Η Κλέλια Ρένεση για την επέτειο των Τεμπών: «Βλέπουν έναν λαό να κλαίει – Τι άλλο πρέπει να κάνουμε;»

Σε ένα ξέσπασμα οργής και απόγνωσης προχώρησε η Κλέλια Ρένεση, μιλώντας ζωντανά στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι» για τη συμπλήρωση τριών ετών από την τραγωδία των Τεμπών. Η γνωστή ηθοποιός κατήγγειλε ανοιχτά το πελατειακό κράτος και την απουσία του δικαστικού μηχανισμού, θέτοντας το δραματικό ερώτημα για το τι άλλο πρέπει να συμβεί ώστε να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη.

Η συμπλήρωση τριών ετών από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών βρίσκει την ελληνική κοινωνία σε μια κατάσταση διαρκούς αναμονής και κοινωνικής αναταραχής. Η εξέλιξη αυτή έρχεται ως συνέχεια μιας σειράς μαζικών κινητοποιήσεων, όπου το αίτημα για διαφάνεια προσκρούει συχνά σε γραφειοκρατικά εμπόδια και πολιτικές σκοπιμότητες που χρονολογούνται δεκαετίες πίσω.

Η καταγγελία για το πελατειακό κράτος και τη συγκάλυψη

Η Κλέλια Ρένεση ξεκαθάρισε από την αρχή ότι μιλά ως απλή πολίτης που ευαισθητοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή, διακρίνοντας σημάδια συγκάλυψης στην υπόθεση. Τόνισε πως η κατάσταση αυτή δεν είναι έργο μόνο μιας κυβέρνησης, αλλά αποτέλεσμα ενός βαθιά ριζωμένου πελατειακού κράτους που λειτουργεί με την ανοχή μέρους των πολιτών.

Σύμφωνα με την ηθοποιό, η νοοτροπία του «βολέματος» έχει οδηγήσει σε μια πραγματικότητα όπου ο ελεγκτικός μηχανισμός παραμένει άφαντος. Η ίδια υποστήριξε ότι ο δικαστικός και εισαγγελικός κλάδος φαίνεται να λειτουργεί περισσότερο συγκαλυπτικά παρά ελεγκτικά προς τους κρατικούς μηχανισμούς, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους.

Η κριτική της επεκτάθηκε και στις ευρωπαϊκές συμβάσεις, επισημαίνοντας ότι τα κονδύλια που λαμβάνει η χώρα δεν αξιοποιούνται για την ασφάλεια των υποδομών. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η Ευρώπη ελέγχει επιφανειακά, ενώ οι πολίτες είναι εκείνοι που καλούνται να πληρώσουν τις ρήτρες για έργα που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.

Η κραυγή απόγνωσης και η ανάγκη για ενότητα

Αναφερόμενη στα πρόσφατα αγροτικά συλλαλητήρια και τις πορείες μνήμης, η Ρένεση υπογράμμισε ότι οι συγγενείς των θυμάτων δεν αναζητούν απλώς παρηγοριά, αλλά δικαίωση. Η παρουσία τους στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αποτελεί την έσχατη προσπάθεια να ακουστεί η φωνή τους απέναντι σε ένα σύστημα που τους αγνοεί.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις παρατηρητών των κοινωνικών τάσεων, η συσσώρευση οργής για την ατιμωρησία δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που υπερβαίνει τα όρια της απλής διαμαρτυρίας. Η αίσθηση ότι η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται μπροστά στα πολιτικά οφέλη ενισχύει την κοινωνική αποξένωση και την αμφισβήτηση των θεσμών.

Η ηθοποιός εξέφρασε την απορία της για την απάθεια των αρχών, ρωτώντας αν ο λαός πρέπει να φτάσει σε ακραίες πράξεις, όπως η αυτοπυρπόληση, για να εισακουστεί. Καυτηρίασε το γεγονός ότι οι γονείς των θυμάτων αναγκάζονται τρία χρόνια μετά να ζητούν εκταφές για να μάθουν την αιτία θανάτου των παιδιών τους, ενώ λαμβάνουν μόνο ασαφείς απαντήσεις.

Η επόμενη μέρα και το αίτημα για διαφάνεια

Κλείνοντας την παρέμβασή της, η Κλέλια Ρένεση κάλεσε σε καθολική ενότητα, συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογράφων και των λειτουργών της δικαιοσύνης. Τόνισε ότι η ιστορία σπάνια μας βρίσκει «μια γροθιά», αλλά η φύση του εγκλήματος στα Τέμπη επιβάλλει μια συλλογική υπέρβαση για να μην επαναληφθούν παρόμοιες τραγωδίες.

Η ανάγκη για πραγματικό έλεγχο των συμβάσεων και της κρατικής λειτουργίας παραμένει το κεντρικό διακύβευμα. Οι πολίτες πλέον απαιτούν χειροπιαστά αποτελέσματα από τις έρευνες, καθώς η διατήρηση της μνήμης χωρίς την απόδοση ευθυνών θεωρείται από πολλούς ως μια δεύτερη δολοφονία των θυμάτων.