- Η απώλεια της Ζωής Λάσκαρη παραμένει η δυσκολότερη στιγμή στη ζωή του Αλέξανδρου Λυκουρέζου.
- Ο ποινικολόγος πιστεύει στη θεραπευτική δύναμη του χρόνου για τη διαχείριση του πένθους.
- Οι προτεραιότητες για το 2026 εστιάζουν στην υγεία και την παρουσία αγαπημένων προσώπων.
- Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στη Σάσα Σταμάτη για το ένθετο Secret των Παραπολιτικών.
Ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, σε μια σπάνια και βαθιά συναισθηματική εξομολόγηση, αποκαλύπτει τη χειρότερη χρονιά της ζωής του, η οποία ταυτίστηκε με την απώλεια της Ζωής Λάσκαρη. Μιλώντας για το 2026, ο γνωστός ποινικολόγος εστιάζει στην υγεία, την εσωτερική γαλήνη και την παρουσία αγαπημένων προσώπων που νοηματοδοτούν την καθημερινότητά του.
| Θεματική Ενότητα | Περιεχόμενο / Δήλωση |
|---|---|
| Κορυφαία Απώλεια | Ο θάνατος της Ζωής Λάσκαρη |
| Φιλοσοφία Ζωής | Ο χρόνος λειτουργεί θεραπευτικά |
| Προτεραιότητες 2026 | Υγεία, φως και η παρουσία της Τζένης |
| Πηγή Συνέντευξης | Ένθετο Secret (Παραπολιτικά) |
| Δημοσιογράφος | Σάσα Σταμάτη |
Η σχέση του Αλέξανδρου Λυκουρέζου με τη Ζωή Λάσκαρη αποτέλεσε για δεκαετίες ένα από τα πιο εμβληματικά κεφάλαια της ελληνικής κοσμικής ζωής, συνδυάζοντας τη νομική αίγλη με τη λάμψη του κινηματογράφου. Η απώλεια της «Ζωίτσας» το 2017 άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, το οποίο ο ποινικολόγος διαχειρίζεται πλέον με τη στωικότητα που χαρίζει η πάροδος του χρόνου, παραμένοντας ωστόσο μια ανοιχτή πληγή στη μνήμη του.
Η χειρότερη χρονιά ήταν η χρονιά που «έφυγε» η Ζωή, η γυναίκα µου.
Αλέξανδρος Λυκουρέζος, Ποινικολόγος
Η χειρότερη χρονιά και η δύναμη της απώλειας
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ένθετο Secret της εφημερίδας Παραπολιτικά και τη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος δεν δίστασε να αναφερθεί στην πιο σκοτεινή περίοδο της διαδρομής του. Ερωτηθείς για τη χειρότερη χρονιά που έχει βιώσει μέχρι σήμερα, η απάντησή του ήταν άμεση και αφοπλιστική: «Η χειρότερη χρονιά ήταν η χρονιά που έφυγε η Ζωή, η γυναίκα μου». Η δήλωση αυτή αποτυπώνει το μέγεθος της επιρροής που είχε η μεγάλη πρωταγωνίστρια στη ζωή του, μια παρουσία που ξεπερνούσε τα όρια της συζυγικής σχέσης.
Παρά τη βαθιά του θλίψη, ο ίδιος υιοθετεί μια φιλοσοφημένη στάση απέναντι στο πένθος. Στο ερώτημα αν του λείπει, η απάντησή του «Ο χρόνος θεραπεύει» θυμίζει την πρόσφατη εξομολόγηση για τον χρόνο που έκανε η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, αναδεικνύοντας πώς οι άνθρωποι της τέχνης και του πνεύματος αντιλαμβάνονται τη φυσική φθορά και την απώλεια ως αναπόσπαστα κομμάτια της ύπαρξης.
Προτεινόμενο Μαρία Ελένη Λυκουρέζου: Η συγκλονιστική εξομολόγηση για την παρενόχληση που βίωσε σε παιδική ηλικία
Οι προσδοκίες και οι ευχές για το 2026
Με την έλευση του 2026, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος στρέφει το βλέμμα του στο μέλλον με συγκρατημένη αισιοδοξία. Η υποδοχή του νέου έτους έγινε με την ελπίδα για μια χρονιά καλύτερη από την προηγούμενη, θέτοντας ως απόλυτη προτεραιότητα την υγεία και την πνευματική διαύγεια. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, επιθυμεί το 2026 να φέρει «περισσότερο φως», μια μεταφορά που υποδηλώνει την ανάγκη για αισιοδοξία και καθαρότητα σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων παρατηρητών των κοινωνικών τάσεων, η δημόσια επεξεργασία του πένθους από προσωπικότητες τέτοιου βεληνεκούς λειτουργεί συχνά ως πρότυπο συναισθηματικής ανθεκτικότητας. Η παραδοχή της ευαλωτότητας, ειδικά από έναν άνθρωπο με τη στιβαρή επαγγελματική πορεία του κ. Λυκουρέζου, προσφέρει μια ρεαλιστική προσέγγιση στην ανθρώπινη απώλεια, μακριά από ωραιοποιήσεις.
Η παρουσία της Τζένης και η νέα καθημερινότητα
Πέρα από τις γενικές ευχές, ο γνωστός ποινικολόγος έκανε και μια προσωπική αναφορά, τονίζοντας την επιθυμία του για τη συνέχεια της παρουσίας της Τζένης στη ζωή του. Η αναφορά αυτή υπογραμμίζει τη σημασία των ανθρώπινων δεσμών στη διαδικασία της αναγέννησης μετά από μια μεγάλη απώλεια. Παρόμοια έμφαση στους στόχους για το 2026 και την οικογενειακή γαλήνη έδωσε πρόσφατα και η Όλγα Κεφαλογιάννη, επιβεβαιώνοντας πως η επιστροφή στις ρίζες και τους αγαπημένους ανθρώπους αποτελεί το κοινό σημείο αναφοράς για το νέο έτος.
Ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος κλείνει τη συνέντευξή του με ένα μήνυμα που ισορροπεί ανάμεσα στη μνήμη και την ελπίδα. Η διαδρομή του, από τη «χειρότερη χρονιά» της απώλειας μέχρι τις φωτεινές προσδοκίες του σήμερα, αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς η προσωπική δύναμη μπορεί να μετατρέψει τον πόνο σε σοφία και προσμονή για το μέλλον.
