- Η Ειρήνη μετέφερε προσωπικά 400 αγελάδες στην Ινδία το 1984 για την καταπολέμηση της πείνας.
- Χρηματοδότησε σχολικό λεωφορείο και πρωινό για παιδιά Ρομά στον Ασπρόπυργο.
- Θεσμοθέτησε τις διεθνείς υποτροφίες «Τζίνα Μπαχάουερ» για νέους μουσικούς.
- Υπήρξε αυστηρά χορτοφάγος από το 1964, μετά τον θάνατο του βασιλιά Παύλου.
- Διατηρούσε επαφές με όλο το πολιτικό φάσμα, από τον Καραμανλή έως την ΕΔΑ.
Η πριγκίπισσα Ειρήνη, η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, άφησε πίσω της μια σπάνια κληρονομιά ανθρωπιστικής δράσης και πνευματικότητας που υπερέβαινε τα βασιλικά πρωτόκολλα. Μέσα από την ιστορική της συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη, αποκαλύπτονται οι άγνωστες πτυχές της γυναίκας που αποκαλούσαν «πριγκίπισσα των φτωχών», από το παράτολμο ταξίδι με 400 αγελάδες στην Ινδία μέχρι την οδυνηρή επιστροφή στα ερείπια του σπιτιού της στο Ψυχικό.
| Σταθμός / Δράση | Λεπτομέρειες |
|---|---|
| Αποστολή στην Ινδία | 1984 – Μεταφορά 400 αγελάδων για στήριξη απόρων |
| Υποτροφίες Μουσικής | Ίδρυμα Τζίνα Μπαχάουερ (σε συνεργασία με Χ. Λαμπράκη) |
| Κοινωνική Δράση | Χρηματοδότηση σχολικού λεωφορείου στον Ασπρόπυργο |
| Διατροφική Επιλογή | Χορτοφαγία από το 1964 (θάνατος βασιλιά Παύλου) |
| Ιστορική Συνέντευξη | 2008 – Στον Σταύρο Θεοδωράκη (Πρωταγωνιστές) |
Η είδηση ότι η πριγκίπισσα Ειρήνη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη μοναδική της προσωπικότητα, η οποία χαρακτηριζόταν από μια βαθιά ασκητική στάση και μια αδιαπραγμάτευτη προσφορά στον συνάνθρωπο. Η Ειρήνη δεν υπήρξε ποτέ μια τυπική πριγκίπισσα, καθώς επέλεξε να ζήσει μακριά από τη λάμψη των ανακτόρων, αφιερώνοντας τη ζωή της στη συγκριτική φιλοσοφία και την αλληλεγγύη, γεγονός που την κατέστησε μια από τις πιο αινιγματικές φιγούρες της σύγχρονης ιστορίας.
Να θυμάστε ότι μια δημοκρατία δουλεύει καλά, αν αγαπάει τον κόσμο.
Ειρήνη, Πριγκίπισσα
Το αναπάντεχο φορτίο των 400 αγελάδων στην Ινδία
Η πιο εμβληματική ιστορία της ανθρωπιστικής της δράσης παραμένει το ταξίδι του 1984, όταν η Ειρήνη αποφάσισε να μεταφέρει 400 ευρωπαϊκές αγελάδες στην Ινδία για να βοηθήσει άπορες οικογένειες. Όπως είχε εξομολογηθεί, η ιδέα γεννήθηκε όταν είδε την πείνα στον τόπο όπου σπούδαζε φιλοσοφία, συνειδητοποιώντας ότι οι ευρωπαϊκές αγελάδες παρήγαγαν τετραπλάσια ποσότητα γάλακτος από τις τοπικές.
Η ίδια ταξίδεψε επί 14 ώρες μέσα στο αεροπλάνο «αγκαλιά» με τα ζώα, φοβούμενη για την υγεία τους, μια εικόνα που σοκάρισε τους τότε κύκλους της αριστοκρατίας. Η υποδοχή στην Ινδία ήταν πανηγυρική, με τους ντόπιους να στολίζουν τις αγελάδες με γιορτινές γιρλάντες, αναγνωρίζοντας στην πράξη της μια κίνηση που συνδύαζε την πρακτική βοήθεια με τον σεβασμό στην ινδική κουλτούρα.
