Η ακρίβεια εξανεμίζει τις μισθολογικές αυξήσεις: Πάνω από το μισό εισόδημα σε τρόφιμα και ενοίκια

Η ακρίβεια συνεχίζει να εξανεμίζει τις μισθολογικές αυξήσεις, με τα τρόφιμα και τη στέγαση να απορροφούν πλέον πάνω από το 50% του μηνιαίου εισοδήματος για χιλιάδες νοικοκυριά. Παρά τις ονομαστικές ενισχύσεις, η πραγματική αγοραστική δύναμη υποχωρεί, φέρνοντας σε αδιέξοδο κυρίως τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα που αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ μεικτά.

Η συνεχιζόμενη πίεση στις τιμές καταναλωτή δεν αποτελεί ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά μια δομική πρόκληση που αναδιαμορφώνει τον οικονομικό χάρτη των νοικοκυριών. Παρά τις κυβερνητικές παρεμβάσεις και τις μισθολογικές αναπροσαρμογές, η απόκλιση μεταξύ ονομαστικών αποδοχών και πραγματικού κόστους ζωής διευρύνεται, δημιουργώντας συνθήκες οικονομικής ασφυξίας.

Η παγίδα των ονομαστικών αυξήσεων και η πραγματική αξία

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ο μέσος μεικτός μισθός σημείωσε οριακή άνοδο, η οποία όμως υπολείπεται σημαντικά του ρυθμού πληθωρισμού. Αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση οικονομικής βελτίωσης, καθώς οι εργαζόμενοι βλέπουν περισσότερα χρήματα «στα χαρτιά», αλλά λιγότερα αγαθά στο καλάθι τους.

Η πραγματική αξία του μισθού μειώνεται σταθερά, καθώς οι ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες τρέχουν με ταχύτητα που οι αυξήσεις δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Ακόμη και στις περιπτώσεις όπου οι καθαρές αποδοχές ενισχύθηκαν, το αποτέλεσμα εξουδετερώνεται από το αυξημένο κόστος διαβίωσης.

Τρόφιμα και στέγαση στο επίκεντρο της κρίσης

Οι μεγαλύτερες πιέσεις εντοπίζονται στις ανελαστικές δαπάνες, δηλαδή σε εκείνες που δεν μπορούν να αποφευχθούν. Τα τρόφιμα και η στέγαση απορροφούν πλέον περισσότερο από το μισό μηνιαίο εισόδημα, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για αποταμίευση ή άλλες ανάγκες.

Η στεγαστική κρίση, με τις συνεχείς αυξήσεις στα ενοίκια και την ενέργεια, «ροκανίζει» συστηματικά το διαθέσιμο εισόδημα. Για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε μια συνεχή προσπάθεια κάλυψης των απολύτως απαραίτητων, με την οικονομική ασφάλεια να αποτελεί παρελθόν.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων στελεχών της αγοράς, η κατάσταση αυτή οδηγεί σε μια σταδιακή συρρίκνωση της μεσαίας τάξης. Επισημαίνεται από οικονομικούς αναλυτές ότι η εξάντληση του εισοδήματος πριν το τέλος του μήνα αποτελεί πλέον τον κανόνα και όχι την εξαίρεση για το 62% των νοικοκυριών.

Η ευαλωτότητα των χαμηλών εισοδημάτων

Ιδιαίτερα δραματική είναι η κατάσταση για τους εργαζόμενους που αμείβονται με έως 1.000 ευρώ μεικτά. Για αυτή την κατηγορία, κάθε νέα αύξηση τιμών μεταφράζεται άμεσα σε απώλεια αγοραστικής δύναμης, καθώς το σύνολο των αποδοχών τους κατευθύνεται σε πάγια έξοδα.

Παρά την επικείμενη αύξηση του κατώτατου μισθού, οι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι οριζόντιες ενισχύσεις δεν επαρκούν για να αντισταθμίσουν τις σωρευτικές ανατιμήσεις των τελευταίων ετών. Το καθαρό όφελος παραμένει περιορισμένο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις είναι σχεδόν ανύπαρκτο λόγω της ακρίβειας.

Οι προοπτικές για το επόμενο διάστημα

Η καθημερινότητα των νοικοκυριών αποτυπώνει την ανάγκη για πιο στοχευμένες παρεμβάσεις που θα προστατεύουν το πραγματικό εισόδημα. Η σταδιακή επέκταση του φαινομένου στα μεσαία στρώματα υποδηλώνει ότι η κρίση κόστους ζωής έχει αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά.

Κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι χωρίς μια αποκλιμάκωση των τιμών στα τρόφιμα και την ενέργεια, οι μισθολογικές αναπροσαρμογές θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως απλά «παυσίπονα» σε ένα βαθύτερο πρόβλημα αγοραστικής δύναμης. Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι για την αντοχή του κοινωνικού ιστού.