Ερωτόκριτος: «Χτυπούσα επίτηδες το κεφάλι μου για να έρχεται ο πατέρας μου να με βλέπει»

Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας Ερωτόκριτος παραχώρησε μια συγκλονιστική εξομολόγηση στην εφημερίδα Espresso, αποκαλύπτοντας το βαθύ τραύμα της πατρικής απουσίας. Περιέγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια πώς στην ηλικία των έξι ετών αυτοτραυματιζόταν ασυνείδητα προκειμένου να προκαλέσει την προσοχή του πατέρα του, ενός ανθρώπου της νύχτας που είδε για πρώτη φορά στην πρώτη δημοτικού.

Αυτή η αποκαλυπτική εξομολόγηση έρχεται να ρίξει φως στο ψυχολογικό υπόβαθρο ενός ανθρώπου που ταυτίστηκε με τη λάμψη της μόδας, αλλά κουβαλούσε μέσα του τη σκιά της απουσίας. Η ανάγκη για σύνδεση με το πατρικό πρότυπο συμπληρώνει την εξομολόγηση για τη μητέρα του και τα δύσκολα χρόνια στην Κρήτη, δημιουργώντας το πορτρέτο μιας προσωπικότητας που σμιλεύτηκε μέσα από την εσωτερική πάλη και την τελική λύτρωση.

Το σοκαριστικό βίωμα της πρώτης δημοτικού

Ο Ερωτόκριτος θυμάται με οδυνηρή λεπτομέρεια τη στιγμή που αντίκρισε τον πατέρα του για πρώτη φορά, μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι ενώ έπαιζε στο σχολείο. Η γιαγιά του ήταν εκείνη που ειδοποίησε τον πατέρα του, ο οποίος έφτασε εσπευσμένα από την Αθήνα για να βρεθεί στο πλευρό του γιου του, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας ιδιότυπης σχέσης.

Το γεγονός αυτό δημιούργησε ένα ασυνείδητο μοτίβο συμπεριφοράς στον μικρό τότε σχεδιαστή, ο οποίος διψούσε για πατρική στοργή. Όπως εξομολογείται στη Σπυριδούλα Τριάντου, για έναν ολόκληρο χρόνο προκαλούσε ατυχήματα στον εαυτό του, ελπίζοντας ότι ο πόνος θα γινόταν η μόνη γέφυρα για να εξασφαλίσει την παρουσία του πατέρα του.

Η κληρονομιά της «νύχτας» και η ψυχραιμία

Παρά την παρατεταμένη απόσταση, ο πατέρας του άφησε ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στον χαρακτήρα του δημιουργού. Περιγράφοντάς τον ως έναν άνθρωπο της νύχτας, ο Ερωτόκριτος τονίζει την απίστευτη ψυχραιμία που τον διέκρινε, ένα χαρακτηριστικό που θεωρεί σήμερα το πολυτιμότερο εφόδιο που κληρονόμησε για τη διαχείριση των δυσκολιών της ζωής.

Σύμφωνα με αναλυτές της συμπεριφορικής ψυχολογίας, η εκδήλωση σωματικού πόνου ως μέσο προσέλκυσης φροντίδας — γνωστή ως δευτερογενές όφελος (η ασυνείδητη ψυχολογική ανταμοιβή που προκύπτει από έναν τραυματισμό) — υποδηλώνει την έντονη ανάγκη του παιδιού για συναισθηματική ορατότητα. Αυτή η μεταβίβαση χαρακτηριστικών επέτρεψε στον Ερωτόκριτο να νιώθει συνδεδεμένος με το πατρικό πρότυπο, ακόμα και στις περιόδους της φυσικής απουσίας του.

Η στροφή στην αυτογνωσία και η πνευματική αφύπνιση

Η μεγάλη καμπή στη ζωή του σημειώθηκε τον Οκτώβριο του 2008, σε μια περίοδο έντονης προσωπικής κρίσης μετά τον χωρισμό του. Όντας ήδη πατέρας τριών παιδιών, ο σχεδιαστής ήρθε σε επαφή με το έργο του αείμνηστου Αντώνη Καλογήρου, γεγονός που αποτέλεσε την πύλη για έναν εντελώς νέο κόσμο δυνατοτήτων.

Η έννοια της αυτοπραγμάτωσης — η διαδικασία πλήρους αξιοποίησης των δυνατοτήτων και των ταλέντων ενός ατόμου — έγινε ο κεντρικός άξονας της νέας του καθημερινότητας. Από εκείνη τη στιγμή, ο Ερωτόκριτος ξεκίνησε ένα εσωτερικό ταξίδι, αφήνοντας πίσω του τα τραύματα του παρελθόντος και αναζητώντας τη δυναμική της επιτυχίας μέσα από την πνευματική ισορροπία.

Η επόμενη μέρα και η συμφιλίωση με το παρελθόν

Σήμερα, ο Ερωτόκριτος φαίνεται να έχει βρει τις απαντήσεις που αναζητούσε, έχοντας συμφιλιωθεί με τις σκιές της παιδικής του ηλικίας. Η ιστορία του αναδεικνύει τη σημασία της εσωτερικής αναζήτησης ως μέσο για τη θεραπεία των παλαιών τραυμάτων και τη δημιουργία μιας αυθεντικής ζωής.

Η αποδοχή της ιστορίας του και η μετατροπή του πόνου σε δημιουργική ενέργεια αποτελεί το τελικό στάδιο της εξέλιξής του. Όπως καταδεικνύει η πορεία του, η αυτογνωσία δεν είναι απλώς μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά ένας πρακτικός δρόμος προς την ψυχική ελευθερία και την επαγγελματική καταξίωση.