- Ο θάνατος του Αντώνη Δούδου κλείνει την εποχή της θρυλικής «τρόικας» της Θεσσαλονίκης.
- Η παρέα έμεινε στην ιστορία για τις επικές φάρσες και τον αυθορμητισμό της στις ταβέρνες.
- Το χιούμορ τους λειτούργησε ως μέσο κοινωνικής συνοχής και αντίστασης.
- Η κουλτούρα της συλλογικής διασκέδασης των δεκαετιών '70-'90 αποτελεί πλέον αστικό μύθο.
Ο πρόσφατος θάνατος του βιομηχάνου Αντώνη Δούδου σηματοδοτεί το οριστικό κλείσιμο ενός κεφαλαίου για τη Θεσσαλονίκη της παρέας και του αυθορμητισμού. Μαζί με τον φωτορεπόρτερ Γιάννη Κυριακίδη και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Γουσίδη, αποτέλεσαν την «αγία τριάδα» που μετέτρεψε τις ταβέρνες της πόλης σε πεδία επικών φαρσών και κοινωνικής αντίστασης μέσω του γέλιου, αφήνοντας πίσω τους μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη.
| Πρόσωπο | Ιδιότητα / Παρατσούκλι |
|---|---|
| Αντώνης Δούδος | Βιομήχανος / Μέλος της «Τρόικας» |
| Γιάννης Κυριακίδης | Φωτορεπόρτερ / «Γιάννης Αγιάννης» |
| Δημήτρης Γουσίδης | Δημοσιογράφος / Μέλος της «Τρόικας» |
| Παναγιώτης Σπύρου | Καρδιοχειρουργός |
| Ανέστης Πεταλίδης | Πατριάρχης του Μπάσκετ |
| Σπύρος Σακέτας | Δικηγόρος / «Βιδολόγος» |
Η κουλτούρα της ταβέρνας στη Θεσσαλονίκη των περασμένων δεκαετιών δεν αποτελούσε απλώς μια διέξοδο ψυχαγωγίας, αλλά έναν ζωντανό κοινωνικό ιστό όπου η πολιτική, η τέχνη και η φιλία συναντιόνταν πάνω από ένα ποτήρι ρετσίνα. Αυτή η συλλογική διασκέδαση, που άνθισε από τη δεκαετία του ’70 έως και το ’90, λειτούργησε ως ο συνδετικός κρίκος μιας ολόκληρης γενιάς που αναζητούσε την ανθρώπινη επαφή πέρα από τα στενά όρια της καθημερινότητας.
Η έννοια της παρέας είχε πραγματικό περιεχόμενο... Ακόμα και μέσα στην Κατοχή, τη δικτατορία, σε δύσκολες στιγμές, γίνονταν καντάδες.
Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Συγγραφέας
Η «αγία τριάδα» και το πνεύμα της Θεσσαλονίκης
Ο Αντώνης Δούδος, ο τελευταίος επιζών της θρυλικής «τρόικας» του γλεντιού, αναχώρησε πρόσφατα για να συναντήσει τους συντρόφους του, αφήνοντας την πόλη φτωχότερη σε αυθορμητισμό. Η παρέα αυτή, αποτελούμενη από τον ίδιο, τον φωτορεπόρτερ Γιάννη Κυριακίδη και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Γουσίδη, δεν ήταν απλώς μια ομάδα φίλων, αλλά ένας πυρήνας δημιουργικής ανατροπής.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, οι «εντιμότατοι φίλοι» τους περιλάμβαναν κορυφαίους επιστήμονες, όπως ο καρδιοχειρουργός Παναγιώτης Σπύρου, και ανθρώπους του πνεύματος που τους συνέδεε η λατρεία για τις ομαδικές γλεντοσυνάξεις. Αυτή η συγκινητική χειρονομία της φιλίας εκφραζόταν μέσα από τολμηρά αστεία που συχνά άγγιζαν τα όρια της σουρεαλιστικής παράστασης.