Προτεινόμενο Πανεπιστημίου: Ταξί ανέβηκε στο πεζοδρόμιο και παρέσυρε 51χρονο πεζό
Η επιστροφή στα ερείπια του Ψυχικού και οι μνήμες της Χούντας
Κατά τη διάρκεια της περιήγησής της με τον Σταύρο Θεοδωράκη στο παλιό της σπίτι στην οδό Διαμαντίδου 18 στο Ψυχικό, η Ειρήνη λύγισε μπροστά στην εικόνα της εγκατάλειψης. Με ένα φτηνό κινητό τηλέφωνο στο χέρι, προσπαθούσε να αποτυπώσει το δωμάτιό της, θυμούμενη τις ζωγραφιές του Μίκι Μάους στους τοίχους και τη μυρωδιά της μπογιάς πριν η δικτατορία των συνταγματαρχών ανατρέψει τα πάντα.
Η περιγραφή της για το πρωινό της 21ης Απριλίου 1967 είναι συγκλονιστική, καθώς θυμάται τον ήχο των τανκς να περικυκλώνουν το σπίτι ενώ η οικογένεια γιόρταζε τα γενέθλια της βασίλισσας Φρειδερίκης. Η μετάβαση από την ασφάλεια του παλατιού στην εξορία έγινε μέσα σε λίγες ώρες, με μια μικρή τσάντα ρούχα και την απόλυτη αβεβαιότητα για το μέλλον.
Ο «πνευματώδης» Παπανδρέου και η προσφορά στους καταυλισμούς
Παρά τις πολιτικές αντιπαραθέσεις της εποχής, η Ειρήνη διατηρούσε μια αντικειμενική ματιά για τους πολιτικούς ηγέτες της Ελλάδας. Χαρακτήρισε τον Γεώργιο Παπανδρέου ως έναν άνθρωπο «χάρμα» και εξαιρετικά πνευματώδη, ενώ δεν δίστασε να αναφέρει ότι ακόμη και στελέχη της Αριστεράς, όπως ο Ιωάννης Πασσαλίδης, έτρεφαν σεβασμό προς το πρόσωπό της.
Η ευαισθησία της για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες την οδήγησε στους καταυλισμούς των Ρομά στον Ασπρόπυργο. Εκεί, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει ένα σχολικό λεωφορείο που θα μετέφερε καθημερινά τα παιδιά στο σχολείο, παρέχοντάς τους παράλληλα ένα πλήρες πρωινό, μια δράση που κράτησε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η πνευματική παρακαταθήκη και το «αντίο» στη δημοσιογραφία
Σύμφωνα με αναλυτές των κοινωνικών τάσεων, η Ειρήνη ενσάρκωνε το πρότυπο της «ενσυνείδητης αριστοκρατίας», όπου ο τίτλος αποτελεί ευθύνη και όχι προνόμιο. Η αγάπη της για τη μουσική μετουσιώθηκε στις υποτροφίες «Τζίνα Μπαχάουερ», δίνοντας ευκαιρίες σε ταλαντούχους νέους που δεν είχαν τα οικονομικά μέσα να σπουδάσουν.
Η ίδια, χορτοφάγος από την ηλικία των 22 ετών μετά τον θάνατο του πατέρα της, βασιλιά Παύλου, έζησε μια ζωή αφοσιωμένη στην εσωτερική αναζήτηση. Το σημείωμά της προς τον Σταύρο Θεοδωράκη, «να θυμάστε ότι μια δημοκρατία δουλεύει καλά, αν αγαπάει τον κόσμο», παραμένει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ, ως η τελευταία της συμβουλή προς την ελληνική κοινωνία.
Η φιλοσοφία της προσφοράς της Ειρήνης
- Εστίαση στην πρακτική βοήθεια (π.χ. μεταφορά ζώων για παραγωγή γάλακτος).
- Στήριξη της εκπαίδευσης μέσω υποτροφιών για ταλέντα χωρίς πόρους.
- Άμεση παρέμβαση σε τοπικό επίπεδο (σχολικά γεύματα σε καταυλισμούς).
- Διατήρηση πολιτικής ουδετερότητας και σεβασμού προς όλες τις πλευρές.
