Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 94 ετών άφησε ο καταξιωμένος ηθοποιός Χρήστος Δακτυλίδης, σκορπώντας τη θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο. Τη δυσάρεστη είδηση της απώλειάς του έκανε γνωστή η αγαπημένη του κόρη, Λίλιαν, μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποχαιρετώντας τον άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και ταλέντο την υποκριτική τέχνη για δεκαετίες.
Τα πρώτα χρόνια στη Σπάρτη και οι λαμπρές σπουδές στο Θέατρο Τέχνης
Ο Χρήστος Δακτυλίδης γεννήθηκε στη Σπάρτη, όπου πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του πριν τον κερδίσει η μεγάλη του αγάπη για το θέατρο. Κυνήγησε το όνειρό του σπουδάζοντας υποκριτική σε ένα από τα πιο απαιτητικά και ιστορικά πνευματικά ιδρύματα της χώρας, τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν».
Η φοίτησή του δίπλα στον μεγάλο δάσκαλο Κάρολο Κουν διαμόρφωσε την καλλιτεχνική του προσωπικότητα και την αισθητική του αντίληψη για τη σκηνή. Αποφοίτησε με επιτυχία το 1959, έτοιμος να πραγματοποιήσει τα πρώτα του βήματα στον επαγγελματικό στίβο της υποκριτικής, έχοντας στις αποσκευές του γερές βάσεις και σπάνιο ταλέντο.
Η σπουδαία θεατρική πορεία: Από τον Κουν στο Εθνικό Θέατρο
Η επαγγελματική του διαδρομή ξεκίνησε οργανικά από το ίδιο το Θέατρο Τέχνης, με το οποίο συνεργάστηκε στενά για αρκετά χρόνια συμμετέχοντας σε εμβληματικές παραστάσεις. Στη συνέχεια, ο Χρήστος Δακτυλίδης πέρασε στο Ελεύθερο Θέατρο, όπου διακρίθηκε σε σπουδαίες θεατρικές παραγωγές και συνεργάστηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες παραστάσεις της περιόδου εκείνης ξεχωρίζουν το κλασικό έργο «Ένας Μήνας στην Εξοχή» του Ιβάν Τουργκένιεφ με τον θίασο Αλεξανδράκη-Γεωργούλη, το «Αρμένικο Φεγγάρι» του Νίκου Φώσκολου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ποταμίτη, καθώς και η «Ειρήνη» του Αριστοφάνη υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέλου Κατσέλη.
Από το 1982 έως το 1993, ο Χρήστος Δακτυλίδης υπήρξε βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της εντεκάχρονης θητείας του, έλαβε μέρος σε 15 κορυφαίες παραστάσεις, αφήνοντας το αποτύπωμά του σε ρόλους του διεθνούς και ελληνικού ρεπερτορίου, όπως ο «Οθέλλος» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Ο Βασιλικός» του Αντώνη Ματέση, το «Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα» του Τζόζεφ Κέσερλινγκ και ο «Φον Δημητράκης» του Δημήτρη Ψαθά.
Προτεινόμενο Τροχός της τύχης: Ο μεγάλος νικητής που κέρδισε αυτοκίνητο χωρίς να έχει δίπλωμα οδήγησης
Η παρουσία στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου
Η πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη πραγματοποιήθηκε το 1960, συμμετέχοντας στην ταινία «2.000 Ναύτες και ένα Κορίτσι» σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησε η παρουσία του στη δημοφιλή ταινία «Η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα», το σενάριο και τη σκηνοθεσία της οποίας υπέγραφε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Το 1966 εγκαινιάστηκε η μακρά και επιτυχημένη συνεργασία του με τη θρυλική εταιρεία παραγωγής Φίνος Φιλμ, κάνοντας αρχή με την ταινία «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» του Ντίνου Δημόπουλου. Μέχρι το 1973, ο ηθοποιός συμμετείχε σε ακόμη δέκα ταινίες της Φίνος Φιλμ, αφήνοντας χαρακτηριστικές ερμηνείες σε δραματικούς και κοινωνικούς ρόλους. Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζουν οι ταινίες «Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω», «Εν Ονόματι του Νόμου» και «Εσχάτη Προδοσία».
Η αυλαία της συνεργασίας του με τον Φιλοποίμενα Φίνο έπεσε με την ταινία «Θέμα Συνειδήσεως» σε σκηνοθεσία Πέτρου Λύκα, ενώ η τελευταία του συνολικά κινηματογραφική εμφάνιση καταγράφηκε το 1985 στην ταινία «Θερμοκήπιο».
Η τηλεοπτική διαδρομή και το συγγραφικό έργο
Παράλληλα με το θέατρο και τον κινηματογράφο, ο Χρήστος Δακτυλίδης είχε έντονη και ιδιαίτερα αισθητή παρουσία στην ελληνική τηλεόραση, συμμετέχοντας σε μερικές από τις πιο ιστορικές και επιτυχημένες σειρές της δημόσιας και ιδιωτικής τηλεόρασης. Πρωταγωνίστησε ή συμμετείχε σε παραγωγές-σταθμούς όπως «Ο Άγνωστος Πόλεμος», «Εν Τούτω Νίκα», «Ρόκκος Χοϊδάς» και το αγαπημένο «Το Μινόρε της Αυγής». Παράλληλα, ο ηθοποιός έλαβε μέρος σε περισσότερες από δέκα θεατρικές παραστάσεις που μεταδόθηκαν από την τηλεόραση της ΕΡΤ στο πλαίσιο της εκπομπής «Το Θέατρο της Δευτέρας», ερμηνεύοντας σπουδαίους συγγραφείς.
Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ο Χρήστος Δακτυλίδης επέλεξε συνειδητά να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας και την ενεργό δράση, ζώντας ήρεμα μακριά από τα φωτογραφικά φλας. Ωστόσο, δεν σταμάτησε να εκφράζεται δημιουργικά. Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγκυρα το μυθιστόρημά του με τίτλο «Γλυκιά – ξινή ζωή, αβάστακτη», καταθέτοντας τη δική του λογοτεχνική ματιά για τη ζωή και τους ανθρώπους. Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό, αλλά και μια σπουδαία καλλιτεχνική παρακαταθήκη.
