ΗΠΑ: Πιέσεις στην Ουκρανία για πλήρη αποχώρηση από το Ντονμπάς – Η στρατηγική Τραμπ

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του POLITICO, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τη διοίκηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ασκούν ασφυκτικές πιέσεις στο Κίεβο για την πλήρη παραχώρηση του Ντονμπάς στη Ρωσία. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει μια ταχεία ειρηνευτική συμφωνία, την ώρα που ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι προειδοποιεί ότι η απώλεια στρατηγικών πόλεων όπως το Κραματόρσκ θα ανοίξει τον δρόμο για περαιτέρω ρωσική εισβολή.

Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια μιας παρατεταμένης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, όπου το Ντονμπάς αποτελεί το επίκεντρο της στρατηγικής ισορροπίας στην Ανατολική Ευρώπη. Το διπλωματικό παρασκήνιο αποκαλύπτει ότι η αμερικανική πλευρά αντιμετωπίζει το εδαφικό ζήτημα με μια πραγματιστική προσέγγιση, επιδιώκοντας τον τερματισμό των εχθροπραξιών ακόμη και με οδυνηρούς συμβιβασμούς για το Κίεβο, παρά το γεγονός ότι η Ουκρανία ελέγχει ακόμη το 30% της περιοχής.

Το αμερικανικό σχέδιο και η πίεση για εδαφικές παραχωρήσεις

Οι συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ουκρανίας φαίνεται να έχουν προσκρούσει σε ένα θεμελιώδες εμπόδιο: τον τρόπο με τον οποίο το Κίεβο θα πειστεί να παραδώσει εδάφη που η Ρωσία δεν κατάφερε να καταλάβει στο πεδίο των μαχών. Σύμφωνα με ευρωπαίο αξιωματούχο, οι Αμερικανοί επιμένουν ότι η Ουκρανία πρέπει να εγκαταλείψει το Ντονμπάς «με τον έναν ή τον άλλο τρόπο». Η στάση αυτή έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την επιθυμία του Κιέβου να «παγώσει» ο πόλεμος στις υφιστάμενες γραμμές μετώπου, διατηρώντας τον έλεγχο στις περιοχές που κατέχει σήμερα.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει επανειλημμένα τονίσει ότι οποιαδήποτε υποχώρηση σε εδάφη που ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν κέρδισε σε τρία χρόνια πολέμου, θα λειτουργήσει ως κίνητρο για περαιτέρω επιθετικότητα. Η ουκρανική ηγεσία εκφράζει ανησυχία για το γεγονός ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται να κινείται με μεγάλη ταχύτητα, πιέζοντας για μια συμφωνία που ενδέχεται να μην λαμβάνει υπόψη τις μακροπρόθεσμες εγγυήσεις ασφαλείας.

Η στρατηγική σημασία του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ

Το εναπομείναν 30% της περιφέρειας του Ντόνετσκ περιλαμβάνει κρίσιμα αστικά κέντρα, όπως το Κραματόρσκ και το Σλαβιάνσκ, με πληθυσμό που υπερβαίνει τους 100.000 κατοίκους. Η απώλεια αυτών των πόλεων δεν θα ήταν μόνο ένα συμβολικό πλήγμα, αλλά θα δημιουργούσε έναν στρατηγικό διάδρομο για τη Ρωσία προς τις περιφέρειες του Ντνιπροπετρόφσκ, της Ζαπορίζια και του Χαρκόβου. Ο Ζελένσκι έχει προειδοποιήσει ότι η παράδοση αυτών των εδαφών θα αποτελούσε υπαρξιακή απειλή για το σύνολο της χώρας.

Εν τω μεταξύ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει δηλώσει πρόσφατα ότι η Ρωσία θα καταλάβει το Ντονμπάς πάση θυσία, ενισχύοντας την αίσθηση του επείγοντος στις διεθνείς διαβουλεύσεις. Αναλυτές στρατηγικής επισημαίνουν ότι η πτώση της Ποκρόφσκ έχει ήδη αποδυναμώσει τη θέση της Ουκρανίας, καθιστώντας τις πιέσεις για εδαφικές παραχωρήσεις ακόμη πιο έντονες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η ρητορική Τραμπ και το χάσμα με το Κίεβο

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, εξέφρασε δημόσια τη δυσαρέσκειά του για τη στάση του Ουκρανού ομολόγου του, αφήνοντας αιχμές ότι ο Ζελένσκι δεν έχει μελετήσει επαρκώς το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο. «Ο λαός του το λατρεύει, αλλά ο ίδιος δεν το έχει διαβάσει», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τραμπ, υποδηλώνοντας ότι υπάρχει απόκλιση μεταξύ της ουκρανικής ηγεσίας και της κοινής γνώμης, παρά το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις στο Κίεβο δείχνουν το αντίθετο.

Από την πλευρά του, το Κίεβο περιμένει ακόμη σαφείς απαντήσεις για το ποιες εγγυήσεις ασφαλείας είναι διατεθειμένη να παράσχει η Ουάσιγκτον σε περίπτωση συμφωνίας. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τη Μόσχα παραμένει ο κεντρικός καταλύτης της ουκρανικής αντίστασης στις αμερικανικές προτάσεις, καθώς η εμπειρία του παρελθόντος δείχνει ότι ο Πούτιν χρησιμοποιεί τις εκεχειρίες για την ανασύνταξη των δυνάμεών του.

Οι αντιδράσεις και τα επόμενα βήματα

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων διπλωματικών στελεχών, η πίεση προς την Ουκρανία θα ενταθεί τις επόμενες εβδομάδες, καθώς ο Λευκός Οίκος επιδιώκει να παρουσιάσει μια διπλωματική νίκη. Η κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι η τύχη του Ντονμπάς θα κρίνει όχι μόνο το τέλος του πολέμου, αλλά και τη μελλοντική αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης. Η Ουκρανία καλείται πλέον να επιλέξει ανάμεσα σε έναν επώδυνο συμβιβασμό και τη συνέχιση ενός πολέμου φθοράς χωρίς την πλήρη στήριξη του κύριου συμμάχου της.