- Ο Λαβρόφ ανακοίνωσε την επίλυση των παρεξηγήσεων με τις ΗΠΑ για την Ουκρανία.
- Η πρόοδος αποδίδεται στη συνάντηση του Πούτιν με τους απεσταλμένους του Τραμπ τον Δεκέμβριο.
- Η Ρωσία ζητά γραπτές εγγυήσεις για τη συλλογική ασφάλεια στην Ευρώπη.
- Παραμένει αδιαπράγματευτος όρος η μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ανακοίνωσε ότι όλες οι παρεξηγήσεις μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον για το ζήτημα της Ουκρανίας έχουν επιλυθεί. Η δήλωση αυτή ακολουθεί την κρίσιμη συνάντηση του Βλαντίμιρ Πούτιν με τους Αμερικανούς απεσταλμένους, σηματοδοτώντας μια νέα φάση στις διμερείς σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων.
| Σημείο Διαπραγμάτευσης | Ρωσική Θέση / Κατάσταση |
|---|---|
| Σχέσεις με ΗΠΑ | Επίλυση παρεξηγήσεων μετά τη συνάντηση της 2ας Δεκεμβρίου |
| Ένταξη στο ΝΑΤΟ | Απόλυτη άρνηση – Κεντρική κόκκινη γραμμή |
| Εγγυήσεις Ασφαλείας | Αίτημα για γραπτό πακέτο εγγράφων συλλογικής ασφάλειας |
| Ρωσόφωνοι Ουκρανίας | Απαίτηση για πλήρη προστασία των δικαιωμάτων τους |
| Βάση Συμφωνίας | Σύνοδος Αλάσκας (Αύγουστος 2025) |
Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως συνέχεια της έντονης διπλωματικής κινητικότητας που ξεκίνησε με τη σύνοδο στην Αλάσκα τον περασμένο Αύγουστο, όπου ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έθεσαν τις βάσεις για έναν νέο δίαυλο επικοινωνίας. Το γεωπολιτικό αποτύπωμα αυτής της προσέγγισης φαίνεται να σταθεροποιείται, καθώς η Μόσχα επιδιώκει πλέον τη νομική κατοχύρωση των συμφωνηθέντων μέσω επίσημων εγγράφων.
Πιστεύω προσωπικά ότι οι παρεξηγήσεις και οι κακές επικοινωνίες με τους Αμερικανούς για το ουκρανικό ζήτημα έχουν πλέον επιλυθεί.
Σεργκέι Λαβρόφ, Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας
Η διπλωματική σύγκλιση και η συνάντηση της Μόσχας
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Reuters, ο Λαβρόφ τόνισε ότι η συνάντηση της 2ας Δεκεμβρίου με τον Στιβ Γουίτκοφ και τον Τζάρεντ Κούσνερ υπήρξε καθοριστική. Παρά το γεγονός ότι δεν σημειώθηκαν θεαματικές ρήξεις, επιβεβαιώθηκε η «αμοιβαία κατανόηση» που είχε επιτευχθεί σε ανώτατο επίπεδο. Ο Ρώσος υπουργός υπογράμμισε ότι οι επικοινωνιακές δυσλειτουργίες του παρελθόντος ανήκουν πλέον στο παρελθόν, επιτρέποντας μια πιο ρεαλιστική συζήτηση για το μέλλον της Ουκρανίας.
Η Μόσχα επιμένει ότι οποιαδήποτε βιώσιμη ειρηνευτική συμφωνία πρέπει να βασίζεται σε ένα πακέτο εγγράφων που θα διασφαλίζει τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Στο πλαίσιο αυτό, η ρωσική πλευρά έχει ήδη διαβιβάσει στην Ουάσιγκτον πρόσθετες προτάσεις που αφορούν τις συλλογικές εγγυήσεις ασφαλείας, ξεκαθαρίζοντας ότι το ζήτημα δεν μπορεί να περιοριστεί στενά στα σύνορα της Ουκρανίας.
Προτεινόμενο Μακρόν: Δεν υπάρχει οριστικοποιημένο σχέδιο ειρήνης για την Ουκρανία
Οι «κόκκινες γραμμές» και οι εγγυήσεις ασφαλείας
Παρά την αισιοδοξία για την άρση των παρεξηγήσεων, ο Λαβρόφ επανέλαβε τις αδιαπράγματευτες θέσεις της Ρωσίας. Η μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ παραμένει η κεντρική «κόκκινη γραμμή», ενώ η προστασία των ρωσόφωνων πληθυσμών αποτελεί προτεραιότητα για το Κρεμλίνο. Οι εγγυήσεις ασφαλείας που ζητά η Μόσχα αφορούν μια ευρύτερη αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τα ρωσικά στρατηγικά συμφέροντα.
Αναλυτές στρατηγικής επισημαίνουν ότι η ρητορική του Λαβρόφ υποδηλώνει μια προσπάθεια της Ρωσίας να κεφαλαιοποιήσει την προσωπική χημεία μεταξύ των δύο ηγετών, μετατρέποντάς την σε δεσμευτικές συμφωνίες. Η αναφορά σε «συλλογική ασφάλεια» υπονοεί ότι η Μόσχα επιδιώκει μια συνολική αναθεώρηση των σχέσεων με τη Δύση, χρησιμοποιώντας την ουκρανική κρίση ως μοχλό πίεσης.
Η επόμενη μέρα των διαπραγματεύσεων
Εν αναμονή των επίσημων απαντήσεων από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί στενά αν αυτή η «άρση των παρεξηγήσεων» θα μεταφραστεί σε κατάπαυση του πυρός στο πεδίο των επιχειρήσεων. Η ρωσική πλευρά φαίνεται να προκρίνει μια διπλωματική οδό που παρακάμπτει εν μέρει τους Ευρωπαίους συμμάχους, εστιάζοντας στην απευθείας συνεννόηση με τον Λευκό Οίκο.
Το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο για τη διαμόρφωση του τελικού κειμένου της συμφωνίας. Η επιτυχία της διαδικασίας θα εξαρτηθεί από το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι διατεθειμένες να αποδεχθούν το νέο status quo που προτείνει η Μόσχα, εξισορροπώντας τις απαιτήσεις του Κρεμλίνου με τις ανάγκες για κυριαρχία της Ουκρανίας.
