ΗΠΑ: Δικομματική επίσκεψη στη Δανία υπό τη σκιά των απειλών του προέδρου για τη Γροιλανδία

Μια δικομματική ομάδα Αμερικανών νομοθετών αναχωρεί για την Κοπεγχάγη, σε μια κρίσιμη αποστολή που στοχεύει στην επιβεβαίωση της κυριαρχίας της Δανίας επί της Γροιλανδίας. Η επίσκεψη πραγματοποιείται καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ εντείνει τις απειλές για βίαιη προσάρτηση του αυτόνομου εδάφους, επικαλούμενος την ανάγκη ανάσχεσης της ρωσικής και κινεζικής επιρροής στην Αρκτική.

Αυτή η διπλωματική κλιμάκωση έρχεται ως άμεση συνέχεια της αυξανόμενης ανησυχίας στο Κογκρέσο μετά την πρόσφατη στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. Τεχνικά, η πρόκληση έγκειται στην προσπάθεια του Λευκού Οίκου να μεταβάλει το γεωπολιτικό αποτύπωμα στην Αρκτική, μια περιοχή πλούσια σε ορυκτά που θεωρείται κρίσιμη για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Το παρασκήνιο της υπόθεσης αποκαλύπτει μια βαθιά ρήξη μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και των νομοθετών σχετικά με τον σεβασμό των διεθνών συνθηκών και της κυριαρχίας των συμμάχων.

Το νομοθετικό «σκάκι» για τον έλεγχο της Γροιλανδίας

Στους διαδρόμους του Καπιτωλίου έχουν ήδη κατατεθεί δύο αντικρουόμενα νομοσχέδια που καθορίζουν το μέλλον της περιοχής. Ο Ρεπουμπλικανός Randy Fine εισήγαγε το «Greenland Annexation and Statehood Act», το οποίο, εάν υπερψηφιστεί, θα παρείχε στον πρόεδρο των ΗΠΑ την επίσημη εξουσιοδότηση να προχωρήσει στην προσάρτηση του νησιού. Η κίνηση αυτή θεωρείται από πολλούς ως μια προσπάθεια θεσμικής νομιμοποίησης μιας μονομερούς γεωπολιτικής ενέργειας.

Από την άλλη πλευρά, ο Δημοκρατικός Jimmy Gomez προωθεί το «Greenland Sovereignty Protection Act», μια νομοθετική πρωτοβουλία που στοχεύει στο να μπλοκάρει κάθε ομοσπονδιακή χρηματοδότηση για τα σχέδια κατάληψης. Ήδη η Γερουσία προετοιμάζεται για μια ιστορική ψηφοφορία που θα μπορούσε να θέσει ένα νομοθετικό «φρένο» στις εξουσίες του προέδρου, προστατεύοντας τις διπλωματικές σχέσεις με τη Δανία. Η αντιπαράθεση αυτή αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της επεκτατικής στρατηγικής του Λευκού Οίκου και της θεσμικής θωράκισης του Κογκρέσου.

Η στρατηγική σημασία της Αρκτικής και το ΝΑΤΟ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η Ουάσινγκτον πρέπει να αποκτήσει την κυριότητα της Γροιλανδίας για να αποτρέψει τη Ρωσία ή την Κίνα από το να καταλάβουν το στρατηγικό αυτό έδαφος. Παρά την ύπαρξη αμερικανικής αεροπορικής βάσης στο νησί, η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η στρατιωτική παρουσία δεν επαρκεί πλέον. Η επιμονή αυτή έχει προκαλέσει την αντίδραση της Κοπεγχάγης, η οποία βρίσκεται σε μια κρίσιμη γεωπολιτική καμπή ανάμεσα στις πιέσεις των ΗΠΑ και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων αναλυτών στρατηγικής, οι συνεχιζόμενες απειλές προς τη Γροιλανδία είναι περιττές και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η αποδυνάμωση της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Επισημαίνεται από παράγοντες της αγοράς ότι η αβεβαιότητα αυτή επηρεάζει και τις επενδύσεις στην περιοχή, καθώς η Γροιλανδία έχει ήδη ζητήσει προστασία από το ΝΑΤΟ, απορρίπτοντας κατηγορηματικά κάθε σενάριο πώλησης. Η δικομματική αποστολή, με επικεφαλής τον γερουσιαστή Chris Coons, αναμένεται να συναντηθεί με Δανούς αξιωματούχους την Παρασκευή για να διαβεβαιώσει ότι το Κογκρέσο στέκεται ενωμένο υπέρ των συμμάχων.

Οι επιπτώσεις της υπόθεσης Μαδούρο στις διεθνείς σχέσεις

Η ανησυχία για μια πιθανή χρήση στρατιωτικής βίας στη Γροιλανδία εντάθηκε μετά την επιχείρηση στη Βενεζουέλα. Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και η μεταφορά του στη Νέα Υόρκη απέδειξε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε ακραίες ενέργειες για την επίτευξη των στόχων του. Οι Δημοκρατικοί νομοθέτες τονίζουν ότι τέτοιες κινήσεις υπονομεύουν το διεθνές δίκαιο και δημιουργούν επικίνδυνα προηγούμενα για την παγκόσμια σταθερότητα.

Εν αναμονή των διευκρινίσεων από την αμερικανική πλευρά, η διμερής συνάντηση Δανίας-ΗΠΑ αυτή την εβδομάδα θεωρείται καθοριστική. Κοινή συνισταμένη των αναλύσεων αποτελεί η άποψη ότι οποιαδήποτε απόπειρα βίαιης προσάρτησης θα οδηγούσε σε πρωτοφανή διπλωματική απομόνωση της Ουάσινγκτον. Η επόμενη μέρα θα εξαρτηθεί από το αν το Κογκρέσο καταφέρει να επιβάλει τη νομοθετική τάξη απέναντι στις προσωπικές φιλοδοξίες του προέδρου.