Τα στέκια τους, όπως η «Δόμνα» στην Πάνω Πόλη και η «Ιερά Μονή Σουρωμένου» στο Μοδιάνο, έγιναν οι χώροι όπου η ελληνική γαστρονομία συναντούσε την πολιτική σάτιρα. Εκεί γεννήθηκαν συνθήματα όπως το «ψηφίστε Σακέτα για να φτηνύνει η φέτα», αποδεικνύοντας ότι το χιούμορ ήταν το δικό τους μέσο παρέμβασης στα κοινά.
Προτεινόμενο Πάρνηθα: Συγκλονίζει η μαρτυρία περιπατητή που δέχθηκε επίθεση από λύκο
Από τις «εκρήξεις» στον ΔΟΛ μέχρι τα φίδια στο γραφείο
Οι φάρσες τους έχουν μείνει στην ιστορία για την πολυπλοκότητα και την τόλμη τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «ανταλλαγή δώρων» μεταξύ Κυριακίδη και Γουσίδη, που ξεκίνησε με ζωντανά φίδια σε πακέτο γενεθλίων και κατέληξε σε ελεγχόμενες εκρήξεις κροτίδων έξω από τα γραφεία του συγκροτήματος Λαμπράκη.
Το περιστατικό αυτό κινητοποίησε μέχρι και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία, με τους δημοσιογράφους της εποχής να παρακολουθούν εμβρόντητοι την εξέλιξη μιας «τρομοκρατικής επίθεσης» που δεν ήταν παρά το αντίδωρο μιας πλάκας. Παρά την ένταση, η εμπόλεμη κατάσταση κρατούσε ελάχιστα, καθώς η αγάπη για τη ζωή και το γλέντι υπερτερούσε κάθε παρεξήγησης.
Στους διαδρόμους των παλιών δημοσιογραφικών γραφείων, οι ιστορίες αυτές διηγούνται ακόμα ως παραδείγματα μιας εποχής που η σοβαροφάνεια δεν είχε θέση. Κοινωνικοί ερευνητές που μελετούν την αστική ανθρωπολογία σημειώνουν ότι αυτές οι παρέες λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην αποξένωση, διατηρώντας ζωντανό το πνεύμα της συλλογικότητας.
Η παρακαταθήκη μιας αυθεντικής εποχής
Σήμερα, η Θεσσαλονίκη βιώνει μια σταδιακή απώλεια αυτών των πνευματικών και κοινωνικών οάσεων. Όπως συνέβη με το εμβληματικό τοπόσημο πολιτισμού στην Αθήνα, έτσι και στη συμπρωτεύουσα, τα στέκια που φιλοξένησαν την «παλιοπαρέα» λιγοστεύουν, αφήνοντας πίσω τους μόνο φωτογραφίες και κολάζ στους τοίχους.
Η απώλεια του Αντώνη Δούδου κλείνει τον κύκλο μιας γενιάς που ήξερε να γλεντά με την ψυχή της, να κάνει αντίσταση μέσα από τη ρετσίνα και να μετατρέπει την καθημερινότητα σε σκηνικό ταινίας. Η «τελευταία πλάκα» που σχεδίαζε ο Δούδος —ένα φανταστικό θαύμα σε μνημόσυνο— παραμένει μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση που θα συνοδεύει τον μύθο τους.
Το μέλλον της αστικής διασκέδασης
Η επόμενη μέρα για τη διασκέδαση στην πόλη αναζητά νέους τρόπους έκφρασης, ωστόσο η αυθεντικότητα της παλιάς ταβέρνας παραμένει το μέτρο σύγκρισης. Η κληρονομιά της «τρόικας» υπενθυμίζει ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το πολυτιμότερο αγαθό, ειδικά όταν συνοδεύονται από ένα δυνατό γέλιο και μια καλή παρέα.
