- Η φράση «μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις» συχνά κρύβει το ανεκπλήρωτο πένθος των γονέων.
- Η αναπληρωματική επιδίωξη στόχων μετατρέπει την ενθάρρυνση σε συναισθηματική ανάθεση.
- Τα παιδιά απορροφούν το ασυνείδητο βάρος των γονεϊκών απωλειών χωρίς να το γνωρίζουν.
- Η επούλωση ξεκινά όταν ο γονέας ονομάσει τη δική του προσωπική απώλεια.
- Η πραγματική ελευθερία απαιτεί τον διαχωρισμό της γονεϊκής ευτυχίας από τα επιτεύγματα του παιδιού.
Η παρότρυνση «μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις» που ακούσαμε πολλοί από τους γονείς μας, συχνά δεν ήταν μια απλή έκφραση αισιοδοξίας, αλλά η μεταφορά ενός συναισθηματικού χρέους. Σύμφωνα με την ψυχολογία της αναπληρωματικής επιδίωξης στόχων, οι γονείς που στερήθηκαν ευκαιρίες τείνουν να επενδύουν τα απραγματοποίητα όνειρά τους στην επιτυχία των παιδιών τους, δημιουργώντας ένα αόρατο βάρος που συχνά οδηγεί σε χρόνια αίσθηση ανεπάρκειας στην ενήλικη ζωή.
| Χαρακτηριστικό | Περιγραφή | Επίπτωση στο Παιδί |
|---|---|---|
Χαρακτηριστικό Αναπληρωματική Επιδίωξη | Περιγραφή Επένδυση των γονέων στα παιδιά για την επούλωση δικών τους απωλειών | Επίπτωση στο Παιδί Χρόνια αίσθηση ανεπάρκειας |
Χαρακτηριστικό Υπό όρους αποδοχή | Περιγραφή Η γονεϊκή αγάπη συνδέεται με συγκεκριμένα μονοπάτια επιτυχίας | Επίπτωση στο Παιδί Άγχος και φόβος αποτυχίας |
Χαρακτηριστικό Συναισθηματικό Χρέος | Περιγραφή Η επιτυχία του παιδιού ως «γιατρικό» για το παρελθόν του γονέα | Επίπτωση στο Παιδί Ενοχή για την επιλογή απλής ζωής |
Χαρακτηριστικό Αόρατη Ανάθεση | Περιγραφή Η φράση «γίνε ό,τι θες» ως εντολή για αποκατάσταση της οικογενειακής τιμής | Επίπτωση στο Παιδί Δυσκολία στην αυτοδιάθεση |
Αυτή η εξέλιξη στην αντίληψη της γονεϊκότητας έρχεται ως συνέχεια μιας βαθιάς κοινωνικής αλλαγής που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80, όταν οι Boomers και οι πρώτοι Gen Xers αποφάσισαν να σπάσουν το πρότυπο της αυστηρής πειθαρχίας των δικών τους γονέων. Το παρασκήνιο αυτής της υπόθεσης δεν αφορά μόνο την αγάπη, αλλά ένα ασυνείδητο πένθος για τις δικές τους εγκαταλελειμμένες φιλοδοξίες, οι οποίες αρχειοθετήθηκαν πρόωρα λόγω οικονομικών ή κοινωνικών περιορισμών.
Η φράση «μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις» δεν ήταν ενθάρρυνση, ήταν ανάθεση. Κουβαλούσε το ανείπωτο βάρος της αβίωτης ζωής ενός γονέα.
Ανάλυση Ψυχολογικής Μεταβίβασης
Η γενιά της στέρησης και η υπόσχεση της απελευθέρωσης
Οι γονείς που μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα όπου η σταθερότητα και η υπακοή ήταν οι μοναδικές αξίες, ορκίστηκαν να κάνουν το αντίθετο για τα παιδιά τους. Άνοιξαν κάθε πόρτα, πρόσφεραν κάθε πόρο και χρησιμοποίησαν τη γλώσσα της απόλυτης δυνατότητας, χωρίς όμως να συνειδητοποιούν ότι η συναισθηματική φόρτιση αυτής της ενθάρρυνσης πήγαζε από τη δική τους στέρηση.
Όταν ένας γονέας λέει «γίνε ό,τι θέλεις», συχνά το ασυνείδητο συμπλήρωμα της φράσης είναι «επειδή εγώ δεν μπόρεσα». Αυτή η μεταβίβαση συναισθηματικού χρέους μετατρέπει την ελευθερία σε μια άτυπη αποστολή, όπου η επιτυχία του παιδιού καλείται να θεραπεύσει αναδρομικά την απώλεια του γονέα, δημιουργώντας ένα βάρος της επάρκειας που δεν υποχωρεί ποτέ.
