Στέλιος Μάινας: Η αποκάλυψη για την Τζόυς Ευείδη – Το ναυάγιο του πατέρα του

Ο Στέλιος Μάινας, σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη, αναφέρθηκε στην κυκλοφορία του νέου του βιβλίου «Αρόδου» και στις σχέσεις του με τους συμπρωταγωνιστές των «Μεν και Δεν». Ο σπουδαίος ηθοποιός αποκάλυψε με ειλικρίνεια πως δεν διατηρεί πλέον επαφές με την Τζόυς Ευείδη, ενώ συγκλόνισε περιγράφοντας το ναυάγιο του πατέρα του το 1970 στις Φιλιππίνες.

Η καλλιτεχνική διαδρομή του Στέλιου Μάινα χαρακτηρίζεται από μια συνεχή αναζήτηση βάθους, μακριά από την ευκολία της τηλεοπτικής τυποποίησης. Αυτή η ανάγκη για ουσιαστική έκφραση τον οδήγησε πρόσφατα στη συγγραφή, με το νέο του βιβλίο να αποτελεί μια νοσταλγική αναδρομή σε βιώματα που καθόρισαν την προσωπικότητά του. Η μετάβασή του από τους εμβληματικούς ρόλους του παρελθόντος στις σημερινές δραματικές ερμηνείες, όπως αυτή στη σειρά Άγιος Έρωτας, αναδεικνύει έναν δημιουργό που δεν εφησυχάζει ποτέ.

Οι «Μεν και Δεν» και η απόσταση από την Τζόυς Ευείδη

Κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στην εκπομπή «Καλημέρα, είπαμε;», ο ηθοποιός γύρισε τον χρόνο πίσω, στην εποχή της θρυλικής σειράς «Οι Μεν και Δεν». Παρά το γεγονός ότι διατηρεί στενούς δεσμούς με τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Κουρή, εξέφρασε τη λύπη του για την έλλειψη επικοινωνίας με την Τζόυς Ευείδη. «Δυστυχώς, με την Τζόυς δεν έχουμε πολλές επαφές, αν και την αγαπώ και την εκτιμώ βαθύτατα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος παραδέχτηκε πως βλέποντας παλιά επεισόδια νιώθει μια γλυκόπικρη αμηχανία, χαρακτηρίζοντας τις ερμηνείες του «ρεζίλι» με την έννοια της νεανικής υπερβολής. Παρόλα αυτά, θεωρεί εκείνη την περίοδο ως τα πολύτιμα νιάτα του, τα οποία έζησε με μέτρο, γνωρίζοντας πως η λάμψη της δημοσιότητας είναι συχνά παροδική και απαιτεί εσωτερική ισορροπία.

Το τραύμα του ναυαγίου και ο «απών» πατέρας

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στο οικογενειακό του υπόβαθρο, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη θάλασσα και τη ναυτοσύνη. Ο Στέλιος Μάινας περιέγραψε τη στιγμή που έμαθε για τον πατέρα του και το ναυάγιο του πλοίου του στις Φιλιππίνες το 1970. Η είδηση έφτασε μέσα από μια ασπρόμαυρη τηλεόραση, βυθίζοντας την οικογένεια στην αγωνία για μια ολόκληρη εβδομάδα μέχρι να επιβεβαιωθεί η διάσωσή του.

Η απουσία του πατέρα-καπετάνιου δημιούργησε ένα συναισθηματικό κενό, το οποίο ο ηθοποιός ένιωσε διπλά λόγω του διαζυγίου των γονιών του. «Δεν τον γνώρισα πολύ τον πατέρα μου, η σχέση μας ξεκίνησε μετά την ενηλικίωσή μου», εξομολογήθηκε. Παράλληλα, απέδωσε φόρο τιμής στις γυναίκες των ναυτικών, χαρακτηρίζοντάς τις ως τις πραγματικές ηρωίδες που επωμίζονται το βάρος της μοναξιάς και της ανατροφής των παιδιών.

Η άρνηση στα remakes και ο ρόλος του «Τίμου»

Σχετικά με την επαγγελματική του πορεία, ο Μάινας ήταν κατηγορηματικός απέναντι στην τάση των remakes, τα οποία χαρακτήρισε ως «ξαναζεσταμένο φαγητό». Αποκάλυψε μάλιστα πως για πολλά χρόνια δεχόταν προτάσεις που αποτελούσαν καρικατούρες του «Τίμου», του ρόλου που τον καθιέρωσε στο ευρύ κοινό. Η άρνησή του σε αυτές τις προτάσεις ήταν μια συνειδητή πράξη αυτοπροστασίας.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων στελεχών της τηλεοπτικής αγοράς, η στάση αυτή αντικατοπτρίζει τη μάχη του καλλιτέχνη ενάντια στο φαινόμενο του typecasting — η τάση της βιομηχανίας να ταυτίζει έναν ηθοποιό με έναν συγκεκριμένο τύπο ρόλου — προκειμένου να διατηρήσει την καλλιτεχνική του ακεραιότητα. Ο ίδιος περιέγραψε τον εαυτό του ως ένα «φοβισμένο παιδάκι» που έπρεπε να παλέψει για να βρει τη δική του φωνή.

Το λογοτεχνικό ταξίδι με το «Αρόδου»

Η κυκλοφορία του βιβλίου του με τίτλο «Αρόδου» σηματοδοτεί μια νέα σελίδα, όπου η θάλασσα λειτουργεί ως κεντρικός άξονας αφήγησης. Ο τίτλος, που παραπέμπει στο πλοίο που βρίσκεται εκτός λιμένος αλλά σε αναμονή, αντικατοπτρίζει την υπαρξιακή αναζήτηση του δημιουργού. Είναι μια κατάθεση ψυχής που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προσφέροντας στους αναγνώστες μια διεισδυτική ματιά στον κόσμο του.

Κλείνοντας, ο Στέλιος Μάινας υπογράμμισε πως η ζωή δεν απαιτεί να είσαι πάντα ο πρωταγωνιστής, αλλά να βρίσκεις το νόημα στις απλές στιγμές και στην αλήθεια των σχέσεων. Η πορεία του παραμένει ένα παράδειγμα ήθους και συνέπειας, υπενθυμίζοντας πως η εξέλιξη έρχεται μόνο μέσα από την αποδοχή των τραυμάτων και τη συνεχή δημιουργία.