Δημήτρης Τάρλοου: «Ο Μ. Καραγάτσης με τα σημερινά δεδομένα θα ήταν τρομοκράτης»

Ο Δημήτρης Τάρλοου, σε μια καθηλωτική εξομολόγηση, μιλά για τη βαριά κληρονομιά του Μ. Καραγάτση και το ανεπούλωτο τραύμα της απώλειας της μητέρας του. Ο γνωστός σκηνοθέτης περιγράφει τον παππού του ως έναν «πατέρα-αφέντη» που προκαλούσε φόβο στο σπίτι, ενώ αναλύει τη δύσκολη ισορροπία μεταξύ πένθους και καλλιτεχνικής δημιουργίας στην Επίδαυρο.

Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια μιας πολυεπίπεδης καλλιτεχνικής διαδρομής, όπου η προσωπική ιστορία του Δημήτρη Τάρλοου διαπλέκεται αναπόφευκτα με το μυθιστορηματικό σύμπαν του παππού του. Η πρόσφατη απώλεια της μητέρας του λειτούργησε ως καταλύτης εσωτερικών αναζητήσεων, αναγκάζοντάς τον να επαναπροσδιορίσει τα δημιουργικά του πατήματα μέσα σε ένα κλίμα έντονης ψυχικής δυσκολίας.

Η σκιά του Μ. Καραγάτση και το οικογενειακό τραύμα

Ο Δημήτρης Τάρλοου αποκάλυψε πως δεν γνώρισε ποτέ τον εμβληματικό συγγραφέα, καθώς εκείνος έφυγε από τη ζωή το 1960, έξι χρόνια πριν από τη γέννηση του εγγονού του. Οι προσλαμβάνουσες που έχει για τον Μ. Καραγάτση προέρχονται κυρίως από τις τραυματικές αφηγήσεις της μητέρας του, η οποία βίωσε μια σχέση που έληξε απότομα χωρίς περιθώρια επούλωσης.

Όπως συμβαίνει συχνά σε οικογένειες με ισχυρές καλλιτεχνικές προσωπικότητες, η δυναμική του παππού του ήταν ισοπεδωτική. Παρόμοια ρήξη με τον παππού του έχει περιγράψει στο παρελθόν και ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, αναδεικνύοντας το βάρος της καταγωγής από «ιερά τέρατα» της τέχνης.

Ο σκηνοθέτης χαρακτήρισε τον Καραγάτση «τρομοκράτη» με τα σημερινά δεδομένα, περιγράφοντας έναν άνθρωπο βαρύθυμο και αυταρχικό. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι ήταν τέτοια που όλοι φοβόντουσαν να τον ενοχλήσουν, καθώς μια απλή κίνηση μπορούσε να προκαλέσει εκρήξεις δυσθυμίας που διαρκούσαν ώρες.

Η δημιουργία μέσα από το πένθος και η Επίδαυρος

Η διαχείριση της απώλειας της μητέρας του αποτέλεσε μια κρίσιμη καμπή για τον Τάρλοου, ο οποίος παραδέχτηκε ότι το 2025 ήταν μια μεταβατική περίοδος. Η ανάγκη για νέα ενδιαφέροντα και η αποδοχή της εύθραυστης ισορροπίας ήταν απαραίτητα στοιχεία για να παραμείνει δημιουργικός και εμπνευσμένος.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων παρατηρητών των κοινωνικών τάσεων, η διαδικασία του πένθους για δημόσια πρόσωπα συχνά μετουσιώνεται σε υψηλή τέχνη, προσφέροντας μια διέξοδο από το «σκοτάδι». Αντίστοιχες εμπειρίες έχουν μοιραστεί και άλλοι καλλιτέχνες, όπως η Ζενεβιέβ Μαζαρί, αναφερόμενη στον φόβο για το μέλλον μετά τον θάνατο της μητέρας της.

Η είσοδός του στην Επίδαυρο ως σκηνοθέτης συνοδεύτηκε από ένα αίσθημα εκνευρισμού και μεγάλου βάρους. Ο Τάρλοου τόνισε ότι η «Επιδαύρια χλιδή» δημιουργεί υποχρεώσεις που συχνά δεν σχετίζονται με την πραγματική καλλιτεχνική έμπνευση, ενώ η ανάγκη για οικονομική βιωσιμότητα των παραστάσεων στην επαρχία παραμένει μια διαρκής πρόκληση.

Το ημιτελές έργο και η υστεροφημία

Ο θάνατος του Καραγάτση σε ηλικία μόλις 52 ετών άφησε πίσω του το ημιτελές μυθιστόρημα «10», το οποίο ο Τάρλοου θεωρεί εξαιρετικά μοντέρνο και σκληρό. Η απότομη αυτή φυγή δεν επέτρεψε την επούλωση των τραυμάτων στη σχέση με την κόρη του, αφήνοντας πίσω της αναπάντητα ερωτηματικά για τα πραγματικά του συναισθήματα.

Παρά τη σκοτεινή του πλευρά, ο Καραγάτσης περιγράφεται και ως ένας μοναδικός αφηγητής, ικανός να μαγεύει το κοινό του με ιστορίες που έμοιαζαν με παραμύθια. Αυτή η διπολική προσωπικότητα, μεταξύ ζωντάνιας και βαρυθυμίας, είναι που καθόρισε το μύθο του και συνεχίζει να επηρεάζει τους απογόνους του.

Η επόμενη μέρα και η καλλιτεχνική εξέλιξη

Σήμερα, ο Δημήτρης Τάρλοου δηλώνει πως προχωρά και προσαρμόζεται, βρίσκοντας δύναμη μέσα από τη χειμερινή του παράσταση. Η αποδοχή του κόσμου στο Ηρώδειο και την Επίδαυρο ήταν συγκλονιστική, ωστόσο ο ίδιος παραμένει προσηλωμένος στην ουσία της δουλειάς του παρά στην αίγλη των μεγάλων σκηνών.

Η ολιστική προσέγγιση που ακολουθεί στο θέατρο, συνδυάζοντας τη σκηνοθεσία, την παραγωγή και τη μετάφραση, του επιτρέπει να διατηρεί τον έλεγχο του οράματός του. Παρά τις δυσκολίες, η εξέλιξη της δουλειάς του δείχνει ότι το πένθος μπορεί τελικά να αποτελέσει έναυσμα για βαθύτερη δημιουργία.