Σύνταξη: Η «χρυσή» πενταετία που φέρνει αυξήσεις έως 252 ευρώ τον μήνα

Σημαντικές αυξήσεις που αγγίζουν τα 252 ευρώ μηνιαίως εξασφαλίζουν οι μισθωτοί που παρατείνουν τον εργασιακό τους βίο, αξιοποιώντας τη λεγόμενη «χρυσή πενταετία» μεταξύ 35 και 40 ετών ασφάλισης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του νόμου 4670/2020, η επιβράβευση της παραμονής στην εργασία προσφέρει ποσοστά αναπλήρωσης έως 50,01%, ανατρέποντας τα δεδομένα για όσους επιλέγουν την πρόωρη έξοδο με μείωση έως και 30%.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται ως άμεση συνέπεια της εφαρμογής των βελτιωμένων ποσοστών αναπλήρωσης, τα οποία στοχεύουν στην ενίσχυση της ανταποδοτικότητας για τους ασφαλισμένους με μακρύ εργασιακό βίο. Τεχνικά, η πρόκληση για χιλιάδες εργαζόμενους έγκειται στην εξισορρόπηση μεταξύ της ανάγκης για ξεκούραση και του οικονομικού οφέλους που προκύπτει από την παραμονή στην υπηρεσία για επιπλέον πέντε έτη.

Η στρατηγική της «χρυσής πενταετίας» και τα ποσοστά αναπλήρωσης

Το ισχύον σύστημα κοινωνικής ασφάλισης έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να επιβραβεύει την παραμονή στην εργασία μετά τα 30 έτη, με την κορύφωση να εντοπίζεται στο διάστημα 35 έως 40 ετών ασφάλισης. Σε αυτή την περίοδο, η ετήσια προσαύξηση ανέρχεται στο 2,55%, γεγονός που οδηγεί το τελικό ποσοστό αναπλήρωσης στο 50,01% για τη 40ετία.

Αντίθετα, όσοι επιλέγουν να αποχωρήσουν μετά τη συμπλήρωση 40 ετών διαπιστώνουν ότι το όφελος περιορίζεται δραστικά. Η προσαύξηση πέφτει στο 0,5% ανά επιπλέον έτος, καθιστώντας τη 40ετία το απόλυτο σημείο οικονομικής απόδοσης για τον ασφαλισμένο.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων στελεχών της δημόσιας διοίκησης, η αποφυγή της πρόωρης και μειωμένης σύνταξης μπορεί να αποφέρει άμεσο όφελος που ξεπερνά τα 130 ευρώ μηνιαίως. Σήμερα, ένας στους τρεις μισθωτούς υποκύπτει στην πίεση της πρόωρης εξόδου, αποδεχόμενος μόνιμη περικοπή που φτάνει το 30%.

Παραδείγματα αυξήσεων και ο ρόλος των συντάξιμων αποδοχών

Το ύψος της αύξησης εξαρτάται άμεσα από τις συντάξιμες αποδοχές, δηλαδή τον μέσο όρο των μεικτών μηνιαίων μισθών από το 2002 έως σήμερα. Για έναν ασφαλισμένο με συντάξιμες αποδοχές 3.500 ευρώ, η παραμονή έως τη 40ετία μεταφράζεται σε επιπλέον 252 ευρώ τον μήνα σε σύγκριση με την 35ετία.

Ακόμη και για χαμηλότερα εισοδήματα, της τάξεως των 1.000 ευρώ, το κέρδος στην 40ετία ανέρχεται σε 72 ευρώ μηνιαίως. Είναι σαφές ότι η ανταποδοτική σύνταξη λειτουργεί ως κίνητρο για την αναχαίτιση του κύματος φυγής προς τη συνταξιοδότηση.

Οι ασφαλισμένοι μπορούν να ελέγξουν την πορεία του ασφαλιστικού τους βίου μέσω του ψηφιακού ατομικού λογαριασμού στον ιστότοπο του e-ΕΦΚΑ. Εκεί καταγράφονται αναλυτικά όλες οι εισφορές που έχουν καταβληθεί, επιτρέποντας μια αξιόπιστη προσομοίωση του τελικού ποσού.

Πλασματικά έτη: Το «κλειδί» για την 40ετία

Για πολλούς, η συμπλήρωση της 40ετίας δεν είναι εφικτή μόνο με πραγματική εργασία. Εδώ εισέρχεται ο ρόλος των πλασματικών ετών, τα οποία επιτρέπουν την εξαγορά χρόνου από τη στρατιωτική θητεία, τις σπουδές ή τα τέκνα. Η αξιοποίηση αυτού του εργαλείου μπορεί να οδηγήσει σε έξοδο έως και 7 χρόνια νωρίτερα.

Η εξαγορά πλασματικών ετών, όταν γίνεται με στρατηγικό τρόπο, μπορεί να αυξήσει τη σύνταξη κατά 100 ευρώ επιπλέον. Αυτό συμβαίνει διότι τα έτη αυτά προσμετρώνται τόσο για τη θεμελίωση του δικαιώματος όσο και για την προσαύξηση του ποσοστού αναπλήρωσης.

Εν αναμονή των νέων αιτήσεων, εργατολόγοι τονίζουν ότι η προσυνταξιοδοτική βεβαίωση είναι απαραίτητη. Η πιστοποίηση του χρόνου ασφάλισης πριν από την τελική αίτηση επιταχύνει τη διαδικασία απονομής και προλαμβάνει δυσάρεστες εκπλήξεις σχετικά με τα ένσημα.

Η επόμενη μέρα και οι προκλήσεις

Η τρέχουσα δομή του ασφαλιστικού συστήματος φαίνεται να σταθεροποιείται γύρω από το μοντέλο της αυξημένης παραμονής. Ωστόσο, οι ασφαλισμένοι πρέπει να είναι προσεκτικοί με τα όρια ηλικίας, καθώς οι μεταβατικές διατάξεις που επιτρέπουν την έξοδο πριν τα 62 σταδιακά περιορίζονται.

Κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι η ενημέρωση και ο έγκαιρος προγραμματισμός αποτελούν τη μοναδική άμυνα απέναντι στις χαμηλές συντάξεις. Η αξιοποίηση της «χρυσής πενταετίας» δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά μια οικονομική αναγκαιότητα για τη διασφάλιση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης μετά την εργασία.