- Ο Παναγιώτης Πικραμμένος εξήρε το ήθος και την ευθυκρισία του Αντώνη Μανιτάκη.
- Υπογραμμίστηκε ο κρίσιμος ρόλος του ως υπουργού Εσωτερικών στις εκλογές του 2012.
- Ο εκλιπών χαρακτηρίστηκε ως ένας δάσκαλος με θάρρος να αλλάζει γνώμη.
- Η φιλία των δύο ανδρών σφυρηλατήθηκε μέσα από τη συνεργασία τους στην υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Ο πρώην υπηρεσιακός Πρωθυπουργός, Παναγιώτης Πικραμμένος, αποχαιρέτησε με μια φορτισμένη δήλωση τον κορυφαίο συνταγματολόγο Αντώνη Μανιτάκη, εξαίροντας το σπάνιο ήθος και την πολύτιμη συμβολή του στην πολιτική σταθερότητα της χώρας. Ο κ. Πικραμμένος αποκάλυψε το παρασκήνιο της συνεργασίας τους κατά την ταραγμένη περίοδο του 2012, τονίζοντας πως ο εκλιπών υπήρξε ένας από τους ελάχιστους που συγκέντρωναν την καθολική εμπιστοσύνη του πολιτικού κόσμου.
| Ιδιότητα | Λεπτομέρειες |
|---|---|
| Ακαδημαϊκή Θέση | Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ |
| Πολιτική Δράση | Υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών (2012) |
| Στενός Συνεργάτης | Παναγιώτης Πικραμμένος (πρώην Πρωθυπουργός) |
| Ημερομηνία Απώλειας | 18 Φεβρουαρίου 2026 |
| Βασικά Χαρακτηριστικά | Ήθος, Ευθυκρισία, Αμεροληψία |
Η είδηση για την απώλεια του Αντώνη Μανιτάκη δεν αποτελεί απλώς ένα κενό στην ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τη νομική σκέψη που συνδύαζε τον θεωρητικό στοχασμό με την πολιτική πράξη. Η παρέμβαση του Παναγιώτη Πικραμμένου έρχεται να φωτίσει την ανθρώπινη και επαγγελματική διάσταση ενός επιστήμονα που κλήθηκε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας σε στιγμές ακραίας πολιτικής πόλωσης.
Ο Αντώνης Μανιτάκης ήταν από τους σπάνιους που συγκέντρωνε την εμπιστοσύνη των κομμάτων για τη θέση του υπηρεσιακού υπουργού.
Παναγιώτης Πικραμμένος, πρώην Πρωθυπουργός
Η συνεργασία στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του 2012
Στην ανακοίνωσή του, ο Παναγιώτης Πικραμμένος αναφέρεται εκτενώς στη θητεία του Αντώνη Μανιτάκη ως υπηρεσιακού υπουργού Εσωτερικών. Όπως επισημαίνει, ο θανάτου του Αντώνη Μανιτάκη αφήνει πίσω του την ανάμνηση ενός ανθρώπου που υπήρξε δίκαιος και αμερόληπτος εκ χαρακτήρος.
Ήταν ένας από τους σπάνιους ανθρώπους που κατάφεραν να κερδίσουν την αποδοχή όλων των κομμάτων για τη διεξαγωγή των εκλογών. Η ευθυκρισία και η ευθύτητά του αποτέλεσαν τις εγγυήσεις για την ομαλή μετάβαση της χώρας στην επόμενη μέρα, σε ένα περιβάλλον έντονης αβεβαιότητας.
Ο πρώην Πρωθυπουργός υπογραμμίζει ότι ο Μανιτάκης δεν ήταν απλώς ένας πολύτιμος συνεργάτης, αλλά ένας άνθρωπος με θάρρος στη γνώμη του. Είχε τη σπάνια ικανότητα να μεταβάλλει τις απόψεις του, εφόσον έκρινε ότι ήταν παρωχημένες ή λανθασμένες, αποδεικνύοντας τη διανοητική του εντιμότητα.
Το ήθος και η επιστημονική συγκρότηση ενός δασκάλου
Πέρα από την πολιτική του δράση, ο Αντώνης Μανιτάκης υπήρξε ένας έξοχος συνταγματολόγος και ένας σπουδαίος δάσκαλος. Ο τολμηρός στοχαστής που επαναπροσδιόρισε το Σύνταγμα, άφησε το αποτύπωμά του σε γενιές νομικών που διδάχθηκαν από το παράδειγμά του.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων νομικών κύκλων, η στάση του Μανιτάκη αποτέλεσε πρότυπο θεσμικής λειτουργίας. Επισημαίνεται από παράγοντες της αγοράς και της δικαιοσύνης ότι η ακαδημαϊκή του συγκρότηση ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το σπάνιο ήθος που τον διέκρινε σε κάθε του βήμα.
Ο Παναγιώτης Πικραμμένος καταλήγει στον αποχαιρετισμό του με βαθιά προσωπικό τόνο. Αναφέρει ότι η φιλία που τους συνέδεσε έκτοτε ήταν στενή, και η ανταλλαγή απόψεων μαζί του αποτελούσε πάντα μια πηγή χαράς και έμπνευσης για τον ίδιο.
Η παρακαταθήκη του Αντώνη Μανιτάκη στη δημόσια ζωή
Καθώς ο πολιτικός κόσμος αποχαιρετά μια εμβληματική προσωπικότητα, η παρακαταθήκη του Αντώνη Μανιτάκη παραμένει ζωντανή μέσα από το συγγραφικό και διδακτικό του έργο. Η ικανότητά του να συνδυάζει την επιστημονική αυστηρότητα με την κοινωνική ευαισθησία τον κατέστησε σημείο αναφοράς.
Η απώλειά του θεωρείται δυσαναπλήρωτη, καθώς υπήρξε ένας ενεργός πολίτης που δεν δίστασε να πάρει θέση στα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής του. Η αναγνώριση από έναν άνθρωπο του βεληνεκούς του Παναγιώτη Πικραμμένου επιβεβαιώνει το υψηλό κύρος που απολάμβανε ο εκλιπών.
Στους διαδρόμους των αρμόδιων υπηρεσιών και των πανεπιστημίων, η μορφή του Μανιτάκη θα μνημονεύεται ως εκείνη του αμερόληπτου λειτουργού. Η επόμενη μέρα για τη συνταγματική επιστήμη στην Ελλάδα θα είναι αναμφίβολα φτωχότερη χωρίς τη νηφάλια και διεισδυτική του ματιά.