- Πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο Αριστείδης Μανωλάκος, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.
- Διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ με σημαντική προσφορά στον κλάδο.
- Υπήρξε ενεργό μέλος της αντίστασης κατά της Χούντας και εκτοπίστηκε στη Λέρο.
- Διακρίθηκε για την ιδεολογική του αυτονομία και τη συμμετοχή στην ομάδα «Χάος».
- Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης σε κορυφαίες εφημερίδες όπως η Αυγή και η Ελευθεροτυπία.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο Αριστείδης Μανωλάκος, μια εμβληματική προσωπικότητα που σφράγισε τη σύγχρονη ελληνική δημοσιογραφία και τους αγώνες της Αριστεράς. Ο εκλιπών, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, υπήρξε πρωταγωνιστής σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, από το κίνημα του 1-1-4 έως την αντιδικτατορική δράση στην παρανομία.
| Περίοδος / Έτος | Σταθμός Δράσης |
|---|---|
| 1938 | Γέννηση στον Ασωπό Λακωνίας |
| 1956 | Ένταξη στην παράνομη ΕΠΟΝ |
| 1962 | Τακτικό μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΕΔΑ |
| 1967-1970 | Σύλληψη, φυλάκιση στην ΕΣΑ και εξορία στη Λέρο |
| 1968 | Συμμετοχή στον πυρήνα του «Χάους» |
| Μετά το 1997 | Δύο θητείες στην Προεδρία της ΕΣΗΕΑ |
Η απώλεια του Αριστείδη Μανωλάκου σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τον δημοσιογραφικό κλάδο, καθώς υπήρξε από τους τελευταίους που συνδύασαν την ενεργή πολιτική στράτευση με την επαγγελματική δεοντολογία. Το παρασκήνιο της διαδρομής του αναδεικνύει την πολυκύμαντη ιστορία της ελληνικής Αριστεράς κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, μέσα από τις συμπληγάδες των διώξεων και της παρανομίας.
Η στάση του το 1968 κατέδειξε μια σπάνια ιδεολογική αυτονομία, αρνούμενος να ευθυγραμμιστεί με τις δογματικές επιταγές της εποχής.
Ιστορική Ανάλυση
Η πολιτική δράση και το κίνημα του 1-1-4
Γεννημένος στον Ασωπό Λακωνίας το 1938, ο Μανωλάκος εντάχθηκε από νωρίς στους δημοκρατικούς αγώνες, ξεκινώντας από την παράνομη ΕΠΟΝ το 1956. Η παρουσία του στη Νεολαία της ΕΔΑ και η εκλογή του στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ το 1963 τον κατέστησαν κεντρικό πρόσωπο των φοιτητικών κινητοποιήσεων της εποχής. Παρόμοια με άλλους αγωνιστές της Αριστεράς, η δράση του επικεντρώθηκε στην απαίτηση για δημοκρατικές ελευθερίες και κοινωνική δικαιοσύνη.
Συμμετείχε ενεργά στο εμβληματικό κίνημα του 1-1-4 και στις κινητοποιήσεις για το 15% στην Παιδεία, διαμορφώνοντας το πολιτικό του αισθητήριο σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αναταράξεων. Η εμπλοκή του στα κοινά δεν ήταν ποτέ επιφανειακή, αλλά βασιζόταν σε μια βαθιά θεωρητική κατάρτιση που απέκτησε κατά τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Η δημοσιογραφική πορεία και η ηγεσία στην ΕΣΗΕΑ
Στον επαγγελματικό στίβο, ο Αριστείδης Μανωλάκος διέπρεψε ως ελεύθερος ρεπόρτερ στα «Νέα» και αργότερα ως πολιτικός συντάκτης στην «Αυγή» και την «Ελευθεροτυπία». Η πορεία του στον Τύπο ήταν ταυτισμένη με την αναζήτηση της αλήθειας, ακολουθώντας τα χνάρια που άφησαν έγκριτοι δημοσιογράφοι της γενιάς του. Η αναγνώριση από τους συναδέλφους του ήρθε με την εκλογή του στην προεδρία της ΕΣΗΕΑ για δύο θητείες μετά το 1997.
