Χριστίνα Χειλά Φαμέλη: Η μάχη με την ανάγκη για αποδοχή και η «αρνητική» χροιά της φιλοδοξίας

Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, σε μια βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στο περιοδικό Gala, αποκαλύπτει την εσωτερική της διαδρομή από την αγωνία της κοινωνικής αποδοχής στην αυτογνωσία μέσω της ψυχοθεραπείας. Η δημοφιλής ηθοποιός ξεκαθαρίζει τη θέση της για την επαγγελματική φιλοδοξία και εξηγεί τους λόγους που την οδήγησαν να απορρίψει την προοπτική μιας διεθνούς καριέρας.

Η εξέλιξη της Χριστίνας Χειλά Φαμέλη στο καλλιτεχνικό στερέωμα τα τελευταία χρόνια συνοδεύτηκε από μια συνειδητή προσπάθεια διατήρησης της προσωπικής της ισορροπίας. Μετά τη μεγάλη επιτυχία σε τηλεοπτικά projects υψηλών απαιτήσεων, η ηθοποιός φαίνεται να επαναπροσδιορίζει την έννοια της επαγγελματικής καταξίωσης, εστιάζοντας περισσότερο στην εσωτερική γαλήνη παρά στην εξωτερική λάμψη.

Η «παγίδα» της κοινωνικής αποδοχής και η ψυχοθεραπεία

Στη συζήτησή της με τη δημοσιογράφο Μαριλού Πανταζή, η ηθοποιός παραδέχτηκε ότι στο παρελθόν βίωνε έντονα την αγωνία να είναι αρεστή σε όλους. Αυτή η ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση συχνά οδηγεί σε μια απομάκρυνση από τον πραγματικό εαυτό, ένα φαινόμενο που η ίδια αντιμετώπισε με συστηματική δουλειά και ψυχοθεραπεία.

Η ανάγκη για εσωτερική συμφιλίωση είναι μια διαδικασία που ακολουθούν πολλοί συνάδελφοί της, όπως η Έλλη Τρίγγου, η οποία έχει αναφερθεί εκτενώς στη θεραπευτική διαδρομή της. Για τη Χειλά Φαμέλη, το να αποδεχτείς ότι δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους αποτελεί την απόλυτη απελευθέρωση από τα κοινωνικά δεσμά.

Η ψυχοθεραπεία λειτούργησε ως ο απαραίτητος καταλύτης για την αυτογνωσία της, επιτρέποντάς της να διακρίνει τις δικές της επιθυμίες από τις προσδοκίες των άλλων. Όπως έχει τονίσει και η Ντορέττα Παπαδημητρίου, η φροντίδα της ψυχικής υγείας αποτελεί πλέον μάθημα αυτογνωσίας και απαραίτητη προϋπόθεση για την ευτυχία.

Η παρεξηγημένη έννοια της φιλοδοξίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψή της για τη φιλοδοξία, μια λέξη που για την ίδια φέρει αρνητικό πρόσημο. Η ηθοποιός συνδέει τον όρο με την τάση να «πατάει κανείς επί πτωμάτων», μια νοοτροπία που δηλώνει πως δεν την εκφράζει καθόλου στην επαγγελματική της πορεία.

Παρά τις ευκαιρίες που της παρουσιάστηκαν για μια διεθνή καριέρα, επέλεξε να παραμείνει πιστή στη ρουτίνα και τους φίλους της. Η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως «καλοπερασάκιας», δίνοντας μεγαλύτερη αξία στις μικρές καθημερινές χαρές, όπως ο πρωινός καφές, παρά στο κυνήγι μιας επιτυχίας που απαιτεί θυσίες στην προσωπική ζωή.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων παρατηρητών των κοινωνικών τάσεων, η στάση αυτή αντανακλά μια ευρύτερη στροφή των σύγχρονων καλλιτεχνών προς το well-being. Η αναζήτηση της ισορροπίας μεταξύ καριέρας και ιδιωτικότητας, την οποία έχει επισημάνει και η Ιωάννα Ασημακοπούλου, αποτελεί πλέον το νέο πρότυπο επιτυχίας.

Η επόμενη μέρα και η καλλιτεχνική ταυτότητα

Αυτή την περίοδο, η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη πραγματεύεται τα θέματα της αποδοχής και της αυτογνωσίας μέσα από την παράσταση «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου». Ο ρόλος της Αγάπης, που υποδύεται, λειτουργεί ως καθρέφτης της δικής της παλαιότερης αγωνίας να είναι αγαπητή σε όλους.

Η ηθοποιός ξεκαθαρίζει ότι η αυτοπεποίθησή της ενισχύεται από την αγάπη του κοινού, αλλά δεν αποτελεί τον μοναδικό της γνώμονα για την ευτυχία. Η ικανότητα να συνδέεται κανείς ουσιαστικά με τους ανθρώπους και να γελά με την καρδιά του παραμένει για εκείνη η ύψιστη προτεραιότητα.

Το μέλλον τη βρίσκει πιο κατασταλαγμένη και ώριμη, έχοντας αποβάλει το άγχος της τελειότητας. Η επιλογή της να παραμείνει στη «γειτονιά της» και στα γνώριμα πράγματα αποτελεί μια δήλωση αυθεντικότητας σε έναν χώρο που συχνά επιβάλλει την αδιάκοπη εξωστρέφεια.