ΑΑΔΕ: Πώς χάθηκε η προσφυγή για χρέη 777.000 ευρώ – Το διαδικαστικό λάθος που «κλείδωσε» την οφειλή

Μια ιδιαίτερη περίπτωση διαδικαστικού σφάλματος οδήγησε στην απόρριψη προσφυγής για οφειλές ύψους 777.000 ευρώ από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ). Η φορολογούμενη, παρά τους ουσιαστικούς ισχυρισμούς της, βρέθηκε αντιμέτωπη με το απαράδεκτο της αίτησης λόγω της άσκησης δεύτερης προσφυγής για το ίδιο ακριβώς αντικείμενο, παραβιάζοντας τις διατάξεις του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.

Η λειτουργία της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αποτελεί το τελευταίο στάδιο διοικητικής επίλυσης πριν από την προσφυγή στα τακτικά δικαστήρια, ωστόσο η τήρηση των δικονομικών κανόνων παραμένει απαρέγκλιτη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αυστηρή προσκόλληση στο γράμμα του νόμου απέκλεισε την εξέταση της ουσίας, αναδεικνύοντας τη σημασία της ορθής νομικής διαχείρισης των φορολογικών υποθέσεων.

Το χρονικό των οφειλών και οι ατομικές ειδοποιήσεις

Η υπόθεση ξεκίνησε όταν το Κέντρο Βεβαίωσης και Είσπραξης (ΚΕΒΕΙΣ) Αττικής κοινοποίησε στην ενδιαφερόμενη δύο ατομικές ειδοποιήσεις στις 5 Δεκεμβρίου 2025. Με αυτές τις πράξεις, η φορολογική διοίκηση ζητούσε την καταβολή συνολικών ποσών ύψους 387.294,63 ευρώ και 390.384,62 ευρώ.

Τα ποσά αυτά, τα οποία μαζί με τις προσαυξήσεις αγγίζουν τις 777.000 ευρώ, καταλογίστηκαν στη φορολογούμενη λόγω της ιδιότητάς της ως διαχειρίστριας εταιρείας. Η επιχείρηση εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες φορολογικές οφειλές προς το Δημόσιο, ενεργοποιώντας τις διαδικασίες αναγκαστικής είσπραξης.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι ατομικές ειδοποιήσεις χρεών έχουν συχνά ενημερωτικό χαρακτήρα, ωστόσο αποτελούν το προοίμιο για τη λήψη αναγκαστικών μέτρων, γεγονός που καθιστά την έγκαιρη αμφισβήτησή τους κρίσιμη για τον οφειλέτη.

Η παγίδα της διπλής προσφυγής και το διαδικαστικό απαράδεκτο

Η φορολογούμενη κατέθεσε ενδικοφανή προσφυγή στις 13 Ιανουαρίου 2026, ζητώντας την ακύρωση των ειδοποιήσεων. Ωστόσο, κατά τον έλεγχο του φακέλου, η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι η ίδια είχε υποβάλει άλλη προσφυγή, με το ίδιο αντικείμενο, μόλις μία ημέρα νωρίτερα, στις 12 Ιανουαρίου.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, δεν επιτρέπεται η άσκηση δεύτερης προσφυγής από το ίδιο πρόσωπο κατά της ίδιας διοικητικής πράξης. Αυτός ο κανόνας αποσκοπεί στην αποφυγή έκδοσης αντικρουόμενων αποφάσεων και στην οικονομία της διοικητικής διαδικασίας.

Όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην απόρριψη προσφυγής για πρόστιμα POS, η μη τήρηση των τυπικών προϋποθέσεων οδηγεί αυτόματα σε απορριπτική απόφαση, ανεξάρτητα από το αν ο προσφεύγων έχει δίκιο επί της ουσίας.

Οι ισχυρισμοί περί μη ευθύνης και η στάση της ΔΕΔ

Στην προσφυγή της, η φορολογούμενη υποστήριξε ότι δεν είχε την ιδιότητα της διαχειρίστριας κατά τον κρίσιμο χρόνο των οφειλών. Παράλληλα, επικαλέστηκε έλλειψη προσωπικής υπαιτιότητας και παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης και της αναλογικότητας.

Το ζήτημα της προσωπικής ευθύνης διοικούντων είναι ένα από τα πλέον σύνθετα πεδία του φορολογικού δικαίου. Η προσφεύγουσα ζήτησε επίσης να ληφθεί υπόψη μια εκκρεμής ποινική διαδικασία, ελπίζοντας σε μια ευνοϊκή διοικητική κρίση.

Ωστόσο, η ΔΕΔ με την απόφαση 1816/30.04.2026 είχε ήδη κρίνει την πρώτη προσφυγή ως απαράδεκτη. Εν αναμονή των διευκρινίσεων, νομικοί παραστάτες που παρακολουθούν την υπόθεση τονίζουν ότι η επανάληψη μιας ήδη κριθείσας αίτησης στερείται νομικού ερείσματος και οδηγεί αναπόφευκτα σε νέα απόρριψη.

Η επόμενη μέρα και οι δικονομικές συνέπειες

Η απόφαση αυτή υπογραμμίζει ότι η φορολογική διοίκηση δεν μπορεί να επανεξετάζει υποθέσεις που έχουν ήδη κριθεί διοικητικά, εκτός αν συντρέχουν πολύ συγκεκριμένες και σπάνιες εξαιρέσεις. Η δεύτερη προσφυγή απορρίφθηκε χωρίς να αξιολογηθούν οι ισχυρισμοί για τη διαχείριση της εταιρείας.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων στελεχών, τέτοια λάθη συχνά οφείλονται σε έλλειψη συντονισμού μεταξύ των νομικών συμβούλων ή σε μια απέλπιδα προσπάθεια παράτασης του χρόνου καταβολής των οφειλών. Το αποτέλεσμα όμως είναι η οριστικοποίηση του χρέους σε διοικητικό επίπεδο.

Πλέον, η μόνη οδός για τη φορολογούμενη είναι η προσφυγή στα Τακτικά Διοικητικά Δικαστήρια, όπου όμως η διαδικασία είναι χρονοβόρα και απαιτεί την καταβολή παραβόλων και εγγυήσεων, καθιστώντας τη διαχείριση της οφειλής των 777.000 ευρώ ακόμη πιο δυσχερή.