Σταμάτης Φασουλής: Η εξομολόγηση για τις σκοτεινές στιγμές – Η αδιαπραγμάτευτη αγάπη για το θέατρο

Ο Σταμάτης Φασουλής, σε μια σπάνια και βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στο ΒΗΜΑgazino, αποκαλύπτει τις υπαρξιακές προκλήσεις που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πορείας του. Ο σπουδαίος δημιουργός παραδέχεται πως, παρά τις στιγμές απόλυτης απόγνωσης όπου σκέφτηκε ακόμα και να σταματήσει τη ζωή του, το θέατρο παρέμεινε η μοναδική σταθερά που δεν αμφισβήτησε ποτέ.

Η πρόσφατη εξομολόγηση του Σταμάτη Φασουλή έρχεται να φωτίσει το ψυχοσυναισθηματικό υπόστρωμα ενός καλλιτέχνη που ταύτισε την ύπαρξή του με το σανίδι. Αυτή η αναδρομή στην πορεία του δεν είναι απλώς μια παράθεση γεγονότων, αλλά μια βαθιά ανάλυση του πώς η δημιουργικότητα λειτουργεί ως μηχανισμός επιβίωσης απέναντι στη ματαιότητα.

Η αυτοβιογραφική καταγραφή μιας ζωής στο σανίδι

Ο γνωστός σκηνοθέτης μοιράστηκε λεπτομέρειες για το νέο έργο που συγγράφει, το οποίο εστιάζει στη ζωή του μέσα στο θέατρο. Όπως εξήγησε στη δημοσιογράφο Μυρτώ Λοβέρδου, η μοναδική του περιουσία είναι η τέχνη του, μια παραδοχή που υπογραμμίζει την απόλυτη αφοσίωσή του.

Ο ίδιος προσπαθεί να αποφύγει την παγίδα της αυτοαναφορικότητας — η τάση ενός δημιουργού να εστιάζει αποκλειστικά στον εαυτό του και τα επιτεύγματά του — επιδιώκοντας μια δύσκολη ισορροπία. Στόχος του είναι το έργο να μην γίνει γλυκερό ή αδικαιολόγητα αποθεωτικό, αλλά να διατηρήσει ένα ζωτικό ερωτηματικό μέχρι το τέλος.

Σε προηγούμενη αναδρομή στην πορεία του, είχε τονίσει τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων, κάτι που επαναλαμβάνει και τώρα, δηλώνοντας τυχερός και γεμάτος. Παρά την τεράστια επιτυχία, διατηρεί μια ρεαλιστική ματιά, αποφεύγοντας τα παράπονα που συχνά συνοδεύουν τους ανθρώπους της τέχνης.

Η ευλογία της αναγνώρισης και οι «φύλακες άγγελοι»

Ο Σταμάτης Φασουλής υπογραμμίζει πως η αναγνώριση του δόθηκε απλόχερα, καταρρίπτοντας το αφήγημα των εμποδίων. Αναφέρεται με ευγνωμοσύνη σε πρόσωπα όπως η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Γιάννης Φέρτης και ο Διαγόρας Χρονόπουλος, οι οποίοι τον ώθησαν στη σκηνοθεσία πριν καν ο ίδιος το πιστέψει.

Η πορεία του με το Ελεύθερο Θέατρο μέσα σε σκοτεινούς καιρούς, όπως η δικτατορία, σφυρηλάτησε έναν καλλιτεχνικό χαρακτήρα που δεν χρειάστηκε ποτέ να ζητήσει δουλειά. Η ευλογία αυτή, όπως τη χαρακτηρίζει, τον έφερε στην κορυφή, αναγνωρίζοντας ωστόσο πως υπάρχουν εξίσου ταλαντούχοι άνθρωποι που δεν είχαν την ίδια τύχη.

Αυτή η ταπεινότητα έρχεται σε αντίθεση με παλαιότερη παραδοχή για την έπαρση, δείχνοντας έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει με τον εαυτό του. Η αναγνώριση της τύχης αποτελεί, άλλωστε, δείγμα υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης και επαγγελματικής ωριμότητας.

Σύμφωνα με παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων, η δημόσια παραδοχή ενός επιτυχημένου ανθρώπου για στιγμές απόλυτης αδυναμίας λειτουργεί λυτρωτικά για το κοινό. Επισημαίνεται από ειδικούς ψυχικής υγείας ότι η ταύτιση με το έργο μπορεί να αποτελέσει ασπίδα προστασίας απέναντι στην κατάθλιψη.

Η υπαρξιακή κρίση και η τέχνη ως λύτρωση

Η πιο συγκλονιστική στιγμή της συνέντευξης είναι η αναφορά στις δύσκολες στιγμές, όπου ο Σταμάτης Φασουλής ομολογεί πως σκέφτηκε να τερματίσει τη ζωή του. Αυτή η αφοπλιστική ειλικρίνεια αναδεικνύει το βάθος των εσωτερικών συγκρούσεων που μπορεί να βιώνει ένας κορυφαίος δημιουργός.

Ωστόσο, το θέατρο λειτούργησε ως η αδιαπραγμάτευτη σταθερά του, το μοναδικό πράγμα που δεν αμφισβήτησε ποτέ. Αυτή η σχέση ζωής αποδεικνύει πως η τέχνη δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά ένας ζωτικός χώρος όπου ο άνθρωπος βρίσκει νόημα ακόμα και στις πιο σκοτεινές ώρες.

Η επόμενη μέρα για τον Σταμάτη Φασουλή περιλαμβάνει την ολοκλήρωση του έργου του και τη συνέχιση της προσφοράς του στον πολιτισμό. Σκεφτείτε σήμερα ποια είναι η δική σας «σταθερά» που σας κρατά όρθιους στις δυσκολίες και αφιερώστε της λίγο χρόνο, αναγνωρίζοντας την αξία της.