Σύμφωνα με την έννοια της αναπληρωματικής επιδίωξης στόχων — η διαδικασία κατά την οποία ένα άτομο προσπαθεί να ικανοποιήσει τις δικές του ανεκπλήρωτες επιθυμίες μέσω των επιτευγμάτων ενός άλλου — η γονεϊκή επένδυση διοχετεύεται δυσανάλογα προς εκείνα τα μονοπάτια που ο ίδιος ο γονέας στερήθηκε, καθιστώντας την αποδοχή υπό όρους.
Η αόρατη πίεση και η «πεινασμένη» υπερηφάνεια
Τα ενήλικα παιδιά αυτής της γενιάς συχνά βιώνουν μια επίμονη αίσθηση αποτυχίας, ακόμη και όταν η πραγματικότητά τους είναι επιτυχημένη. Αυτό συμβαίνει γιατί η γονεϊκή υπερηφάνεια έχει συχνά μια «αιχμή πείνας», καθώς ο γονέας δεν βλέπει το παιδί ως ξεχωριστή οντότητα, αλλά ως τη δεύτερη ευκαιρία του εαυτού του στη ζωή.
Ερευνητές της συμπεριφορικής ψυχολογίας επισημαίνουν ότι όταν η γονεϊκή αγάπη περιπλέκεται με τη γονεϊκή φιλοδοξία, το παιδί αναπτύσσει ένα άγχος που υπονομεύει την αυθεντική του εξέλιξη. Η ανάγκη για συναισθηματική σύνδεση γίνεται όμηρος των επιτευγμάτων, οδηγώντας σε μια εσωτερική μοναξιά που είναι δύσκολο να κατονομαστεί.
Στους διαδρόμους των αρμόδιων υπηρεσιών ψυχικής υγείας, παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων τονίζουν ότι οι ενήλικες αυτοί δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τις δικές τους επιθυμίες. Έχουν μάθει να αποκωδικοποιούν τα συναισθηματικά σήματα των γονέων τους τόσο καλά, που η επιλογή μιας «μικρής» ή απλής ζωής μοιάζει με προδοσία απέναντι στις θυσίες της προηγούμενης γενιάς.
Η λύτρωση μέσα από την ονομασία του τραύματος
Η αποκατάσταση της σχέσης ξεκινά μόνο όταν ο γονέας τολμήσει να ονομάσει το πένθος του. Η παραδοχή ότι η ενθάρρυνση ήταν στην πραγματικότητα προσωπική θλίψη απελευθερώνει το παιδί από την ευθύνη της γονεϊκής ευτυχίας. Αυτή η μετατόπιση από τη σχεσιακή λειτουργικότητα στην αυθεντική επαφή είναι το κλειδί για την επούλωση.
Κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι η διαγενεακή μεταβίβαση του τραύματος σταματά τη στιγμή που η απώλεια γίνεται ορατή. Μόνο τότε η φράση «μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις» παύει να είναι ανάθεση και γίνεται πραγματική πρόσκληση προς έναν κόσμο που είναι αρκετά ευρύς για να χωρέσει και την αποτυχία και την απλότητα.
Η επόμενη μέρα για τις σχέσεις γονέων και παιδιών
Εν αναμονή των κοινωνικών αλλαγών που φέρνει η νέα γενιά γονέων, οι ειδικοί ψυχικής υγείας προειδοποιούν ότι η αυτογνωσία του γονέα είναι το σημαντικότερο εφόδιο για το παιδί. Η αναγνώριση των ορίων ανάμεσα στο «εγώ» του γονέα και το «είναι» του παιδιού διασφαλίζει ότι η επόμενη γενιά δεν θα χρειαστεί να ζήσει δανεικές ζωές για να καλύψει παλιά κενά.
Πώς να διαχειριστείτε το βάρος των γονεϊκών προσδοκιών
- Αναγνωρίστε ποιοι στόχοι είναι πραγματικά δικοί σας και ποιοι αποτελούν «δάνεια» από το οικογενειακό περιβάλλον.
- Θέστε υγιή όρια στις συζητήσεις για τα επιτεύγματά σας, εστιάζοντας στην προσωπική σας ικανοποίηση.
- Επιτρέψτε στον εαυτό σας να επιλέξει μια «μικρή» ή απλή ζωή χωρίς να νιώθετε ότι προδίδετε τις θυσίες των άλλων.
- Ενθαρρύνετε τους γονείς σας να βρουν δικές τους πηγές χαράς και ενδιαφέροντα στην τρίτη ηλικία.
- Αναζητήστε τη βοήθεια ενός ειδικού αν το αίσθημα ανεπάρκειας επηρεάζει την καθημερινή σας λειτουργικότητα.