Προτεινόμενο Παναθηναϊκός: Άνετη εκτός έδρας νίκη των νεανίδων επί του ΕΦΑΟΖ στου Ζωγράφου
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εργάστηκε για την αναβάθμιση του κλάδου και την προάσπιση της ελευθεροτυπίας, σε μια περίοδο που τα Μέσα Ενημέρωσης άλλαζαν ραγδαία. Η παρουσία του σε εκδηλώσεις της Ένωσης, όπως αυτές που αφορούσαν ιστορικά στελέχη του πολιτικού κόσμου, υπογράμμιζε πάντα τη σημασία της συναδελφικής αλληλεγγύης πέρα από κομματικές γραμμές.
Αντίσταση, συλλήψεις και η εξορία στη Λέρο
Η δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967 τον βρήκε στην παρανομία, συνεχίζοντας τον αγώνα κατά του αυταρχικού καθεστώτος. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του ίδιου έτους και υπέστη σκληρές ανακρίσεις στη Γενική Ασφάλεια και στο στρατόπεδο του Διονύσου (ΕΣΑ). Όπως συνέβη και με άλλες εμβληματικές προσωπικότητες του αντιδικτατορικού αγώνα, η πίστη του στις ιδέες του παρέμεινε ακλόνητη παρά τις κακουχίες.
Τον Μάρτιο του 1968 εκτοπίστηκε στο Παρθένι της Λέρου, όπου παρέμεινε κρατούμενος μέχρι τον Δεκέμβριο του 1970. Η περίοδος της εξορίας αποτέλεσε για εκείνον ένα σχολείο πολιτικής ωρίμανσης, αλλά και μια δοκιμασία χαρακτήρα, καθώς αρνήθηκε να συμβιβαστεί με τους μηχανισμούς καταστολής της Χούντας.
Η ιδεολογική ρήξη και η ομάδα του «Χάους»
Στο εσωτερικό της Αριστεράς, ο Μανωλάκος διακρίθηκε για το ανεξάρτητο πνεύμα του, ειδικά κατά τη διάρκεια της 12ης Ολομέλειας του ΚΚΕ το 1968. Μαζί με άλλα στελέχη της Νεολαίας αποτέλεσαν τον πυρήνα της ομάδας «Χάος», εκφράζοντας μια κριτική στάση απέναντι στις παραδοσιακές δομές. Σύμφωνα με την έννοια της ιδεολογικής αυτονομίας — η ικανότητα ενός ατόμου να διαμορφώνει απόψεις ανεξάρτητα από κομματικές επιταγές — ο Μανωλάκος πρωτοστάτησε στη διαμαρτυρία κατά της σοβιετικής εισβολής στην Τσεχοσλοβακία.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις έμπειρων αναλυτών, η στάση του αυτή προοιώνιζε τις μετέπειτα εξελίξεις στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς. Επισημαίνεται από παράγοντες του πνευματικού κόσμου ότι ο Μανωλάκος δεν υπήρξε ποτέ ένας δογματικός ακόλουθος, αλλά ένας στοχαστής της δράσης που αναζητούσε διαρκώς τη σύνδεση της θεωρίας με την κοινωνική πραγματικότητα.
Η ιστορική παρακαταθήκη του Αριστείδη Μανωλάκου
Η επόμενη μέρα για τον δημοσιογραφικό κόσμο θα είναι φτωχότερη, καθώς η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην ιστορική μνήμη του κλάδου. Η διαδρομή του από τον Ασωπό Λακωνίας έως την κορυφή της ΕΣΗΕΑ αποτελεί ένα παράδειγμα ήθους και συνεπούς αγώνα για τις επόμενες γενιές δημοσιογράφων. Η κηδεία του αναμένεται να αποτελέσει ένα πάνδημο προσκλητήριο τιμής για έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την ενημέρωση και τη δημοκρατία με ανιδιοτέλεια.
