Μαρία Ελένη Λυκουρέζου: Η ημέρα που η Ζωή Λάσκαρη τη βρήκε με ναρκωτικά – Το «σκοτάδι» της απώλειας

Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου προχώρησε σε μια καθηλωτική εξομολόγηση για τη σχέση με τη μητέρα της, Ζωή Λάσκαρη, αποκαλύπτοντας τη στιγμή που την έπιασε με ναρκωτικά αλλά και τη βαθιά κατάθλιψη που βίωσε μετά τον θάνατό της. Η ίδια περιέγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια το «διάλυμα του κόσμου της» και τη δύσκολη διαδρομή προς την πλήρη ενηλικίωση.

Αυτή η εξομολόγηση έρχεται ως συνέχεια της πρόσφατης αποκάλυψης για την άγνωστη περιπέτεια στην έρημο, φωτίζοντας περαιτέρω τον πολυεπίπεδο και αντισυμβατικό δεσμό που ένωνε τις δύο γυναίκες. Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου, μιλώντας στο «Στούντιο 4», δεν στάθηκε μόνο στην επιφάνεια της λάμψης, αλλά βούτηξε στα σκοτεινά μονοπάτια της εφηβείας και της επώδυνης διαχείρισης του πένθους.

Η ημέρα της αποκάλυψης και η στάση των γονέων

Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου θυμήθηκε με κάθε λεπτομέρεια την ημέρα που η μητέρα της βρήκε ναρκωτικά στην κατοχή της, μια στιγμή που σφραγίστηκε από ένταση και νεύρα. Όπως εξήγησε, η αντίδρασή της ήταν ένας συνδυασμός ντροπής και τσαντίλας, συναισθήματα γνώριμα σε ένα παιδί που έρχεται αντιμέτωπο με τα λάθη του. Παρά την ένταση, η Ζωή Λάσκαρη επέλεξε να διαχειριστεί την κατάσταση με έναν ιδιαίτερο τρόπο, προστατεύοντας τη σχέση της κόρης της με τον πατέρα της.

Ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος ήταν απών λόγω εργασίας τις περισσότερες ώρες της ημέρας, με αποτέλεσμα η μητέρα της να επωμίζεται το βάρος της καθημερινότητας. Η Ζωή Λάσκαρη δεν του το είχε πει αρχικά, φοβούμενη ότι η έλλειψη γνώσης του πάνω στο αντικείμενο θα τον οδηγούσε σε λανθασμένους χειρισμούς. Αυτή η επιλογή αναδεικνύει τον ρόλο της ως συνδετικού κρίκου και προστάτη της οικογενειακής ισορροπίας, παρά τις εσωτερικές συγκρούσεις.

Η βύθιση στο «σκοτάδι» και η μάχη με την κατάθλιψη

Η απώλεια της μητέρας της το 2017 αποτέλεσε το πιο σκληρό πλήγμα για τη Μαρία Ελένη, η οποία παραδέχθηκε ότι τότε διαλύθηκε όλος της ο κόσμος. Περιέγραψε περιόδους όπου η βαθιά κατάθλιψη την κρατούσε κλεισμένη στο σπίτι, μακριά από το φως της ημέρας, βιώνοντας έναν αβάσταχτο πόνο. Παρά τη δυσκολία, επέλεξε να βιώσω τον πόνο χωρίς τη χρήση ουσιών ή φαρμάκων, επιδιώκοντας μια καθαρή αναμέτρηση με το πένθος της.

Σε αυτή τη διαδρομή, το απλό περπάτημα αναδείχθηκε ως το μοναδικό εργαλείο που τη βοήθησε να «ξαναπάρει μπρος». Η ίδια τόνισε πως η μάχη της απεξάρτησης και η διαχείριση της απώλειας είναι διαδικασίες που στην ουσία τις ξεπερνάμε μόνοι μας, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για εσωτερική δύναμη και αυτογνωσία.

Σύμφωνα με ειδικούς ψυχικής υγείας, η απώλεια του μητρικού προτύπου σε προσωπικότητες που έχουν μεγαλώσει με έντονα στοιχεία ανεξαρτησίας, μπορεί να οδηγήσει σε μια βίαιη ενηλικίωση που απαιτεί χρόνο και εσωτερική επεξεργασία, παρόμοια με αυτή που περιγράφει η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου.

Ένα αντισυμβατικό μοντέλο ανατροφής και αξιών

Η ενηλικίωσή της ήρθε πριν από τα 17, καθώς η μητέρα της την είχε μάθει να είναι ανεξάρτητη και ελεύθερη από πολύ μικρή ηλικία. Η Μαρία Ελένη εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για τον ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε, ο οποίος την εμπόδισε να ακολουθήσει την «αγέλη» και την ώθησε να αναπτύξει προσωπική σκέψη. Παρά την «τρέλα» που μπορεί να υπήρχε, το σπίτι τους διέπονταν από αξίες και σεβασμό, μακριά από τη μιζέρια και τη σοβαροφάνεια.

Η διαχείριση της μνήμης και το μέλλον

Ακόμα και σήμερα, η Μαρία Ελένη δυσκολεύεται να έρθει σε επαφή με οτιδήποτε θυμίζει τη μητέρα της. Παραδέχθηκε ότι δεν μπορεί να δει ταινία της, καθώς την κατακλύζει η θλίψη και ο πόνος, ενώ έχει αφαιρέσει τις περισσότερες φωτογραφίες από τον προσωπικό της χώρο. Αυτή η στάση αντανακλά το βάρος της ορφάνιας που παραμένει ζωντανό, παρά το πέρασμα των χρόνων.

Κλείνοντας, υπογράμμισε τη σημασία της μάνας ως στήριγμα και ασφάλεια, σημειώνοντας ότι χωρίς αυτήν η οικογένεια χάνει τη δύναμή της. Η δική της πορεία δείχνει ότι η επούλωση είναι μια μοναχική διαδικασία, όπου ο καθένας πρέπει να βρει τον δικό του δρόμο για να συμφιλιωθεί με την απουσία και να συνεχίσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια και αυτονομία.