- Η σιωπή για το λάθος όνομα πηγάζει από την ανάγκη αποφυγής συγκρούσεων που διαμορφώθηκε στην παιδική ηλικία.
- Τα «εύκολα» παιδιά μαθαίνουν να καταστέλλουν τις ανάγκες τους για να κερδίσουν την αποδοχή.
- Η διόρθωση του ονόματος αποτελεί μια θεμελιώδη πράξη αυτοσεβασμού και οριοθέτησης.
- Η υπερεπαγρύπνηση μας κάνει να βλέπουμε μια απλή διόρθωση ως δυνητική απειλή.
- Η σταδιακή εξάσκηση σε καταστάσεις χαμηλού ρίσκου βοηθά στην ανάκτηση της αυτοπεποίθησης.
Η αποδοχή ενός λάθος ονόματος στον καφέ ή σε μια επαγγελματική συνάντηση δεν είναι δείγμα ευγένειας, αλλά συχνά αποτελεί αντανάκλαση παιδικών τραυμάτων που διαμόρφωσαν τον τρόπο που διεκδικείτε τον χώρο σας. Σύμφωνα με την ψυχολογία, αυτή η αδυναμία αυτοπροστασίας συνδέεται με έξι συγκεκριμένες εμπειρίες που σας δίδαξαν ότι η διατήρηση της ηρεμίας είναι σημαντικότερη από την ίδια σας την ταυτότητα.
| Παιδική Εμπειρία | Ψυχολογικό Αποτύπωμα |
|---|---|
| Ασταθές/Εκρηκτικό περιβάλλον | Υπερεπαγρύπνηση και αποφυγή τριβών |
| Ετικέτα του «δύσκολου» παιδιού | Φόβος διεκδίκησης και αυτοακύρωση |
| Επιβράβευση για την «ευκολία» | Καταπίεση αναγκών για χάρη της αποδοχής |
| Υποτίμηση συναισθημάτων | Εσωτερικευμένη πεποίθηση ότι οι ανάγκες είναι ασήμαντες |
| Παραβίαση ορίων χωρίς συνέπειες | Αίσθηση ότι η οριοθέτηση είναι μάταιη |
Το όνομα ενός ανθρώπου αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της ταυτότητάς του και το πρωταρχικό σύμβολο της ύπαρξής του μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο. Η πράξη του να επιτρέπουμε σε κάποιον να το παραφράζει ή να το αντικαθιστά με ένα άλλο, χωρίς να τον διορθώνουμε, υπερβαίνει τα όρια της απλής «βολικότητας» και αγγίζει βαθύτερους μηχανισμούς αυτοακύρωσης.
Το να διορθώνετε το όνομά σας δεν είναι δείγμα δυσκολίας, αλλά μια πράξη τιμής προς τον άνθρωπο που είστε σήμερα.
Ψυχολογική Προσέγγιση
Η υπερεπαγρύπνηση ως μηχανισμός επιβίωσης
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου η ένταση είναι διαρκής, μαθαίνει να αναπτύσσει μια κατάσταση υπερεπαγρύπνησης. Αυτή η ανάγκη να «διαβάζετε το δωμάτιο» για να αποφύγετε πιθανές εκρήξεις, σας οδηγεί στο να θεωρείτε κάθε διόρθωση ως μια δυνητική απειλή για την ηρεμία σας.
Αν στο παρελθόν αναγκαστήκατε να περπατάτε σε αναμμένα κάρβουνα για να μην προκαλέσετε την οργή των γονέων σας, ο ενήλικος εαυτός σας ερμηνεύει τη διόρθωση ενός ονόματος ως περιττή τριβή. Προτιμάτε τη σιωπή, επειδή το νευρικό σας σύστημα έχει προγραμματιστεί να αποφεύγει τη σύγκρουση με κάθε κόστος.
Αυτή η τάση ενισχύεται αν οι προσπάθειές σας για αυτο-υπεράσπιση είχαν υποτιμηθεί στο παρελθόν. Όταν οι ενήλικες σας έλεγαν να «μην κάνετε φασαρία για το τίποτα», μάθατε να υποβαθμίζετε τη σημασία της δικής σας δυσφορίας, θεωρώντας την ανάγκη σας για αναγνώριση ως κάτι δευτερεύον.
Η ετικέτα του «δύσκολου» παιδιού και η αυτοακύρωση
Πολλές φορές, η σιωπή πηγάζει από τον φόβο μήπως χαρακτηριστείτε ως «δύσκολος» ή «απαιτητικός» άνθρωπος. Αυτή η πεποίθηση ριζώνει σε περιπτώσεις όπου η έκφραση μιας προτίμησης ή ενός ορίου στην παιδική ηλικία αντιμετωπιζόταν ως βάρος για την οικογένεια.
