Γιάννης Ζουγανέλης: Το σκληρό σχόλιο για τους χαμένους φίλους του και τα όνειρα στα 70

Ο Γιάννης Ζουγανέλης σε μια εξομολόγηση καρδιάς αποκαλύπτει την πικρία του για την τοξικότητα των social media και το σοκαριστικό σχόλιο «τους πέθανες» που δέχθηκε σε φωτογραφία με τους εκλιπόντες φίλους του. Ο δημοφιλής καλλιτέχνης αναφέρεται με βαθιά μελαγχολία στην απώλεια των Σαββόπουλου, Μπουλά και Μαχαιρίτσα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία μακριά από την ψηφιακή αποξένωση.

Η ψηφιακή εποχή και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας έχουν αναδιαμορφώσει πλήρως τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουν το πένθος και την κοινωνική κριτική. Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια έκθεση των καλλιτεχνών συνοδεύεται συχνά από φαινόμενα έλλειψης ενσυναίσθησης, όπου η ανωνυμία του διαδικτύου λειτουργεί ως καταλύτης για κακεντρέχεια.

Η απώλεια των φίλων και το σοκ των social media

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο ένθετο «Secret» της εφημερίδας Παραπολιτικά και τη Σάσα Σταμάτη, ο Γιάννης Ζουγανέλης περιέγραψε μια τραυματική εμπειρία που βίωσε στο διαδίκτυο. Μια φωτογραφία στην οποία απεικονιζόταν ο ίδιος μαζί με τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Σάκη Μπουλά και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, έγινε αφορμή για ένα απάνθρωπο σχόλιο.

«Ζουγανέλη, τους πέθανες», έγραφε η λεζάντα κάτω από την εικόνα, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του καλλιτέχνη. Ο ίδιος δήλωσε με αποτροπιασμό πως «αυτόν τον κόσμο δεν τον αποδέχομαι», στηλιτεύοντας τον ψευτοτσαμπουκά και τον τυφλό θυμό που κυριαρχεί στις ψηφιακές πλατφόρμες.

Η απώλεια αγαπημένων συνεργατών, όπως ο Γιώργος Μαρίνος που «έφυγε» πρόσφατα, εντείνει το αίσθημα της μοναξιάς για τον δημιουργό. Η διαχείριση της απουσίας ανθρώπων που σφράγισαν την ελληνική μουσική σκηνή μετατρέπεται σε μια διαρκή πάλη με τη συλλογική λήθη και την ασέβεια.

Τα όνειρα στα 70 και η δύναμη της μοναδικότητας

Παρά το βάρος των 70 του χρόνων, ο Γιάννης Ζουγανέλης δηλώνει πως τώρα έχει τα περισσότερα όνειρα στη ζωή του. Τα όνειρα αυτά δεν είναι αυτοαναφορικά, αλλά αφορούν την κοινωνική ισορροπία και την αισθητική αναβάθμιση της καθημερινότητας, κόντρα στη δουλική σχέση με την τεχνολογία.

Σύμφωνα με κοινωνικούς ερευνητές που μελετούν τη συμπεριφορική ψυχολογία, η υπερβολική χρήση κινητών στις παρέες οδηγεί σε συναισθηματική αποσύνδεση. Ο καλλιτέχνης εκφράζει τη στενοχώρια του για αυτή την εικόνα, επιδιώκοντας να μεσολαβεί μέσω της τέχνης για να ξαναβρεθούν οι άνθρωποι ουσιαστικά.

Η φιλοσοφία του για την τέχνη παραμένει ανθρωποκεντρική και αντισυμβατική, καθώς αρνείται να υποκύψει στη λογική της μάζας. «Εμείς παίζουμε για τον έναν», τονίζει, εξηγώντας πως κάθε θεατής είναι μοναδικός και αξίζει την κατάθεση ψυχής του καλλιτέχνη, ανεξάρτητα από την εμπορική επιτυχία ή την προσέλευση του κόσμου.

Η τέχνη ως αντίδοτο στην απομόνωση

Η εμμονή με την τεχνολογία έχει δημιουργήσει, κατά τον ίδιο, έναν κόσμο που δεν ακούει, γεγονός που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας. Μέσα από τα τραγούδια και τα κείμενά του, ο Ζουγανέλης προσπαθεί να σπάσει τη σιωπή και να προσφέρει αισθητικά ερεθίσματα σε μια κοινωνία σε κρίση.

Παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων επισημαίνουν ότι η τοξικότητα στο διαδίκτυο και τα φαινόμενα κοινωνικής ανθρωποφαγίας αποτελούν συμπτώματα μιας βαθύτερης κρίσης αξιών. Ο Γιάννης Ζουγανέλης, επιλέγοντας να απευθύνεται στις μοναδικότητες, προτείνει μια στάση ζωής που βασίζεται στην ενσυναίσθηση και την καλλιτεχνική ειλικρίνεια.

Η επόμενη μέρα για τον δημιουργό περιλαμβάνει συνεχή δημιουργία και κοινωνική παρέμβαση, με στόχο έναν καλύτερο κόσμο. Η παρακαταθήκη των φίλων που χάθηκαν γίνεται κινητήριος δύναμη για να συνεχίσει να ονειρεύεται και να δημιουργεί, κλείνοντας τα αυτιά στις φωνές του μίσους.