- Ο Δημήτρης Αρβανίτης χαρακτήρισε την ταινία «Καποδίστριας» ως μια ατυχέστατη παραγωγή.
- Επέκρινε την έλλειψη δραματουργίας και τον στατικό ρυθμό της σκηνοθεσίας.
- Παρά την κριτική, η ταινία έχει ξεπεράσει τους 500.000 θεατές.
- Ο σκηνοθέτης αναγνώρισε την αξία του Γιάννη Σμαραγδή αλλά διαφώνησε με το αποτέλεσμα.
Ο Δημήτρης Αρβανίτης εξαπέλυσε νέα πυρά κατά της ταινίας «Καποδίστριας», χαρακτηρίζοντάς την μια «ατυχέστατη παραγωγή» που στερείται δραματουργικού βάθους. Μιλώντας στην κάμερα του ΑΝΤ1, ο σκηνοθέτης εξέφρασε την απογοήτευσή του για το έργο του Γιάννη Σμαραγδή, εστιάζοντας στην ένδεια κινηματογραφικής γλώσσας και την έλλειψη ρυθμού.
Η νέα τοποθέτηση του Δημήτρη Αρβανίτη έρχεται σε μια στιγμή που η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή κυριαρχεί στην επικαιρότητα, διχάζοντας κοινό και κριτικούς. Παρά την πρωτοφανή εμπορική επιτυχία και το ρεκόρ των 500.000 θεατών, η συζήτηση γύρω από την καλλιτεχνική αρτιότητα του έργου παραμένει έντονη.
Εμένα δεν μου πρόσθεσε τίποτα για την προσωπικότητα του ήρωα. Ήταν μία συρραφή ιστορική και δυστυχώς δεν μπήκε στην ουσία.
Δημήτρης Αρβανίτης, Σκηνοθέτης
Η απουσία δραματουργίας και η κριτική για το «doc-fiction»
Ο γνωστός σκηνοθέτης, ο οποίος είχε εξαπολύσει και στο παρελθόν σφοδρή επίθεση στην παραγωγή, υποστήριξε ότι η ταινία δεν κατάφερε να του προσφέρει νέα στοιχεία για την προσωπικότητα του ήρωα. Σύμφωνα με τον ίδιο, το έργο λειτούργησε περισσότερο ως μια ιστορική συρραφή παρά ως μια κινηματογραφική διείσδυση στην ψυχή του Ιωάννη Καποδίστρια.
Ο Δημήτρης Αρβανίτης παρομοίασε το αποτέλεσμα με doc-fiction, ένα είδος δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ που στερείται δραματουργικής ορμής. Τόνισε μάλιστα πως το σινεμά απαιτεί δραματουργία και όχι απλώς την εκφώνηση μεγάλων κουβέντων χωρίς το απαραίτητο συναισθηματικό υπόβαθρο.
Η «ένδεια» στην κινηματογραφική γλώσσα και ο στατικός ρυθμός
Προτεινόμενο Βίκυ Παγιατάκη: Το «όχι» στη φιλία με τη Ζήνα Κουτσελίνη και η κριτική για το τραγούδι «Ψαράκι»
Ένα από τα βασικά σημεία της κριτικής του αφορούσε τη σκηνοθετική προσέγγιση, την οποία χαρακτήρισε στατική και θεατρική. Ο δημιουργός επεσήμανε ότι ο Γιάννης Σμαραγδής, παρά το μέγεθος της καλλιτεχνικής του αξίας, μεταχειρίστηκε λάθος την κινηματογραφική γλώσσα στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Η έλλειψη ρυθμού και η αισθητική ένδεια ήταν, κατά τον Αρβανίτη, οι παράγοντες που «σκοτείνιαζαν» την εικόνα του κεντρικού ήρωα. Αυτή η στατικότητα εμπόδισε την ανάδειξη της ιστορικής ορμής που θα έπρεπε να εκπέμπει ένα πρόσωπο τέτοιου βεληνεκούς, όπως έχει επισημάνει και η Ναταλία Καποδίστρια σε δικές της τοποθετήσεις.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων στελεχών του χώρου του θεάματος, η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ δημιουργών υπογραμμίζει τη βαθιά ανάγκη για επαναπροσδιορισμό της ιστορικής βιογραφίας. Επισημαίνεται από παράγοντες της αγοράς ότι η εμπορική επιτυχία δεν συμβαδίζει πάντα με την ομόφωνη αποδοχή των ειδικών.
Η καλλιτεχνική διχογνωμία και η επόμενη μέρα στις αίθουσες
Παρά τις ενστάσεις του Δημήτρη Αρβανίτη, η ταινία συνεχίζει την εντυπωσιακή της πορεία στους κινηματογράφους, αποδεικνύοντας το ενδιαφέρον του κοινού για την εθνική ιστορία. Η συζήτηση που έχει ανοίξει φαίνεται να λειτουργεί ως καταλύτης για την προσέλευση περισσότερων θεατών στις αίθουσες.
Το ερώτημα που παραμένει είναι αν η καλλιτεχνική κριτική θα επηρεάσει τη μακροπρόθεσμη υστεροφημία του έργου ή αν η λαϊκή αποδοχή θα αποτελέσει την τελική δικαίωση. Σε κάθε περίπτωση, η αντιπαράθεση αυτή αναδεικνύει τη ζωντάνια του ελληνικού κινηματογράφου και την ανάγκη για διάλογο πάνω στην ιστορική μνήμη.
