Θύρα 7: 45 χρόνια από τη μαύρη επέτειο της τραγωδίας που συγκλόνισε την Ελλάδα

Στις 8 Φεβρουαρίου 1981, η μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία της χώρας έλαβε χώρα στο παλιό στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης», όταν 21 φίλαθλοι έχασαν τη ζωή τους στις κερκίδες της Θύρας 7. Το ιστορικό 6-0 του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ μετατράπηκε σε εθνικό πένθος, αφήνοντας μια ανεπούλωτη πληγή που 45 χρόνια μετά παραμένει ζωντανή στη συλλογική μνήμη.

Η επέτειος των 45 ετών από τη μαύρη Κυριακή του 1981 συμπίπτει φέτος με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του Ολυμπιακού, προσδίδοντας έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στις εκδηλώσεις μνήμης. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς μια μαύρη σελίδα του αθλητισμού, αλλά ένα διαρκές ερώτημα για την ασφάλεια των γηπέδων και την απόδοση ευθυνών που δεν ήρθε ποτέ.

Ο θρίαμβος που πνίγηκε στο αίμα

Ήταν η 20ή αγωνιστική του πρωταθλήματος και ο Ολυμπιακός υποδεχόταν την ΑΕΚ σε ένα κατάμεστο στάδιο. Η εμφάνιση των «ερυθρόλευκων» ήταν καταιγιστική, με τον Μάικ Γαλάκο να πετυχαίνει χατ-τρικ και το τελικό σκορ να φτάνει στο 6-0. Ο ενθουσιασμός στις κερκίδες ήταν πρωτοφανής, με τους φιλάθλους να ζουν στιγμές απόλυτου ποδοσφαιρικού ντελίριου.

Λίγα λεπτά πριν από τη λήξη, εκατοντάδες οπαδοί από τη Θύρα 7 άρχισαν να τρέχουν προς την έξοδο για να φτάσουν στα αποδυτήρια και να αποθεώσουν τους παίκτες. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η μοιραία πόρτα θα μετέτρεπε τη γιορτή σε σκηνικό θανάτου μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Το χρονικό του εγκληματικού λάθους

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η πόρτα της εξόδου ήταν κλειστή ή μισάνοιχτη, με αποτέλεσμα ο πρώτος φίλαθλος που γλίστρησε στα σκαλοπάτια να παρασύρει δεκάδες άλλους. Το ανθρωποκύμα που ακολουθούσε ανυποψίαστο δημιούργησε μια θανάσιμη παγίδα ασφυξίας, καθώς οι άνθρωποι στοιβάζονταν ο ένας πάνω στον άλλο χωρίς διέξοδο διαφυγής.

Η ώρα ήταν 16:58 όταν ξεκίνησε το κακό. Παρά τις προσπάθειες των αστυφυλάκων να ξηλώσουν τα τουρνικέ για να απεγκλωβίσουν τον κόσμο, για 21 ανθρώπους ήταν ήδη αργά. Οι περισσότεροι από τους αδικοχαμένους ήταν νέα παιδιά, με τον μικρότερο να είναι μόλις 14 ετών.

Η κινητοποίηση και οι σκηνές αλλοφροσύνης στο Τζάνειο

Μετά τις 17:15, το Τζάνειο νοσοκομείο Πειραιά μετατράπηκε σε κέντρο επιχειρήσεων, με περιπολικά και ασθενοφόρα να μεταφέρουν συνεχώς τραυματίες. Η γενική κινητοποίηση ήταν άμεση, με εκατοντάδες πολίτες και αστυνομικούς να προσφέρουν αίμα, μια παράδοση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την εθελοντική αιμοδοσία στη μνήμη των θυμάτων.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις νομικών παραστατών που μελέτησαν τον φάκελο της υπόθεσης, η απουσία καταλογισμού ευθυνών παραμένει το μεγαλύτερο «αγκάθι» αυτής της τραγωδίας. Παρά τις πραγματογνωμοσύνες και τις έρευνες, κανείς δεν τιμωρήθηκε ποτέ για το γεγονός ότι οι έξοδοι κινδύνου παρέμειναν ουσιαστικά σφραγισμένες κατά τη διάρκεια της μαζικής αποχώρησης.

Η κληρονομιά της μνήμης και το «Αδέρφια ζείτε»

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η μνήμη των θυμάτων παραμένει ιερή για ολόκληρο τον φίλαθλο κόσμο, ανεξαρτήτως ομάδας. Στο συγκινητικό μνημόσυνο που πραγματοποιείται κάθε χρόνο, το σύνθημα «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε» δονεί την ατμόσφαιρα, υπενθυμίζοντας ότι η θυσία τους δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Στο νέο μουσείο του συλλόγου, ένας ειδικός χώρος φιλοξενεί τα 21 ονόματα των αδικοχαμένων, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τις νέες γενιές. Η τραγωδία αυτή άλλαξε για πάντα τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ασφάλεια στις αθλητικές εγκαταστάσεις, επιβάλλοντας αυστηρότερα πρωτόκολλα για την αποφυγή παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον.