- Η Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη έχασε τη μητέρα της στα 16 της χρόνια.
- Το πένθος της εκδηλώθηκε ετεροχρονισμένα μετά από αρκετό καιρό.
- Η ηθοποιός βίωσε έντονα ψυχοσωματικά συμπτώματα λόγω της καθυστέρησης.
- Η Φαίη Σκορδά συγκινήθηκε βαθιά από την ωριμότητα της ηθοποιού.
- Η συζήτηση κατέληξε στη συμφιλίωση με την έννοια της απώλειας.
Η γνωστή ηθοποιός Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη προχώρησε σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση στην εκπομπή Buongiorno, περιγράφοντας το ανεπούλωτο τραύμα από την απώλεια της μητέρας της σε ηλικία μόλις 16 ετών. Η αποκάλυψή της για τα ψυχοσωματικά συμπτώματα που εκδηλώθηκαν χρόνια μετά το γεγονός προκάλεσε την έντονη συγκίνηση της Φαίης Σκορδά.
| Στοιχείο | Λεπτομέρειες |
|---|---|
| Πρόσωπο | Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη |
| Ηλικία Απώλειας | 16 ετών |
| Είδος Πένθους | Ετεροχρονισμένο / Καθυστερημένο |
| Συμπτώματα | Ψυχοσωματικά |
| Τηλεοπτική Εκπομπή | Buongiorno (MEGA) |
Η δημόσια εξομολόγηση της Χριστίνας Χειλά – Φαμέλη δεν αποτελεί απλώς μια τηλεοπτική στιγμή συγκίνησης, αλλά μια βαθιά κατάθεση πάνω στη διαχείριση του τραύματος. Η ηθοποιός, η οποία πρόσφατα αναφέρθηκε στη συγκίνηση για το επίθετο της μητέρας της, επέλεξε να μοιραστεί το πώς η απώλεια σε νεαρή ηλικία διαμόρφωσε την ψυχοσύνθεσή της.
Είναι μες στη ζωή, έτσι; Είναι το μόνο σίγουρο. Το βάρυνα ρε παιδιά;
Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη, Ηθοποιός
Η ετεροχρονισμένη εκδήλωση του πένθους
Η ηθοποιός παραδέχτηκε ότι η αντίδρασή της στο θάνατο της μητέρας της δεν ήταν άμεση, γεγονός που έκανε τη μετέπειτα διαχείριση ακόμα πιο επίπονη. «Άργησε. Δεν το ξέσπασα όταν έπρεπε. Ήτανε ετεροχρονισμένο και πιο δύσκολο», εξήγησε χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας μια συχνή αλλά δύσκολη πτυχή της ανθρώπινης ψυχολογίας.
Στην ψυχολογία, η έννοια του ετεροχρονισμένου πένθους — η κατάσταση όπου η συναισθηματική επεξεργασία της απώλειας αναβάλλεται ασυνείδητα ως μηχανισμός άμυνας — μπορεί να οδηγήσει σε συσσωρευμένη πίεση. Αυτή η πίεση, σύμφωνα με την ίδια, βρήκε διέξοδο πολύ αργότερα, επηρεάζοντας την καθημερινότητά της με απρόβλεπτο τρόπο.
Προτεινόμενο Αγοραστή Αρβανίτη: Το φύλο του δεύτερου μωρού και η «Θανάσαινα» κόρη της
Τα ψυχοσωματικά συμπτώματα και η ανάγκη για ξέσπασμα
Απαντώντας σε ερώτηση που έθεσε ο Άρης Καβατζίκης, η Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη επιβεβαίωσε ότι το ξέσπασμα ήρθε μετά από χρόνια. Η καθυστέρηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ψυχοσωματικών ενοχλήσεων, οι οποίες αποτελούν συχνά την «κραυγή» του οργανισμού όταν τα συναισθήματα παραμένουν εγκλωβισμένα.
«Ναι, ναι, ναι, μετά από χρόνια. Και με άσχημο τρόπο, δηλαδή… με ψυχοσωματικά ας πούμε», ανέφερε η ηθοποιός. Παρά τη σοβαρότητα της συζήτησης, η ίδια προσπάθησε να αποφορτίσει το κλίμα με χιούμορ, ρωτώντας τους συνεργάτες της εκπομπής αν «το βάρυνε», δείχνοντας τη δική της μέθοδο διαχείρισης των δύσκολων αναμνήσεων.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων ειδικών ψυχικής υγείας, η δημόσια παραδοχή τέτοιων βιωμάτων από πρόσωπα με μεγάλη αναγνωρισιμότητα λειτουργεί θεραπευτικά για το κοινό. Επισημαίνεται από παρατηρητές των κοινωνικών τάσεων ότι τέτοιες εξομολογήσεις ενισχύουν την ενσυναίσθηση και ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να αναζητήσουν βοήθεια για τα δικά τους «θαμμένα» πένθη.
Η ωριμότητα απέναντι στο αναπόφευκτο
Κλείνοντας τη συζήτηση, η πρωταγωνίστρια της νέας σειράς «Οι Αθώοι» κατέληξε σε μια συμφιλιωτική διαπίστωση για το θάνατο. «Είναι μες στη ζωή, έτσι; Είναι το μόνο σίγουρο», δήλωσε, προσφέροντας μια ώριμη οπτική που συγκίνησε τόσο την παρουσιάστρια όσο και τους τηλεθεατές.
Η στάση της Χριστίνας Χειλά – Φαμέλη υπογραμμίζει τη σημασία της αποδοχής της θνητότητας ως μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Η ικανότητά της να μιλά πλέον με τέτοια νηφαλιότητα για μια τόσο τραυματική απώλεια αποτελεί δείγμα εσωτερικής δύναμης και ουσιαστικής επεξεργασίας του παρελθόντος.
Πώς να διαχειριστείτε το ετεροχρονισμένο πένθος
- Αναγνωρίστε ότι δεν υπάρχει «σωστό» χρονοδιάγραμμα για τη θλίψη.
- Δώστε προσοχή σε ψυχοσωματικά σημάδια όπως πονοκεφάλους ή έντονη κόπωση.
- Μην πιέζετε τον εαυτό σας να «ξεπεράσει» κάτι που δεν έχει επεξεργαστεί.
- Αναζητήστε τη βοήθεια ενός ειδικού αν το πένθος επηρεάζει τη λειτουργικότητά σας.
- Επιτρέψτε στον εαυτό σας το ξέσπασμα, ακόμα και αν έχουν περάσει χρόνια.
