Ο πατήρ Ευστράτιος Συρίγος, γνωστός ως παπα-Στρατής, συνδέθηκε επαγγελματικά και φιλικά με τον Γιώργο Μαζωνάκη, καθώς υπήρξε ένας από τους μουσικούς που τον συνόδευαν στις εμφανίσεις του σε νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.Πριν ακολουθήσει τον δρόμο της ιεροσύνης, ο παπα-Στρατής είχε διαγράψει τη δική του πορεία στη μουσική, παίζοντας βιολί στο πλευρό του δημοφιλούς τραγουδιστή.
Η συνεργασία τους διήρκεσε περίπου έξι χρόνια, από το 1998 έως το 2004, διάστημα κατά το οποίο αναπτύχθηκε ανάμεσά τους μια στενή φιλική σχέση, που ξεπερνούσε τα όρια της επαγγελματικής τους συνύπαρξης.
Αργότερα, ο Ευστράτιος Συρίγος αποφάσισε να απομακρυνθεί από τη νυχτερινή διασκέδαση και να αφιερωθεί στην Εκκλησία, αφήνοντας πίσω του τις μουσικές πίστες για να γίνει ιερέας.

Η αφιέρωση για τον Γιώργο Μαζωνάκη με το βιολί που συγκίνησε
Μετά την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, ο παπα-Στρατής θέλησε να τιμήσει τη μνήμη του παλιού του φίλου μέσα από τη μουσική. Λίγο πριν από την κηδεία του τραγουδιστή, κατά τη διάρκεια παραδοσιακού πανηγυριού στην Άνδρο, πήρε ξανά στα χέρια του το βιολί και ερμήνευσε τη μελωδία του τραγουδιού «Μου λείπεις».
Ωστόσο, όπως εξήγησε αργότερα ο ίδιος, δεν είχε αρχικά την πρόθεση να παίξει το συγκεκριμένο κομμάτι, καθώς ήταν ακόμη έντονα φορτισμένος από την είδηση της απώλειας. Τελικά, ανταποκρίθηκε στην επιθυμία των παρευρισκομένων, οι οποίοι τον παρότρυναν να το ερμηνεύσει.
«Ήταν τίμιος και απλός» – Όσα θυμήθηκε από τη φιλία τους
Μιλώντας για πρώτη φορά δημόσια μετά τον θάνατο του τραγουδιστή, ο πατήρ Ευστράτιος αναφέρθηκε με ιδιαίτερη τρυφερότητα στα χρόνια που πέρασαν μαζί.
Κατά την παρουσία του στην τηλεοπτική εκπομπή «Super Κατερίνα», στάθηκε κυρίως στον χαρακτήρα του Γιώργου Μαζωνάκη, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που, παρά την αναγνωρισιμότητά του, διατηρούσε την απλότητά του στις προσωπικές του σχέσεις.
«Συνεργαστήκαμε γύρω στα έξι χρόνια όταν ήμασταν ακόμα μικροί, ήταν ένας τίμιος άνθρωπος, απλός άνθρωπος, δεν ήταν ο Μαζωνάκης στην παρέα, ήταν ο Γιώργος» είπε ο παπα-Στρατής στην εκπομπή «Super Κατερίνα».Με τα λόγια αυτά, ο ιερέας θέλησε να αναδείξει την ανθρώπινη πλευρά του καλλιτέχνη, όπως τη γνώρισε ο ίδιος μέσα από την καθημερινή τους επαφή και την κοινή μουσική διαδρομή.
Η επιλογή του να επιστρέψει έστω και για λίγα λεπτά στο βιολί αποτέλεσε, σύμφωνα με την αφήγησή του, έναν προσωπικό τρόπο να αποχαιρετήσει τον άνθρωπο με τον οποίο είχε μοιραστεί σημαντικές στιγμές της ζωής του.