- Η Κατίνα Παξινού υπήρξε ο στυλοβάτης του Αλέξανδρου Αντωνόπουλου μετά το διαζύγιο των γονιών του.
- Ο ηθοποιός χαρακτηρίζει τη ζωή της γιαγιάς του ως ένα απίστευτο σενάριο με πολεμικές περιπέτειες.
- Αποκλείει το ενδεχόμενο συγγραφής βιβλίου για εκείνη, καθώς δεν θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα.
- Η αγάπη του για το θέατρο γεννήθηκε κάνοντας υποβολείο στη γιαγιά του από μικρή ηλικία.
Ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος προχώρησε σε μια συγκινητική εξομολόγηση για τη θρυλική Κατίνα Παξινού, περιγράφοντας τον ρόλο της ως πραγματικό στυλοβάτη κατά τη διάρκεια του διαζυγίου των γονιών του. Ο αγαπημένος ηθοποιός αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της μυθιστορηματικής ζωής της γιαγιάς του, εξηγώντας παράλληλα γιατί διστάζει να αποτυπώσει την πορεία της σε ένα βιβλίο.
| Θέμα | Λεπτομέρειες |
|---|---|
| Σχέση με Παξινού | Στυλοβάτης, δεύτερη μητέρα και πηγή έμπνευσης |
| Πολεμική Εμπειρία | Επιβίωση από τορπιλισμό πλοίου στον Ατλαντικό |
| Συγγραφή Βιβλίου | Αρνητική στάση, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα |
| Πρώτα Βήματα | Υποβολείο και εκμάθηση λόγων δίπλα στη γιαγιά του |
Η σχέση του Αλέξανδρου Αντωνόπουλου με την Κατίνα Παξινού δεν ήταν απλώς μια τυπική συγγένεια, αλλά ένας βαθύς πνευματικός δεσμός που καθόρισε την προσωπική και επαγγελματική του πορεία. Σε μια εποχή που οι οικογενειακές ισορροπίες δοκιμάζονταν, η κορυφαία τραγωδός λειτούργησε ως το απόλυτο σημείο αναφοράς, προσφέροντας την απαραίτητη ασφάλεια στον εγγονό της.
Της οφείλω πάρα πολλά και το γεγονός ότι έγινα ηθοποιός φυσικά. Ήμουν πολύ τυχερός που την είχα γιαγιά.
Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Ηθοποιός
Η Παξινού ως στυλοβάτης στην προσωπική του ζωή
Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε στη συνέντευξή του στο ένθετο Real life και τη δημοσιογράφο Νίκη Κώτσου, ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος θεωρεί τον εαυτό του εξαιρετικά τυχερό που είχε τη συγκεκριμένη γιαγιά. Όταν ο πατέρας του χώρισε με τη μητέρα του, η Κατίνα Παξινού ήταν εκείνη που στάθηκε δίπλα του, αναλαμβάνοντας τον ρόλο της δεύτερης μητέρας.
Ο γνωστός ηθοποιός παραδέχεται ότι της οφείλει πάρα πολλά, καθώς η παρουσία της ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Παρά το γεγονός ότι τη γνώρισε ουσιαστικά στην ώριμη φάση της, όταν εκείνος ήταν 16 ετών και εκείνη άνω των 60, οι διηγήσεις της τον συνόδευαν πάντα.
Μια ζωή που θυμίζει σενάριο απίστευτης πλοκής
Η ζωή της Παξινού χαρακτηρίζεται από τον εγγονό της ως καθαρά μυθιστορηματική, γεμάτη ανατροπές που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Ο ίδιος αναφέρθηκε σε συγκλονιστικά περιστατικά, όπως η παρουσία της σε πολεμικό πλοίο στον Ατλαντικό το οποίο τορπιλίστηκε, αναγκάζοντάς την να βρεθεί στις σωσίβιες λέμβους.
Αυτές οι εμπειρίες, σε συνδυασμό με την άρνησή της για καριέρα στο εξωτερικό μετά την επιτυχία στο Χόλιγουντ, συνθέτουν το πορτρέτο μιας γυναίκας που έζησε στα άκρα. Ο Αντωνόπουλος τονίζει πως η πλοκή της ζωής της είναι τόσο πυκνή και απίστευτη, που συχνά αναρωτιέται πώς κατάφερε να τα βιώσει όλα αυτά.
Το «όχι» στη συγγραφή ενός βιβλίου
Παρά την πίεση από το περιβάλλον του, ο ηθοποιός ξεκαθαρίζει πως δεν σκοπεύει να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή της γιαγιάς του. Ο ίδιος δηλώνει πως δεν είναι συγγραφέας και πως ένα τέτοιο εγχείρημα θα απαιτούσε ειδικές συνθήκες, όπως η απομόνωση που βίωσε η κοινωνία κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Σημειώνει μάλιστα πως μόνο αν ο Μιχάλης Ρέππας τον παρότρυνε ξανά σε μια περίοδο αναγκαστικής απραξίας, θα μπορούσε να το σκεφτεί. Η δυσκολία έγκειται και στο γεγονός ότι δεν γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες της ιστορίας της, βασιζόμενος κυρίως σε όσα η ίδια επέλεξε να του εκμυστηρευτεί.
Η κληρονομιά της υποκριτικής και το υποβολείο
Η ενασχόληση του Αλέξανδρου Αντωνόπουλου με το θέατρο ήταν μια φυσική εξέλιξη, καθώς από παιδί βρισκόταν μέσα στα παρασκήνια. Σε αντίθεση με τον αδελφό του, ο ίδιος μαγευόταν από τη διαδικασία και δεν δίσταζε να κάνει ακόμα και το υποβολείο για να βοηθήσει τη γιαγιά του να μάθει τα λόγια της.
Όπως επισημαίνουν παρατηρητές των καλλιτεχνικών δρώμενων, τέτοιου είδους βιώματα σε νεαρή ηλικία δημιουργούν μια άρρηκτη σύνδεση με τη σκηνή. Η σχέση αυτή, παρά τη ρήξη με τον Αλέξη Μινωτή που ακολούθησε αργότερα, παρέμεινε η κινητήριος δύναμη για τη δική του επιτυχημένη σταδιοδρομία στον χώρο της τέχνης.