Γαλλία: Η κυβέρνηση Λεκορνού άντεξε στη διπλή πρόταση μομφής για τη συμφωνία Mercosur

Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνού επιβίωσε την Τετάρτη από μια δεύτερη πρόταση μομφής στην Εθνοσυνέλευση, η οποία είχε κατατεθεί ως αντίδραση στην αμφιλεγόμενη εμπορική συμφωνία ΕΕ-Mercosur. Η πρόταση, την οποία εισηγήθηκε η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση (RN), συγκέντρωσε μόλις 142 ψήφους, απέχοντας κατά πολύ από το όριο των 288 ψήφων που απαιτούνταν για την ανατροπή του κυβερνητικού σχήματος.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια περίοδο έντονης πολιτικής αστάθειας για τη Γαλλία, καθώς η κυβέρνηση μειοψηφίας προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις και την εσωτερική κοινωνική πίεση. Το παρασκήνιο της ψηφοφορίας αναδεικνύει το βάθος του πολιτικού διχασμού σχετικά με τη στρατηγική αυτονομία της χώρας και την προστασία του πρωτογενούς τομέα.

Η αποτυχία της ακροδεξιάς πρότασης και οι συσχετισμοί

Η ψηφοφορία της Τετάρτης αποτέλεσε την κορύφωση μιας διπλής πρότασης μομφής που έθεσε σε δοκιμασία τις αντοχές του Σεμπαστιάν Λεκορνού. Η κίνηση της Εθνικής Συσπείρωσης (RN) δεν κατάφερε να συσπειρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία, καθώς πολλοί βουλευτές από το κέντρο και την αριστερά επέλεξαν να μην ταυτιστούν με την πρωτοβουλία της Μαρίν Λε Πεν.

Νωρίτερα, μια αντίστοιχη πρόταση που είχε κατατεθεί από την ριζοσπαστική αριστερά με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό είχε επίσης απορριφθεί. Η αποτυχία των δύο αυτών κινήσεων προσφέρει στον πρωθυπουργό ένα πολιτικό «σωσίβιο», επιτρέποντάς του να συνεχίσει τη διακυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτει αυτοδύναμη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με αναλυτές στρατηγικής που παρακολουθούν την υπόθεση, η αδυναμία της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο αποτελεί το μεγαλύτερο γεωπολιτικό έρεισμα της παρούσας κυβέρνησης. Η διατήρηση της εξουσίας, ωστόσο, θεωρείται από πολλούς ως μια προσωρινή ανάπαυλα πριν από τις επόμενες μεγάλες μάχες για τον προϋπολογισμό.

Το αγκάθι της συμφωνίας ΕΕ-Mercosur και οι αντιδράσεις

Η συμφωνία ΕΕ-Mercosur παραμένει το κεντρικό σημείο τριβής, καθώς θεωρείται από την αντιπολίτευση ως απειλή για την εθνική κυριαρχία και την αγροτική οικονομία. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που έχουν παραλύσει τμήματα του Παρισιού ασκούν αφόρητη πίεση στους νομοθέτες, οι οποίοι καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τα τοπικά συμφέροντα.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η συμφωνία προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα στην πρόσβαση σε νέες αγορές, ωστόσο η ρητορική της ακροδεξιάς περί «αθέμιτου ανταγωνισμού» βρίσκει ευήκοα ώτα σε μεγάλα τμήματα του εκλογικού σώματος. Η Εθνική Συσπείρωση επιχείρησε να κεφαλαιοποιήσει αυτή τη δυσαρέσκεια, μετατρέποντας την κοινοβουλευτική διαδικασία σε δημοψήφισμα κατά των Βρυξελλών.

Επισημαίνεται από αναλυτές ότι η επιβίωση της κυβέρνησης δεν σημαίνει και αποδοχή της συμφωνίας. Η Γαλλία συνεχίζει να εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προσπαθώντας να διαπραγματευτεί ρήτρες διασφάλισης που θα καθησυχάσουν τους παραγωγούς και θα αποτρέψουν μια νέα κοινωνική έκρηξη.

Η επόμενη μέρα και η στρατηγική του Ελιζέ

Μετά την απόρριψη των προτάσεων μομφής, ο Σεμπαστιάν Λεκορνού στρέφει πλέον την προσοχή του στην ολοκλήρωση των διαδικασιών για τον κρατικό προϋπολογισμό. Η πολιτική επιβίωση της Τετάρτης του δίνει το απαραίτητο γεωπολιτικό αποτύπωμα για να συνεχίσει τις διαβουλεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους από θέση σχετικής ισχύος.

Ωστόσο, η σκιά της δικαστικής περιπέτειας της Μαρίν Λε Πεν και η διαρκής απειλή νέων κινητοποιήσεων σημαίνουν ότι η κυβέρνηση παραμένει σε κατάσταση επιφυλακής. Η στρατηγική του Ελιζέ επικεντρώνεται πλέον στην αποφυγή περαιτέρω κλιμάκωσης, επιδιώκοντας συμβιβασμούς που θα απομονώσουν τις ακραίες φωνές στο κοινοβούλιο.

Κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι η Γαλλία εισέρχεται σε μια φάση «διαρκούς διαπραγμάτευσης». Κάθε νομοσχέδιο θα αποτελεί μια νέα δοκιμασία για τη συνοχή της κυβέρνησης, με το φάντασμα των πρόωρων εκλογών να παραμένει πάντα στο προσκήνιο, εάν η κοινωνική πίεση ξεπεράσει τις κοινοβουλευτικές ισορροπίες.