- Ο Άγιος Παΐσιος ήταν πρώτος ξάδελφος της μητέρας της Μαριώς.
- Η ερμηνεύτρια ξεκίνησε την καριέρα της στη νύχτα σε ηλικία 13 ετών.
- Ο πατέρας της θεωρούσε το ρεμπέτικο τραγούδι περιθωριακό και αλήτικο.
- Χρησιμοποιούσε καρφίτσα για να αμύνεται απέναντι σε παρενοχλήσεις θαμώνων.
- Η οικογένειά της έχει βαθιές προσφυγικές ρίζες από τα Φάρασα.
Η εμβληματική ρεμπέτισσα Μαριώ προχώρησε σε μια καθηλωτική εξομολόγηση στην εκπομπή «Super Κατερίνα», αποκαλύπτοντας τον συγγενικό της δεσμό με τον Άγιο Παΐσιο, ο οποίος ήταν πρώτος ξάδελφος της μητέρας της. Παράλληλα, η ερμηνεύτρια περιέγραψε τις σκληρές συνθήκες της νύχτας και τον τρόπο που προστάτευε την αξιοπρέπειά της από ανεπιθύμητες επαφές χρησιμοποιώντας μια καρφίτσα.
| Στοιχείο | Πληροφορία |
|---|---|
| Συγγένεια | Πρώτος ξάδελφος μητέρας (Άγιος Παΐσιος) |
| Καταγωγή | Φάρασα Καππαδοκίας |
| Ηλικία Έναρξης | 13 ετών |
| Μουσικό Όργανο | Ακορντεόν |
| Οικογένεια | Πατέρας μουσικός (ντράμερ) |
Η πορεία της Μαριώς στο ελληνικό τραγούδι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αυθεντικότητα του ρεμπέτικου και τις δύσκολες δεκαετίες που το είδος αυτό θεωρούνταν περιθωριακό. Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια μιας βαθιάς οικογενειακής παράδοσης, όπου η μουσική και η πίστη συνυπήρχαν σε ένα περιβάλλον γεμάτο βιώματα από τον προσφυγικό ελληνισμό.
Εγώ είμαι τραγουδίστρια και μουσικός, δεν είχα καμία δουλειά να πηγαίνω στα τραπέζια για κονσομασιόν.
Μαριώ, Ερμηνεύτρια
Η συγγένεια με τον Άγιο Παΐσιο και οι ρίζες από τα Φάρασα
Η αποκάλυψη της Μαριώς για τη συγγένειά της με τον Άγιο Παΐσιο προκάλεσε αίσθηση, καθώς η ίδια εξήγησε πως η γιαγιά της και η μητέρα του Αγίου ήταν αδελφές. Η καταγωγή της οικογένειας από τα Φάρασα της Καππαδοκίας αποτελεί το συνδετικό κρίκο που κρατά ζωντανή τη θρησκευτική ευλάβεια της ερμηνεύτριας.
«Ήταν πρώτα ξαδέλφια της μαμάς μου», ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η βαθιά πίστη στον Θεό είναι ένα στοιχείο που κληρονόμησε και από τους δύο γονείς της. Όπως έχει συμβεί και με άλλες προσωπικότητες, όπως η Κατερίνα Στανίση, η πνευματική αναζήτηση λειτουργεί συχνά ως αντίβαρο στη σκληρότητα της νυχτερινής εργασίας.
Η σύγκρουση με τον πατέρα της για το «αλήτικο» ρεμπέτικο
Παρά το γεγονός ότι ο πατέρας της ήταν μουσικός, οι αντιρρήσεις του για την ενασχόληση της Μαριώς με το ρεμπέτικο τραγούδι ήταν έντονες. Στην εποχή εκείνη, τα συγκεκριμένα ακούσματα θεωρούνταν υποβαθμισμένα και «αλήτικα», με αποτέλεσμα η ίδια να δώσει μάχη για να αποδείξει την καλλιτεχνική τους αξία.
Προτεινόμενο Δημήτρης Σαμόλης: Η άγνωστη πρόταση για τη Eurovision το 2016 και το παρασκήνιο της φετινής συμμετοχής
Η Μαριώ ξεκίνησε να παίζει ακορντεόν σε ηλικία 13 ετών, μπαίνοντας από πολύ νωρίς στον κόσμο της νύχτας, μια διαδρομή που θυμίζει την απρόσμενη πορεία της Βιολέτας Ίκαρη. Η ίδια υπερασπίστηκε το ρεμπέτικο ως την ιστορία των βιωμάτων των ανθρώπων που γράφτηκε στο περιθώριο, αναφέροντας με σεβασμό τον Μάρκο Βαμβακάρη.
Η άμυνα με την καρφίτσα: Μια σκληρή ιστορία από τη Θεσσαλονίκη
Η πιο συγκλονιστική στιγμή της συνέντευξης στον Στέφανο Κωνσταντινίδη για την εκπομπή του Σταμάτη Γονίδη (Super Κατερίνα) αφορούσε την προστασία της γυναικείας αξιοπρέπειας. Η Μαριώ περιέγραψε πώς αρνούνταν να κάνει κονσομασιόν και πώς αντιμετώπιζε την παρενόχληση από θαμώνες στα νυχτερινά κέντρα της Θεσσαλονίκης.
«Είχα μια καρφίτσα στο ταγέρ μου και τους τρυπούσα τα χέρια μόλις αισθανόμουν κάτι», εξομολογήθηκε, αποκαλύπτοντας ότι προτιμούσε να χάσει το μεροκάματο παρά να επιτρέψει ασέβεια προς το πρόσωπό της. Αυτή η στάση ζωής αναδεικνύει το σθένος που απαιτούσε το επάγγελμα της «ντιζέζ» σε μια εποχή που η κοινωνία άλλαζε πεζοδρόμιο στο πέρασμά τους.
Η παρακαταθήκη μιας αυθεντικής φωνής
Σύμφωνα με παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων, η περίπτωση της Μαριώς αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα της μετάβασης από τον κοινωνικό στιγματισμό στην καθολική αναγνώριση. Η ικανότητά της να διατηρήσει την ηθική της ακεραιότητα σε ένα περιβάλλον που συχνά την αμφισβητούσε, την καθιστά πρότυπο για τις νεότερες γενιές καλλιτεχνών.
Σήμερα, η Μαριώ συνεχίζει να υπηρετεί το ρεμπέτικο με την ίδια θέρμη, υπενθυμίζοντας ότι η τέχνη δεν είναι «του δρόμου», αλλά μια κατάθεση ψυχής. Η σύνδεσή της με την παράδοση, τόσο τη μουσική όσο και την πνευματική, παραμένει ο φάρος που καθοδηγεί κάθε της βήμα στη σκηνή και στη ζωή.
