8 συνήθειες της μικρομεσαίας τάξης που προδίδουν το υπόβαθρό σας σε κοινωνικές εκδηλώσεις

Οι κοινωνικές μας καταβολές λειτουργούν ως ένας αόρατος κώδικας που εκδηλώνεται μέσα από ασυνείδητες συμπεριφορές, ακόμα και όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλοντα υψηλού κύρους. Σύμφωνα με την κοινωνική ψυχολογία, ορισμένες συνήθειες —από την υπερβολική απολογία μέχρι τη σχέση μας με το φαγητό— προδίδουν ένα μικρομεσαίο υπόβαθρο πριν καν συστηθούμε, αποκαλύπτοντας τις βαθιές στρατηγικές επιβίωσης που υιοθετήσαμε στην παιδική μας ηλικία.

Αυτή η ανάλυση έρχεται να φωτίσει το παρασκήνιο της κοινωνικής κινητικότητας, όπου η άνοδος στην οικονομική κλίμακα δεν συνοδεύεται πάντα από την άμεση αλλαγή των εσωτερικευμένων προτύπων συμπεριφοράς. Τεχνικά, η πρόκληση έγκειται στο γεγονός ότι οι «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της παιδικής ηλικίας παραμένουν ενεργές, καθοδηγώντας τις αντιδράσεις μας σε περιβάλλοντα που το άτομο αντιλαμβάνεται ως «ξένα» ή «ανώτερα».

Η ψυχολογία της υπερβολικής απολογίας και του χώρου

Η συνεχής απολογία για την παρουσία μας είναι ένα από τα πιο ισχυρά σήματα. Όταν μεγαλώνεις με το μήνυμα να μην ενοχλείς τους σημαντικούς ανθρώπους, η συγγνώμη γίνεται δεύτερη φύση, ακόμα και για πράγματα που δεν απαιτούν συγχώρεση.

Αυτή η τάση να ζητάμε συγγνώμη επειδή απλώς υπάρχουμε σε έναν χώρο, φανερώνει μια εσωτερικευμένη ιεραρχία. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα υψηλής αυτοπεποίθησης σπάνια απολογούνται για τις απόψεις τους ή για το γεγονός ότι χρειάζονται κάτι.

Η εμμονή με το κόστος και η νοοτροπία της έλλειψης

Ο σχολιασμός της τιμής των προϊόντων ή η σύγκριση του κόστους ενός πιάτου με την οικιακή του παρασκευή είναι μια κλασική ένδειξη. Η νοοτροπία της έλλειψης (scarcity mindset) μας αναγκάζει να υπολογίζουμε την αξία των πάντων σε όρους επιβίωσης.

Στις κοινωνικές συναναστροφές των ανώτερων στρωμάτων, το χρήμα είναι αόρατο. Οι άνθρωποι παραγγέλνουν χωρίς να κοιτούν τη δεξιά πλευρά του καταλόγου και δέχονται ακριβά δώρα χωρίς να αναφέρονται στην αξία τους, κάτι που για έναν μικρομεσαίο φαντάζει σχεδόν αδύνατο.

Η σχέση με τον χρόνο και την προσφορά

Η αυστηρή συνέπεια στην ώρα προσέλευσης μπορεί, παραδόξως, να σας προδώσει. Ενώ για τη μικρομεσαία τάξη η ακρίβεια είναι σεβασμός, σε ορισμένους κύκλους η «κομψή καθυστέρηση» είναι ο άγραφος κανόνας που επιτρέπει στον οικοδεσπότη να προετοιμαστεί.

Επιπλέον, η ανάγκη να φέρνουμε πάντα κάτι σε μια συγκέντρωση πηγάζει από τον φόβο μήπως θεωρηθούμε «εκμεταλλευτές». Αυτό το ένστικτο προσφοράς, όπως συμβαίνει και με τις συμπεριφορές στο εστιατόριο, δείχνει μια βαθιά ανάγκη να δικαιολογήσουμε την παρουσία μας μέσω της χρησιμότητας.

Η ανάγκη για απόδειξη της αξίας μέσω της εργασίας

Όταν ρωτάμε κάποιον με τι ασχολείται, ο μικρομεσαίος θα εξηγήσει γιατί η δουλειά του είναι χρήσιμη. Αντίθετα, κάποιος από ανώτερο υπόβαθρο θα αναφέρει απλώς τον τίτλο του, θεωρώντας την κοινωνική του θέση δεδομένη και μη απαιτούσα περαιτέρω επεξηγήσεις.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων κοινωνικών ερευνητών, αυτή η ανάγκη για απόδειξη χρησιμότητας πηγάζει από οικογένειες όπου κάθε μέλος έπρεπε να συνεισφέρει πρακτικά. Επισημαίνεται από αναλυτές των κοινωνικών τάσεων ότι η δικαιολόγηση του επαγγέλματος είναι μια αμυντική στρατηγική απέναντι στην επίκριση.

Ο θαυμασμός για τα αυτονόητα και οι μελλοντικές προοπτικές

Ο υπερβολικός έπαινος για βασικές πολυτέλειες, όπως μια κάβα κρασιών ή η ποιότητα των λευκών ειδών, προδίδει ότι αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν το «baseline» της καθημερινότητάς σας. Παρόμοια με τα σημάδια στη διακόσμηση, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την πολυτέλεια μαρτυρά την απόσταση που έχουμε διανύσει.

Η επίγνωση αυτών των «σημάτων» δεν αποσκοπεί στην απόκρυψη της ταυτότητάς μας, αλλά στην κοινωνική ευελιξία. Η επόμενη μέρα της κοινωνικής μας εξέλιξης απαιτεί την αποδοχή της ιστορίας μας, μετατρέποντας τις συνήθειες της έλλειψης σε δεξιότητες εκτίμησης και αυθεντικότητας.