS), τα οποία αποτελούν στρατηγικό πυλώνα της αεράμυνας της Συμμαχίας.

Η δράση του δεν περιοριζόταν εντός συνόρων, καθώς είχε διατελέσει διαπιστευμένος αξιολογητής του ΝΑΤΟ σε συστήματα επικοινωνίας και πληροφοριών (CIS). Αυτή η ιδιότητα φαίνεται πως αποτέλεσε το «κλειδί» για την προσέγγισή του από ξένους στρατολογητές, καθώς γνώριζε σε βάθος τα συμμαχικά επιχειρησιακά σχέδια.

Η σύλληψή του ήρθε να επιβεβαιώσει τους φόβους για τη διαρροή δεδομένων, μετά το χρονικό της σύλληψης του σμήναρχου που αποκάλυψε τη χρήση ειδικού εξοπλισμού για τη μεταφορά πληροφοριών. Ο αξιωματικός φέρεται να χρησιμοποιούσε ειδικό λογισμικό για τη μεταφορά απόρρητων αρχείων, το οποίο του είχαν προμηθεύσει οι επαφές του.

Η ειρωνεία των αναρτήσεων για τους «insiders»

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της υπόθεσης παραμένει η δημόσια ρητορική του 54χρονου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε άρθρα του για την κυβερνοασφάλεια, τόνιζε επανειλημμένα ότι οι «κακόβουλοι εσωτερικοί παράγοντες» (insiders) αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για κάθε οργανισμό.

«Οι κακόβουλοι παράγοντες ζουν ανάμεσα μας – δουλεύουμε μαζί τους», έγραφε χαρακτηριστικά πριν από τρία χρόνια, περιγράφοντας με ακρίβεια το προφίλ που ο ίδιος κατηγορείται ότι υιοθέτησε. Αυτή η ψυχολογική αντίφαση αναλύεται πλέον από τις αρχές ως μέρος μιας στρατηγικής αποπροσανατολισμού των εσωτερικών ελέγχων.

Στο πλαίσιο της ευρύτερης απειλής για την κυβερνοασφάλεια, οι αναρτήσεις του για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την 75η επέτειο του ΝΑΤΟ δημιουργούσαν την εικόνα ενός αφοσιωμένου λειτουργού. Η αντίθεση με την κατηγορία ότι διοχέτευε απόρρητα νατοϊκά δεδομένα σε υπερδύναμη της Ανατολής είναι χαοτική.

Η καθημερινότητα «υπεράνω πάσης υποψίας»

Στις προσωπικές του σελίδες, ο Σμήναρχος πρόβαλλε μια κοινωνική και ανώδυνη ζωή. Φωτογραφίες από εθελοντικές δράσεις στη Βάρη, στιγμιότυπα με κοκτέιλ στη Βουλιαγμένη και χιουμοριστικά βίντεο με ζώα συνέθεταν το προφίλ ενός ανθρώπου που απολάμβανε την καθημερινότητα.

Σύμφωνα με αναλυτές στρατηγικής που παρακολουθούν την υπόθεση, η διατήρηση μιας τέτοιας «φυσιολογικής» δημόσιας εικόνας είναι τυπική για άτομα που εμπλέκονται σε υποθέσεις κατασκοπείας. Επισημαίνεται από νομικούς παραστάτες ότι η προσοχή στη λεπτομέρεια, για την οποία τον εκθείαζαν οι συνάδελφοί του, ήταν το ίδιο εργαλείο που του επέτρεπε να διαχειρίζεται τη διπλή του ζωή.

Η επόμενη μέρα για την εθνική ασφάλεια

Η υπόθεση του 54χρονου αξιωματικού αναγκάζει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε μια ριζική επανεκτίμηση των πρωτοκόλλων ασφαλείας για στελέχη με πρόσβαση σε κρίσιμες πληροφορίες. Η γεωπολιτική διάσταση της εμπλοκής της Κίνας προσθέτει ένα επίπεδο πολυπλοκότητας στις διμερείς σχέσεις και τις συμμαχικές υποχρεώσεις της χώρας.

Το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στην πλήρη χαρτογράφηση των επαφών του και στον εντοπισμό του ακριβούς εύρους της ζημιάς που προκλήθηκε στα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Η δικαιοσύνη καλείται να αποφανθεί για το αν ο άνθρωπος που μιλούσε για «ηθική και πειθαρχία» υπέκυψε τελικά στο δέλεαρ του προσωπικού οφέλους.