Financial Times: Οι αδήλωτες αμοιβές της Κριστίν Λαγκάρντ και το έλλειμμα διαφάνειας στην ΕΚΤ

Μια αποκαλυπτική ανάλυση των Financial Times φέρνει στο φως το γεγονός ότι οι συνολικές αποδοχές της προέδρου της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, ξεπερνούν κατά 50% τον επίσημα δηλωμένο μισθό της. Με τις εκτιμώμενες απολαβές της για το 2024 να αγγίζουν τα 726.000 ευρώ, η επικεφαλής της νομισματικής αρχής βρίσκεται στο επίκεντρο έντονης κριτικής για την έλλειψη λογοδοσίας και τα περιορισμένα πρότυπα δημοσιοποίησης στοιχείων στον κορυφαίο θεσμό της ευρωζώνης.

Η συζήτηση για τη διαφάνεια των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκτά νέα δυναμική, καθώς το καθεστώς λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) επιτρέπει αποκλίσεις από τα αυστηρά πρότυπα που ισχύουν για τον ιδιωτικό τομέα. Ενώ η ΕΚΤ προωθεί τη μείωση του ρυθμιστικού φόρτου για τις εμπορικές τράπεζες, η ίδια φαίνεται να διατηρεί ένα πέπλο αδιαφάνειας γύρω από τις πρόσθετες παροχές των μελών της διοίκησής της, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τις απαιτήσεις για δημόσια λογοδοσία σε περιόδους οικονομικής πίεσης.

Η απόσταση μεταξύ βασικού μισθού και συνολικών απολαβών

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Financial Times, η Κριστίν Λαγκάρντ έλαβε συνολικά περίπου 726.000 ευρώ το 2024, ποσό που είναι αυξημένο κατά 56% σε σχέση με τον βασικό μισθό των 466.000 ευρώ που αναγράφεται στις επίσημες εκθέσεις. Η διαφορά αυτή δεν οφείλεται σε κάποια παράνομη δραστηριότητα, αλλά σε πρόσθετες παροχές και αμοιβές που δεν αναλύονται διεξοδικά στα δημόσια έγγραφα, δημιουργώντας ένα κενό πληροφόρησης για τους Ευρωπαίους πολίτες και τους θεσμικούς παρατηρητές.

Η ανάλυση δείχνει ότι η πρόεδρος της ΕΚΤ είναι με διαφορά η πιο ακριβοπληρωμένη αξιωματούχος της ΕΕ, ξεπερνώντας κατά 21% τις αποδοχές της προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Παράλληλα, η περίπτωση αυτή θυμίζει ανάλογες αντιδράσεις στην Ελλάδα, όπου ο υπερδιπλασιασμός μισθών σε δημόσιους οργανισμούς προκάλεσε κοινωνική δυσαρέσκεια, αναδεικνύοντας τη σημασία της ηθικής διαχείρισης των πόρων από την ηγεσία.

Η σύγκριση με τη Federal Reserve και τον ιδιωτικό τομέα

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκριση με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η Λαγκάρντ εμφανίζεται να κερδίζει σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερα από τον πρόεδρο της Federal Reserve, Τζέι Πάουελ, ο μισθός του οποίου περιορίζεται από την αμερικανική νομοθεσία στα 172.700 ευρώ. Επιπλέον, ο Πάουελ δεν λαμβάνει καμία αμοιβή για τη συμμετοχή του στην Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), σε αντίθεση με τη Λαγκάρντ που εκτιμάται ότι εισπράττει 125.000 ευρώ ετησίως από τον συγκεκριμένο ρόλο.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων οικονομικών αναλυτών, η έλλειψη αναλυτικής δημοσιοποίησης των bonus και των παροχών στέγασης — που για τη Λαγκάρντ αγγίζουν τα 135.000 ευρώ — υπονομεύει το κύρος της ΕΚΤ ως «χρυσό πρότυπο» λογοδοσίας. Ενώ ο Γιάννης Στουρνάρας τονίζει την ανάγκη ευελιξίας στις νομισματικές αποφάσεις, οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η διοικητική ακαμψία σε θέματα διαφάνειας μπορεί να πλήξει την εμπιστοσύνη των αγορών στο κοινό νόμισμα.

Πολιτικές αντιδράσεις και το αίτημα για λογοδοσία

Το ζήτημα έχει λάβει έντονες πολιτικές διαστάσεις, με τον ευρωβουλευτή Φάμπιο ντε Μάσι να χαρακτηρίζει «σκανδαλώδες» το γεγονός ότι εισηγμένες εταιρείες, όπως η Deutsche Bank, παρέχουν πολύ πιο αναλυτικά στοιχεία για τις αμοιβές των στελεχών τους από ό,τι η κεντρική τράπεζα της ευρωζώνης. Η ΕΚΤ, από την πλευρά της, αρνήθηκε να σχολιάσει τη μεθοδολογία των Financial Times, περιοριζόμενη στη δήλωση ότι ο μισθός καθορίστηκε το 1998 και αναπροσαρμόζεται βάσει των γενικών αυξήσεων του προσωπικού.

Με τις συνολικές απολαβές της Λαγκάρντ να αναμένεται να φτάσουν τα 6,5 εκατομμύρια ευρώ στο τέλος της οκταετούς θητείας της, η πίεση για υιοθέτηση των ευρωπαϊκών προτύπων διαφάνειας αναμένεται να ενταθεί. Καθώς η ΕΚΤ προετοιμάζεται για τον επανασχεδιασμό των χαρτονομισμάτων του ευρώ, η ανάγκη για έναν ταυτόχρονο επανασχεδιασμό των κανόνων ηθικής και δημοσιοποίησης στοιχείων κρίνεται από πολλούς ως επιβεβλημένη.

Η επόμενη μέρα για τη διαφάνεια στην ΕΚΤ

Η αποκάλυψη αυτή λειτουργεί ως καταλύτης για μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τα προνόμια των Ευρωπαίων αξιωματούχων. Η ανάγκη για πλήρη και αξιόπιστη εικόνα των αποδοχών δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα, αλλά μια θεμελιώδης αρχή της δημοκρατικής λειτουργίας της Ένωσης. Στο μέλλον, η ικανότητα της ΕΚΤ να πείθει για την ορθότητα των πολιτικών της θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την προθυμία της να εκτεθεί στον ίδιο έλεγχο που επιβάλλει στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που εποπτεύει.