Δημήτρης Τερζόπουλος: Το ταξίδι των ονείρων του στο Μπαλί που κατέληξε σε τραγωδία

Ο 70χρονος Δημήτρης Τερζόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή από ανακοπή καρδιάς στο Μπαλί, μόλις δύο ημέρες μετά την άφιξή του στον προορισμό που ονειρευόταν για τρεις δεκαετίες. Η οικογένειά του βρέθηκε αντιμέτωπη με μια οικονομική οδύσσεια για τον επαναπατρισμό της σορού, αναδεικνύοντας τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πολίτες σε περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου στο εξωτερικό.

Η έννοια του «ταξιδιού ζωής» συχνά εμπεριέχει μια βαθιά υπαρξιακή ανάγκη για ολοκλήρωση, η οποία στην περίπτωση του 70χρονου οδηγού λεωφορείου από την Πετρούπολη, προσέκρουσε στη σκληρή πραγματικότητα ενός αιφνίδιου θανάτου. Για τον Δημήτρη Τερζόπουλο, το Μπαλί δεν ήταν απλώς ένας τουριστικός προορισμός, αλλά ένας επίγειος παράδεισος που τον στοίχειωνε θετικά για 30 ολόκληρα χρόνια, μέχρι τη στιγμή που κατάφερε να συγκεντρώσει τις απαραίτητες οικονομίες.

Το χρονικό της τραγωδίας στην Ινδονησία

Ο Δημήτρης έφτασε στην Ινδονησία τον Ιανουάριο του 2026, γεμάτος προσδοκίες για το ταξίδι που σχεδίαζε επί δεκαετίες. Ωστόσο, τα ξημερώματα της 11ης Ιανουαρίου, μόλις δύο 24ωρα μετά την άφιξή του, κατέρρευσε στο λόμπι του ξενοδοχείου του από ανακοπή. Παρά το γεγονός ότι υποβαλλόταν σε τακτικούς ιατρικούς ελέγχους και δεν λάμβανε φαρμακευτική αγωγή, η καρδιά του τον πρόδωσε τη στιγμή της μεγάλης εκπλήρωσης.

Η είδηση του θανάτου του έφτασε στην κόρη του, Κάτια, μέσω ενός τηλεφωνήματος από το προσωπικό του ξενοδοχείου. Η αρχική παγωμάρα μετατράπηκε γρήγορα σε έναν γραφειοκρατικό εφιάλτη, καθώς η οικογένεια έπρεπε να διαχειριστεί τις διαδικασίες σε μια χώρα με τελείως διαφορετική κουλτούρα και υψηλό κόστος υπηρεσιών.

Η οικονομική απόγνωση και το κόστος του επαναπατρισμού

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων στελεχών που διαχειρίζονται υποθέσεις επαναπατρισμού, το κόστος μπορεί να εκτοξευθεί ανάλογα με τη χώρα και τις τοπικές απαιτήσεις. Στην περίπτωση του Δημήτρη, το γραφείο τελετών ζήτησε 5.800 δολάρια, ποσό που δεν περιλάμβανε τα έξοδα ψυγείου (75 δολάρια ημερησίως) ή τον εκτελωνισμό στην Ελλάδα. Η οικογένεια, που αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, βρέθηκε σε πλήρες αδιέξοδο.

Η Κάτια Τερζοπούλου περιέγραψε την απόγνωσή της, τονίζοντας ότι η μητέρα της έχει 81% αναπηρία και η ίδια εργάζεται με καθεστώς μερικής απασχόλησης. Η ανάγκη για την προσωπική τους ασφάλεια και την οικονομική επιβίωση έκανε το ποσό του επαναπατρισμού να φαντάζει ακατόρθωτο, οδηγώντας τους στην αναζήτηση βοήθειας από την ελληνική κοινότητα.

Η κινητοποίηση των Ελλήνων του Μπαλί

Η σωτηρία ήρθε μέσα από την αλληλεγγύη των Ελλήνων που ζουν μόνιμα στην Ινδονησία. Μέσω μιας ομάδας στο WhatsApp που έχει δημιουργήσει η ελληνική πρεσβεία στην Τζακάρτα, κινητοποιήθηκαν επιχειρηματίες που ζουν στο νησί πάνω από 20 χρόνια. Ο Αλέξης Φιλιππίδης, ο Σάκης Χατζόπουλος και ο Λεωνίδας Σπύρου ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες στο νοσοκομείο και το ληξιαρχείο.

Η βοήθειά τους ήταν καθοριστική για την έκδοση του πιστοποιητικού θανάτου και τη διαχείριση των προσωπικών αντικειμένων του εκλιπόντος. Η οικογένεια ένιωσε για πρώτη φορά ότι δεν είναι μόνη σε αυτή την «οδύσσεια», παρόμοια με την αγωνία για την επιστροφή στην οικογένειά του που βιώνουν πολλοί Έλληνες που χάνονται στο εξωτερικό.

Η τελευταία επιθυμία και η τελετή στον ωκεανό

Λόγω του δυσβάσταχτου κόστους του επαναπατρισμού, η οικογένεια έλαβε τη δύσκολη απόφαση να προχωρήσει σε αποτέφρωση στο Μπαλί. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2026, παρουσία ορθόδοξου ιερέα, σε ένα κλίμα βαθιάς συγκίνησης. Ήταν η μόνη λύση που μπορούσε να υποστηρίξει οικονομικά η οικογένεια, διασφαλίζοντας παράλληλα μια αξιοπρεπή κηδεία.

Η τελευταία επιθυμία του Δημήτρη, όπως την μετέφερε η κόρη του, ήταν οι στάχτες του να σκορπιστούν στον Ινδικό Ωκεανό. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος που λάτρεψε το Μπαλί από μακριά για 30 χρόνια, θα παρέμενε για πάντα στον τόπο που αποτέλεσε το όνειρο της ζωής του, κλείνοντας με έναν ποιητικό, αν και τραγικό τρόπο, τον κύκλο της επίγειας διαδρομής του.