Σύμφωνα με τη θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας — *η εσωτερική σύγκρουση που προκύπτει όταν οι πράξεις μας δεν συνάδουν με τις αξίες μας* — το να δέχεστε το λάθος όνομα δημιουργεί ένα αίσθημα δυσφορίας που όμως επιλέγετε να υποστείτε. Προτιμάτε να θυσιάσετε την ταυτότητά σας παρά να διακινδυνεύσετε την εικόνα του «εύκολου» ατόμου.
Στελέχη της συμβουλευτικής ψυχολογίας επισημαίνουν ότι η σιωπή μπροστά σε μικρές ασέβειες λειτουργεί ως ένας ασυνείδητος δείκτης. Στέλνει το μήνυμα στον εαυτό σας ότι η άνεση των άλλων είναι πιο σημαντική από τη δική σας ορθή εκπροσώπηση.
Η παγίδα της επιβράβευσης για την «ευκολία»
Ένας από τους πιο ύπουλους λόγους αυτής της συμπεριφοράς είναι η θετική ενίσχυση που λάβατε επειδή δεν προκαλούσατε προβλήματα. Τα «εύκολα» παιδιά συχνά μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η αξία τους εξαρτάται από το πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνουν και πόσο λίγες απαιτήσεις έχουν.
Αν η κύρια πηγή επιβεβαίωσης στην παιδική σας ηλικία ήταν η απουσία αντιδράσεων, τότε η διόρθωση ενός barista ή ενός συναδέλφου φαντάζει ως προδοσία της ταυτότητάς σας. Φοβάστε ότι αν διεκδικήσετε το σωστό σας όνομα, θα χάσετε την αποδοχή που κερδίσατε με τόσο κόπο μέσω της υποταγής.
Επιπλέον, αν είδατε τη διεκδίκηση να οδηγεί σε συναισθηματική απόσυρση ή εγκατάλειψη από τους φροντιστές σας, ο εγκέφαλός σας συνδέει τη διόρθωση με τον κίνδυνο. Προτιμάτε να σας αποκαλούν «Jessica» αντί για «Jasmine», επειδή η διατήρηση της σύνδεσης —ακόμα και μιας επιφανειακής— θεωρείται ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά σας.
Πώς να αρχίσετε να διεκδικείτε το όνομά σας ξανά
Η αλλαγή αυτού του μοτίβου ξεκινά με την αναγνώριση ότι η σιωπή σας δεν είναι ευγένεια, αλλά ένας απαρχαιωμένος μηχανισμός προστασίας. Το να διορθώνετε κάποιον δεν είναι μια επιθετική πράξη, αλλά μια πράξη αυτοσεβασμού που θέτει υγιή όρια από την αρχή.
Ξεκινήστε με καταστάσεις χαμηλού ρίσκου, όπως σε ένα κατάστημα εστίασης, χρησιμοποιώντας την απλή φράση: «Συγγνώμη, το όνομά μου είναι…». Θα διαπιστώσετε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εκτιμούν τη διόρθωση, καθώς ούτε οι ίδιοι επιθυμούν να υποπίπτουν σε σφάλματα που προκαλούν αμηχανία.
Τελικά, η διεκδίκηση του ονόματός σας είναι το πρώτο βήμα για να τιμήσετε τον ενήλικα που είστε σήμερα. Είναι μια δήλωση ότι αξίζετε να σας βλέπουν και να σας αναγνωρίζουν ακριβώς γι’ αυτό που είστε, αφήνοντας πίσω την ανάγκη του παιδιού που έπρεπε να εξαφανιστεί για να επιβιώσει.
Πώς να αρχίσετε να διεκδικείτε το όνομά σας
- Ξεκινήστε από καταστάσεις χαμηλού ρίσκου, όπως η παραγγελία καφέ ή μια παράδοση δέματος.
- Χρησιμοποιήστε μια ουδέτερη και ευγενική φράση: «Συγγνώμη, στην πραγματικότητα το όνομά μου είναι...».
- Παρατηρήστε το σφίξιμο στο στήθος και αναγνωρίστε το ως μια ηχώ του παρελθόντος, όχι ως πραγματικό κίνδυνο.
- Θυμίστε στον εαυτό σας ότι οι άνθρωποι προτιμούν να γνωρίζουν το σωστό όνομα για να αποφύγουν μελλοντική αμηχανία.
- Επιβραβεύστε τον εαυτό σας κάθε φορά που καταφέρνετε να μιλήσετε, ανεξάρτητα από την αντίδραση του άλλου.
