Τρίτη ηλικία: Αυξήθηκε κατά 25% η ζήτηση για φροντιστές λόγω του δημογραφικού και της μοναξιάς

Η δημογραφική γήρανση του πληθυσμού στην Ελλάδα μετασχηματίζει ριζικά την αγορά εργασίας, με τη ζήτηση για φροντιστές ηλικιωμένων να καταγράφει άλμα 25% μέσα σε έναν μόλις χρόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της πλατφόρμας Nannuka για το 2025, η ανάγκη για κοινωνική επαφή και συντροφικότητα αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα, την ώρα που η ζήτηση για νταντάδες υποχωρεί λόγω της ραγδαίας μείωσης των γεννήσεων.

Αυτή η εξέλιξη έρχεται ως φυσική συνέχεια της δημογραφικής συρρίκνωσης που βιώνει η χώρα, με τις γεννήσεις να παραμένουν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, κάτω από τις 70.000 για το έτος 2025. Τεχνικά, η πρόκληση έγκειται στην ανατροπή της πληθυσμιακής πυραμίδας, η οποία μετατοπίζει το ενδιαφέρον των οικογενειών από την παιδική μέριμνα προς την υποστήριξη των υπερηλίκων.

Η ακτινογραφία της ζήτησης και η υποχώρηση της παιδικής φροντίδας

Σύμφωνα με τα δεδομένα της Nannuka, το μερίδιο της φροντίδας ηλικιωμένων στην αγορά εκτοξεύτηκε από το 16,7% το 2024 στο 20,7% το 2025. Η αύξηση αυτή σε απόλυτους αριθμούς αγγίζει το 25%, επιβεβαιώνοντας ότι οι ελληνικές οικογένειες αναζητούν πλέον εξειδικευμένη βοήθεια για τα γηραιότερα μέλη τους.

Στον αντίποδα, η αγορά του babysitting εμφανίζει σημάδια κάμψης, με το μερίδιο της παιδικής φροντίδας να μειώνεται κατά 9,7%. Η τάση αυτή αντικατοπτρίζει το δημογραφικό αδιέξοδο, καθώς ο αριθμός των παιδιών που χρήζουν φροντίδας περιορίζεται, ενώ ο γηράσκων πληθυσμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο.

Κοινωνικοί ερευνητές επισημαίνουν ότι η στροφή αυτή δεν είναι απλώς ποσοτική αλλά και ποιοτική. Η ανάγκη για ενεργό γήρανση και η προσπάθεια αποφυγής της ψηφιακής απομόνωσης οδηγούν τις οικογένειες στην αναζήτηση επαγγελματιών που προσφέρουν κάτι παραπάνω από απλή νοσηλευτική υποστήριξη.

Η επιδημία της μοναξιάς: Όταν η φροντίδα γίνεται ανάγκη για συντροφιά

Το πλέον ανησυχητικό εύρημα των στοιχείων είναι ότι το 73% των αγγελιών για φροντίδα ηλικιωμένων αφορούν αποκλειστικά τη συντροφιά. Οι ηλικιωμένοι στην Ελλάδα αναζητούν ανθρώπους για καθημερινή συνοδεία και κοινωνική επαφή, γεγονός που αναδεικνύει τη διάχυτη μοναξιά ως ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα.

Πρόσφατη μελέτη του 2025 κατατάσσει την Ελλάδα στην πρώτη θέση της μοναξιάς μεταξύ 29 χωρών για τις ηλικίες 50-90 ετών. Η έλλειψη κοινωνικού ιστού και η απομάκρυνση των παιδιών, συχνά λόγω μετανάστευσης, αφήνουν τους ηλικιωμένους εκτεθειμένους σε ψυχικές παθήσεις και κατάθλιψη.

Εν αναμονή περαιτέρω διευκρινίσεων από την πολιτεία, αναλυτές των κοινωνικών τάσεων τονίζουν ότι η κοινωνική απομόνωση συνδέεται άμεσα με την εμφάνιση άνοιας. Στοιχεία της Ιατρικής Σχολής Αθηνών δείχνουν ότι το 31% των γυναικών στην τρίτη ηλικία ζουν μόνες, ποσοστό που αυξάνεται σημαντικά στην επαρχία.

Γεωγραφικές ανισότητες και το οικονομικό αδιέξοδο

Παρά τη μεγάλη ανάγκη στην περιφέρεια, η προσφορά φροντιστών παραμένει συγκεντρωμένη στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη συγκεντρώνουν το 40% των επαγγελματιών, ενώ πολλές νησιωτικές περιοχές διαθέτουν λιγότερο από 1% της συνολικής προσφοράς.

Το πρόβλημα επιτείνεται για τα νοικοκυριά με χαμηλές συντάξεις της τάξης των 400 ευρώ, τα οποία αδυνατούν να καλύψουν το κόστος ιδιωτικής φροντίδας ή οίκων ευγηρίας. Η έλλειψη κρατικών δομών αφήνει χιλιάδες ηλικιωμένους χωρίς βασική υποστήριξη, βασιζόμενους μόνο σε προγράμματα όπως το «Βοήθεια στο Σπίτι».

Στο πλαίσιο αυτό, πρωτοβουλίες όπως οι Κόμβοι Ψηφιακής Ενδυνάμωσης κρίνονται απαραίτητες για την ενίσχυση της αυτονομίας. Η τεχνολογία μπορεί να αποτελέσει γέφυρα επικοινωνίας, αρκεί να συνοδεύεται από την απαραίτητη εκπαίδευση για την προώθηση της ενεργού γήρανσης στην καθημερινότητα.

Η επόμενη μέρα για την κοινωνική πρόνοια

Η διαθεσιμότητα επαρκών φροντιστών αποτελεί πλέον μια υπαρκτή πρόκληση που απαιτεί στοχευμένες ενέργειες. Η αγορά εργασίας καλείται να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες, προσφέροντας κίνητρα για την απασχόληση στον τομέα της γηριατρικής φροντίδας και της κοινωνικής εργασίας.

Η αντιμετώπιση της μοναξιάς δεν είναι μόνο ζήτημα ατομικής ευθύνης αλλά και κρατικής στρατηγικής. Η ενίσχυση της περιφερειακής κάλυψης και η δημιουργία δικτύων εθελοντισμού μπορούν να λειτουργήσουν ως ανάχωμα στην κοινωνική απομόνωση που απειλεί την τρίτη ηλικία στην Ελλάδα.