Τιρζεπατίδη: Η εμπειρία της Σμαρώς με τον «θόρυβο» του φαγητού – Οι κίνδυνοι της αυθαίρετης χρήσης

Η Σμαρώ, μια 48χρονη γυναίκα που πάλευε χρόνια με τη διαχείριση του βάρους της, περιγράφει τη συγκλονιστική εμπειρία της με τις ενέσεις αδυνατίσματος, εστιάζοντας στην παύση του «θορύβου» γύρω από το φαγητό. Η χρήση της τιρζεπατίδης χωρίς ιατρική συνταγή αναδεικνύει ένα κρίσιμο κενό στον έλεγχο της φαρμακευτικής αγοράς και τους κινδύνους της απότομης διακοπής της αγωγής.

Η εμφάνιση των αγωνιστών των υποδοχέων GLP-1 και GIP έχει μεταβάλει ριζικά το τοπίο της διαχείρισης του βάρους, εισάγοντας τον όρο «food noise» (θόρυβος φαγητό) στο δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για την επίμονη, παρεμβατική σκέψη για το φαγητό που συχνά οδηγεί σε συναισθηματική υπερφαγία, ένας μηχανισμός που φαίνεται να «απενεργοποιείται» μέσω της φαρμακευτικής παρέμβασης στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η ψυχολογία της πείνας και η «σιωπή» του φαγητού

Για τη Σμαρώ, η έναρξη της θεραπείας με τη δόση εισαγωγής των 2,5 mg λειτούργησε σχεδόν ακαριαία. Όπως εξομολογείται, το σημαντικότερο δεν ήταν η απώλεια των κιλών, αλλά η παύση του καθημερινού στρες γύρω από τις διατροφικές επιλογές και την ποσότητα του φαγητού.

Αυτή η κατάσταση ηρεμίας και πληρότητας την αποσυνέδεσε ακόμα και από το αλκοόλ, καθώς σταμάτησε να την ενδιαφέρει η κατανάλωσή του. Είναι σαφές ότι το ψυχολογικό υπόβαθρο της παχυσαρκίας παίζει καθοριστικό ρόλο, με το φάρμακο να προσφέρει μια προσωρινή «ανάσα» από τις εμμονικές σκέψεις.

Ωστόσο, η εμπειρία δεν είναι οριζόντια για όλους τους χρήστες. Σε ψηφιακές κοινότητες με χιλιάδες μέλη, πολλοί αναρωτιούνται για την αποτελεσματικότητα της χαμηλής δόσης, καθώς ορισμένοι οργανισμοί φαίνεται να «σοκάρονται» ή να μην ανταποκρίνονται με τον ίδιο ρυθμό στην απώλεια βάρους.

Το κόστος και η ανεξέλεγκτη πρόσβαση στα σκευάσματα

Παρά το υψηλό κόστος, που ξεκινά από τα 195 ευρώ ανά συσκευασία και μπορεί να φτάσει τα 350 ευρώ για τις μεγαλύτερες δόσεις, η ζήτηση στην Ελλάδα παραμένει εκρηκτική. Φαρμακοποιοί αναφέρουν ότι ακόμη και νεαρά άτομα 20 ετών αναζητούν τη συγκεκριμένη χρήση ενέσεων αδυνατίσματος για αισθητικούς λόγους.

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο είναι η παράκαμψη της ιατρικής συνταγής. Η Σμαρώ παραδέχεται ότι προμηθεύτηκε το φάρμακο χωρίς ιατρική συμβουλή, βασιζόμενη σε παλαιότερες δίαιτες που είχε στο «συρτάρι» της, μια πρακτική που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία και τον μεταβολισμό.

Η έλλειψη αυστηρού ελέγχου στη διάθεση αυτών των σκευασμάτων δημιουργεί μια γκρίζα ζώνη. Ενώ ορισμένοι επαγγελματίες αρνούνται τη χορήγηση χωρίς χαρτί γιατρού, η ευκολία με την οποία πολλοί αποκτούν πρόσβαση στην τιρζεπατίδη υποβαθμίζει τη σοβαρότητα μιας κλινικής θεραπείας.

Τι συμβαίνει μετά τη διακοπή: Η επιστημονική πραγματικότητα

Η Σμαρώ έχει διακόψει το φάρμακο εδώ και ένα μήνα, έχοντας φτάσει στο επιθυμητό βάρος, όμως η πείνα έχει ήδη επανέλθει. Διατηρεί μια «ένεση ασφαλείας» στο ψυγείο για τις δύσκολες ημέρες του κύκλου της, φοβούμενη ότι θα χάσει ξανά τον έλεγχο της διατροφής της.

Η επιστημονική κοινότητα προειδοποιεί ότι τα κιλά επιστρέφουν μετά τη διακοπή των φαρμάκων τύπου Ozempic ή Mounjaro. Πρόσφατες έρευνες καταδεικνύουν ότι τα ευεργετικά αποτελέσματα στο σωματικό βάρος τείνουν να εξαφανίζονται εντός διετίας αν δεν υπάρξει μόνιμη αλλαγή στον τρόπο ζωής.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων κλινικών διαιτολόγων, η χρήση αυτών των σκευασμάτων ως «μαγική λύση» χωρίς ψυχολογική υποστήριξη αποτελεί μια προσωρινή ανακούφιση. Επισημαίνεται από παράγοντες της αγοράς υγείας ότι η απουσία διεπιστημονικής φροντίδας αυξάνει κατακόρυφα τις πιθανότητες υποτροπής.

Η ανάγκη για διεπιστημονική προσέγγιση

Το υπουργείο Υγείας έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το εθνικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, το οποίο παρέχει δωρεάν σκευάσματα σε άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία. Ωστόσο, οι ειδικοί παραμένουν σκεπτικοί ως προς την απουσία συνοδευτικής υποστήριξης από ψυχολόγους και γυμναστές.

Τα φάρμακα είναι αναμφίβολα χρήσιμα εργαλεία, αλλά απαιτούν διεπιστημονική φροντίδα για να έχουν διάρκεια. Η απλή συνταγογράφηση χωρίς οδηγίες για σωματική άσκηση και διατροφική εκπαίδευση κινδυνεύει να μετατρέψει μια καινοτόμο θεραπεία σε έναν φαύλο κύκλο εξάρτησης από την ένεση.

Για όσους σκέφτονται να ξεκινήσουν μια τέτοια προσπάθεια, η ιατρική καθοδήγηση είναι αδιαπραγμάτευτη. Η περίπτωση της Σμαρώς αποδεικνύει ότι η «σιωπή» στο κεφάλι είναι λυτρωτική, αλλά η πραγματική πρόκληση ξεκινά τη στιγμή που η βελόνα βγαίνει από το ψυγείο για τελευταία φορά.