Γιώργος Παπαγεωργίου: Το «βάρος» του ονόματος της μητέρας του και η επανάσταση που δεν γίνεται στα social media

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής «Buongiorno» και προχώρησε σε μια βαθιά εξομολόγηση για την προσωπική του διαδρομή από το μάρκετινγκ στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ο γνωστός ηθοποιός ξεκαθάρισε τη στάση του απέναντι στην καλλιτεχνική κληρονομιά της μητέρας του, Φιλαρέτης Κομνηνού, ενώ ανέλυσε το προσωπικό ρίσκο πίσω από την παράσταση «1984 – Ο τελευταίος άνθρωπος».

Η περίπτωση του Γιώργου Παπαγεωργίου αποτελεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα καλλιτέχνη που κατάφερε να διαμορφώσει μια αυτόνομη ταυτότητα, παρά το γεγονός ότι μεγάλωσε στη σκιά μιας εμβληματικής μορφής του ελληνικού θεάτρου. Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια μιας πορείας που ξεκίνησε από την ακαδημαϊκή γνώση και κατέληξε στην απόλυτη καλλιτεχνική έκφραση, αποδεικνύοντας ότι η κληρονομιά μπορεί να λειτουργήσει ως θεμέλιο και όχι ως εμπόδιο.

Η μετάβαση από το μάρκετινγκ στο Εθνικό Θέατρο

Ο δημοφιλής ηθοποιός αποκάλυψε πως η υποκριτική δεν ήταν μια επιβεβλημένη επιλογή, αλλά μια εσωτερική ανάγκη που ωρίμασε μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο μάρκετινγκ. Όπως και στην περίπτωση του Γιώργου Σεϊταρίδη, η αναζήτηση μιας βαθύτερης σύνδεσης με την τέχνη τον οδήγησε στις εξετάσεις του Εθνικού Θεάτρου, αμέσως μετά τη στρατιωτική του θητεία.

«Ήθελα να γίνω ηθοποιός, δεν μου το επέβαλλε κανένας», τόνισε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας πως αρχικά τον γοήτευε περισσότερο ο κόσμος της μουσικής. Η ενασχόλησή του με το τραγούδι παραμένει ένα ζωντανό κομμάτι της καλλιτεχνικής του φύσης, το οποίο συχνά ενσωματώνει στις θεατρικές του δουλειές, δημιουργώντας ένα πολυδιάστατο προφίλ.

Το όνομα της Φιλαρέτης Κομνηνού και η «κληρονομιά»

Αναφερόμενος στη μητέρα του, τη σπουδαία Φιλαρέτη Κομνηνού, ο Γιώργος Παπαγεωργίου ήταν κατηγορηματικός, δηλώνοντας πως το όνομά της δεν αποτέλεσε ποτέ βάρος για εκείνον. Αντίθετα, το αντιμετωπίζει ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του, το οποίο τον διαμόρφωσε χωρίς να τον περιορίσει στις επαγγελματικές του επιλογές.

Σε μια παρόμοια ατμόσφαιρα εξομολόγησης, όπως αυτή της Λένας Δροσάκη στην ίδια εκπομπή, ο ηθοποιός υπογράμμισε τη σημασία του να δημιουργείς τις δικές σου ευκαιρίες. Η επιλογή του να ρισκάρει, ακόμα και με την πιθανότητα της αποτυχίας, αποτελεί για εκείνον τη μοναδική οδό για την πραγματική καλλιτεχνική δημιουργία.

Η επανάσταση του δρόμου και η «παγίδα» των social media

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η τοποθέτησή του για τον ψηφιακό ακτιβισμό και τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παρότι είναι ενεργός χρήστης, ο Γιώργος Παπαγεωργίου εξέφρασε την πεποίθηση ότι η πραγματική κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από ένα πληκτρολόγιο.

«Η εκτόνωση πρέπει να γίνει στον δρόμο, σε μια διεκδίκηση πραγματική, όχι ηλεκτρονική», δήλωσε με έμφαση, αποφεύγοντας να χρησιμοποιεί τα social media ως μέσο εκτόνωσης οργής. Ο ίδιος επιλέγει να είναι παρών μέσα από τη δουλειά του, όπως στην παράσταση «1984 – Ο τελευταίος άνθρωπος» στο θέατρο Δίπυλον, την οποία χαρακτήρισε ως το πιο προσωπικό του εγχείρημα μέχρι σήμερα.

Η επόμενη μέρα και το καλλιτεχνικό στοίχημα

Η παράσταση «1984», την οποία οργάνωνε επί τρία χρόνια, αποτελεί για τον ίδιο μια διαδικασία ωρίμανσης που τον παίδεψε αλλά και τον δικαίωσε. Έχοντας ήδη κερδίσει το στοίχημα με τη σκηνοθεσία για τον Βασίλη Τσιτσάνη, ο Παπαγεωργίου συνεχίζει να αναζητά δύσκολους δρόμους που απαιτούν αγώνα και διαδρομή.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων αναλυτών των κοινωνικών τάσεων, η στάση του Παπαγεωργίου αντικατοπτρίζει μια στροφή των καλλιτεχνών προς την ουσιαστική δράση και την απομάκρυνση από την «κουλτούρα της οργής» του διαδικτύου. Η πίστη του ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν μέσα από τη συνεχή προσπάθεια παραμένει ο κεντρικός πυλώνας της φιλοσοφίας του.