Μοχάμεντ Σινουάρ: Ο «αόρατος» αρχηγός της Χαμάς που θεωρούσε το πλήγμα στο Ισραήλ «πιο εύκολο από το νερό»

Η Χαμάς επιβεβαίωσε επίσημα τον θάνατο του Μοχάμεντ Σινουάρ, του στρατιωτικού ηγέτη που διαδέχθηκε τον Μοχάμεντ Ντέιφ και αποτελούσε τον υπ’ αριθμόν ένα στόχο του Ισραήλ στη Γάζα. Ο 49χρονος διοικητής, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, φέρεται να σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα πριν από περίπου επτά μήνες, με την οργάνωση να τον ανακηρύσσει «ηρωικό μάρτυρα».

Η επιβεβαίωση του θανάτου του Μοχάμεντ Σινουάρ έρχεται ως επιστέγασμα μιας περιόδου έντονης αβεβαιότητας, καθώς ο ίδιος είχε αναλάβει τα ηνία της ένοπλης πτέρυγας της Χαμάς μετά την εξόντωση του αδελφού του, Γιαχία, το 2024. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς μια απώλεια προσώπου, αλλά ένα στρατηγικό πλήγμα στην επιχειρησιακή συνέχεια μιας οργάνωσης που προσπαθεί να αναδιοργανωθεί εν μέσω ενός ισοπεδωτικού πολέμου.

Η άνοδος στην ιεραρχία και η κληρονομιά των Σινουάρ

Ο Μοχάμεντ Σινουάρ ανήλθε στις ανώτατες βαθμίδες της οργάνωσης το 2024, καλύπτοντας το κενό που άφησε ο θάνατος του αδελφού του, ο οποίος υπήρξε ο εγκέφαλος της επίθεσης που πυροδότησε τη σύγκρουση. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Reuters, η Χαμάς αναγνώρισε επίσημα ότι ο Μοχάμεντ ήταν ο διάδοχος του Μοχάμεντ Ντέιφ στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων.

Η οικογένεια Σινουάρ, με καταγωγή από την Ασκελόν, έζησε την προσφυγιά στο στρατόπεδο της Χαν Γιουνίς, μια περιοχή που σήμερα έχει μετατραπεί σε ερείπια. Ο Μοχάμεντ επηρεάστηκε βαθιά από τη δράση του αδελφού του και εντάχθηκε στη Χαμάς λίγο μετά την ίδρυσή της, αναπτύσσοντας τη φήμη ενός αδιάλλακτου σκληροπυρηνικού στελέχους που δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει ακραίες μεθόδους.

Ήδη από το 2005, ηγούνταν της Ταξιαρχίας της Χαν Γιουνίς, μιας από τις ισχυρότερες μονάδες της οργάνωσης, υπεύθυνης για εκτοξεύσεις ρουκετών και διασυνοριακές επιδρομές. Ήταν ο ίδιος που σε συνέντευξή του στο Al Jazeera είχε δηλώσει προκλητικά ότι «το πλήγμα στο Τελ Αβίβ είναι πιο εύκολο από το να πίνεις νερό», αναδεικνύοντας την αυτοπεποίθηση και την επιθετικότητα της στρατηγικής του.

Ο «άνθρωπος-φάντασμα» και οι αποτυχημένες απόπειρες

Για τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών, ο Μοχάμεντ Σινουάρ ήταν ένα «φάντασμα» που κατάφερνε επί δεκαετίες να διαφεύγει. Είχε επιβιώσει από πολυάριθμες απόπειρες δολοφονίας, συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών επιδρομών και παγιδευμένων εκρηκτικών μηχανισμών, όπως μια βόμβα που είχε τοποθετηθεί στον τοίχο του σπιτιού του το 2003.

Ο ρόλος του στις μυστικές επιχειρήσεις ήταν καθοριστικός, καθώς συμμετείχε ενεργά στον σχεδιασμό της απαγωγής του Ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ το 2006. Η επιχείρηση εκείνη οδήγησε, πέντε χρόνια αργότερα, στην ανταλλαγή του Σαλίτ με 1.000 Παλαιστίνιους κρατούμενους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Γιαχία Σινουάρ, αλλάζοντας τον ρου της ιστορίας.

Παρά το γεγονός ότι επιβεβαιώθηκε επίσημα ο θάνατος του, οι συνθήκες παραμένουν εν μέρει αδιευκρίνιστες από την πλευρά της Χαμάς. Ο ισραηλινός στρατός είχε ανακοινώσει ήδη από τον Μάιο του 2025 ότι ο Σινουάρ είχε εξουδετερωθεί, εντοπίζοντας αργότερα τη σορό του σε υπόγεια σήραγγα κάτω από νοσοκομείο στη νότια Γάζα.

Η επόμενη μέρα και ο αντίκτυπος στην εκεχειρία

Ο θάνατος του Σινουάρ αναμένεται να φέρει στο προσκήνιο τον Ιζελντίν Χαντάντ, ο οποίος μέχρι πρότινος επέβλεπε τις επιχειρήσεις στη βόρεια Γάζα. Η διαδοχή αυτή συμβαίνει σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς η πλήρης εφαρμογή της συμφωνίας εκεχειρίας που επιτεύχθηκε τον Οκτώβριο παραμένει μετέωρη, με τις εσωτερικές ισορροπίες στη Χαμάς να κλυδωνίζονται.

Σύμφωνα με αναλύσεις στρατηγικής, η απώλεια του Μοχάμεντ Σινουάρ ενδέχεται να ενισχύσει την επιρροή των εξόριστων ηγετικών στελεχών της οργάνωσης, οι οποίοι έχουν διαφορετική προσέγγιση στα ζητήματα πολιτικής και διαπραγμάτευσης. Ωστόσο, η παρουσία μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας του Ισραήλ στον θύλακα, όπως έχει προαναγγελθεί, περιπλέκει περαιτέρω την κατάσταση.

Εν αναμονή των εξελίξεων, νομικοί παραστάτες και αναλυτές στρατηγικής επισημαίνουν ότι η εξάρθρωση της ηγετικής πυραμίδας της Χαμάς αποτελεί μεν επιτυχία για το Ισραήλ, αλλά δεν εγγυάται την οριστική παύση των εχθροπραξιών. Η οργάνωση, που γεννήθηκε μέσα από την πρώτη Ιντιφάντα, έχει αποδείξει ιστορικά ότι διαθέτει μηχανισμούς αναπλήρωσης των απωλειών της, ακόμα και όταν αυτές αφορούν τα πλέον εμβληματικά της στελέχη.