9 αποδείξεις ότι οι Boomer γονείς μας δεν είχαν ιδέα τι έκαναν και απλώς αυτοσχεδίαζαν

Η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι οι παντογνώστες γονείς μας ήταν απλώς άνθρωποι που αυτοσχεδίαζαν υπό πίεση αποτελεί ένα κρίσιμο ορόσημο στην ενήλικη ψυχολογία. Μέσα από την ανάλυση της διαγενεακής συμπεριφοράς, αποκαλύπτεται ότι η γενιά των Boomers καθοδηγήθηκε από αντικρουόμενα εγχειρίδια και ξεπερασμένα κοινωνικά πρότυπα, προσπαθώντας να διατηρήσει ένα προσωπείο αυθεντίας ενώ βρισκόταν σε πλήρη σύγχυση.

Η μετάβαση από την παιδική εξάρτηση στην ενήλικη κατανόηση συνοδεύεται συχνά από μια αποκαλυπτική αποκαθήλωση των γονεϊκών προτύπων. Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια της ανάγκης μας να κατανοήσουμε το συναισθηματικό υπόβαθρο των ανθρώπων που μας μεγάλωσαν, αναγνωρίζοντας πλέον ότι η φαινομενική τους σιγουριά ήταν συχνά ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι στο άγνωστο.

Η επαγγελματική καθοδήγηση σε έναν κόσμο που χάθηκε

Οι περισσότεροι Boomers μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι η επαγγελματική αποκατάσταση απαιτούσε φυσική παρουσία και επίμονη διεκδίκηση. Συχνά συμβούλευαν τα παιδιά τους να εμφανιστούν αυτοπροσώπως με ένα βιογραφικό στο χέρι, αγνοώντας την έννοια της χρονικής υστέρησης γενεών — το φαινόμενο όπου οι συμβουλές που βασίζονται σε παλαιότερες επιτυχίες αποτυγχάνουν να προσαρμοστούν στις ραγδαίες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές — με αποτέλεσμα να προτείνουν λύσεις για μια αγορά εργασίας που είχε ήδη ψηφιοποιηθεί.

Η εμμονή τους στην εταιρική πίστη και τη σύνταξη από έναν μόνο εργοδότη αντανακλούσε την πραγματικότητα του 1975, αλλά ήταν εντελώς ασύμβατη με τη σύγχρονη οικονομία. Αυτή η επώδυνη αλήθεια δείχνει ότι μας προετοίμαζαν για το δικό τους παρελθόν και όχι για το δικό μας μέλλον.

Η σύγχυση των παιδαγωγικών μεθόδων και των διατροφικών μύθων

Η ανατροφή μας δεν βασίστηκε σε ένα ενιαίο σχέδιο, αλλά σε μια διαρκή εναλλαγή μεταξύ αντικρουόμενων γκουρού της παιδαγωγικής. Από την αυστηρή πειθαρχία μέχρι την προσκόλληση, οι γονείς μας άλλαζαν τακτική ανάλογα με το ποιο περιοδικό ήταν δημοφιλές εκείνη την εποχή, κάνοντας ουσιαστικά δοκιμές σε πραγματικό χρόνο πάνω μας.

Παράλληλα, η διατροφική τους εκπαίδευση ήταν έρμαιο των εταιρικών συμφερόντων, με τη μαργαρίνη να θεωρείται «υγιεινή» και τα επεξεργασμένα τρόφιμα να πλασάρονται ως απαραίτητα. Πίστευαν τυφλά ότι τα προϊόντα χαμηλών λιπαρών ήταν η λύση, αγνοώντας την τεράστια ποσότητα ζάχαρης που περιείχαν, αποδεικνύοντας ότι η πληροφόρησή τους ήταν συχνά επιστημονικά αβάσιμη.

Τεχνολογικό άγχος και οικονομικός αυτοσχεδιασμός

Η επαφή τους με την τεχνολογία, από τον προγραμματισμό του VCR μέχρι τους πρώτους υπολογιστές, χαρακτηριζόταν από έναν συνδυασμό καχυποψίας και τυχαίων κινήσεων. Θέσπιζαν κανόνες για τα ψηφιακά μέσα χωρίς να τα κατανοούν, ενώ ταυτόχρονα αγνοούσαν βασικούς κινδύνους της δικής τους εποχής, όπως το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που διατυπώνουν κοινωνικοί ερευνητές, η ανάγκη των Boomers να δείχνουν ότι έχουν τον έλεγχο πήγαζε από την επιθυμία τους να προσφέρουν συναισθηματική σταθερότητα στα παιδιά τους. Αυτό το «προσωπείο» επεκτεινόταν και στα οικονομικά, όπου συχνά επένδυαν με βάση ανεπίσημες συμβουλές ή συμμετείχαν σε αμφίβολα σχήματα πλουτισμού, ελπίζοντας απλώς ότι «κάτι θα δουλέψει».

Η επόμενη μέρα και η αποδοχή του ανθρώπινου λάθους

Ακόμη και η βοήθεια στα σχολικά μαθήματα ήταν συχνά μια παράσταση αυθεντίας, με φράσεις όπως «κοίταξέ το στην εγκυκλοπαίδεια» να αποτελούν κώδικα για το «δεν έχω ιδέα». Η στιγμή της κατανόησης έρχεται όταν συνειδητοποιούμε ότι οι γονείς μας δεν ήταν αλάνθαστοι, αλλά τρομοκρατημένοι ενήλικες που πάλευαν με τις δικές τους ανεπάρκειες.

Η αποδοχή ότι οι γονείς μας αυτοσχεδίαζαν διαρκώς μας απελευθερώνει από το βάρος της τελειότητας. Σήμερα, μπορούμε να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, δημιουργώντας μια πιο ειλικρινή σχέση με τη δική μας γονεϊκότητα. Η ρίζα της συναισθηματικής ωριμότητας βρίσκεται στην κατανόηση ότι κάθε γενιά κάνει το καλύτερο που μπορεί με τα περιορισμένα εργαλεία που διαθέτει.